Emelie Maes krijgt vóór haar 25ste verjaardag euthanasie

Emelie Maes: “Ik vind de formule om te leven niet.”
door Tsenne Kikke - zondag 12 juli 2026 16:26

“Ik heb het constante gevoel dat ik moet vechten tegen de gedachte dat ik er niet meer wil zijn. Dat vechten kost zoveel energie” - Emelie Maes.

Monoloog van een jonge vrouw voor wie het leven nooit leefbaar was.

De 24-jarige Emelie Maes heeft vanwege ondraaglijk psychisch lijden de toestemming gekregen om over te gaan tot euthanasie. Bij uitzondering: nog voor haar 25ste verjaardag. “Het laatste wat ik wil, is euthanasie promoten. Ik wens niemand mijn situatie toe. Beschouw het als een chronische aandoening. Ik ben ziek, en geen enkele behandeling heeft gewerkt.”

“Onlangs vroeg mijn broer wat er nog op mijn bucketlist stond. Ik zei dat ik er geen had. ‘Ik heb er wél een’, zei hij. ‘En daar staat op dat ik nog met jou wil gaan skydiven.’ Ik hang er dus aan. Binnenkort gaan we samen skydiven.”

Emelie Maes is aan haar laatste levensmaanden bezig. Ze heeft sinds kort de definitieve toestemming van haar artsen om over te gaan tot euthanasie. Artsen in ons land zijn erg terughoudend om euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden toe te staan op haar leeftijd. Het idee is dat jonge hersenen nog doorontwikkelen tot het 25ste levensjaar, en mensen pas op die leeftijd volkomen in staat zijn tot het nemen van zo’n onomkeerbare beslissing. Maar de situatie van Emelie Maes is uitzonderlijk.

Ze is een jonge vrouw uit Leuven, die net haar studie orthopedagogische begeleiding heeft afgewerkt, die in een koffiebranderij werkt, die vrienden heeft, die schildert en schrijft. Tegelijk is ze al bijna tien jaar bezig met haar levenseinde.

Ze wil er erg de nadruk op leggen dat ze op geen enkele manier euthanasie wil promoten. “Ik wil ook niet zozeer míjn verhaal vertellen. Wel vind ik het belangrijk om te laten weten dat verhalen zoals het mijne bestaan. Daarom heb ik mijn boek geschreven: 'Wat je niet ziet, maar er wel is'. Ik weet dat ik niet alle vooroordelen rond psychisch lijden zal doen smelten. Maar ik hoop dat mensen situaties zoals de mijne beter zullen begrijpen. Dat ze zachtheid zullen tonen. Bezie mijn situatie als een chronische aandoening. Zoals kanker. Je kan een genetische aanleg hebben tot psychische kwetsbaarheid. Het leven kan daarop inspelen. Je kan ziek worden, ongeneeslijk.”

Kruimels op een bord

“Bij mij is het begonnen met een eetstoornis, in het eerste middelbaar. Ik heb het verborgen kunnen houden tot het derde middelbaar. Ik was te veel perfectionist. Kon de controle niet loslaten. Wat ik wel kon controleren, was wat ik at en hoeveel ik woog. In het begin was het een focus op gezond eten. Minder koekjes, meer fruit. Geen frisdrank, meer bewegen. Op den duur deed ik ’s ochtends thuis alsof ik at. Ik legde kruimels op mijn bord. Op school at ik niet meer. Tot mijn lichaam in gevaar kwam. Mijn medeleerlingen zagen het, mijn mama werd gebeld, ik moest in opname.”

“Ik weet niet wat er eerst was: eetstoornis of depressie. Ik had al donkere gedachten. Als ik minder at en minder woog, voelde ik ook minder. Het voelde neutraler, aangenamer. Maar het bleef donker. Een algemene zwaarte lag over mij. Ik kon uit niets geluk halen. Ik voelde twijfels: wat was mijn rol in het leven? Dat gaf spanning en druk. Toen ik zestien was, wist ik zeker: dit leven wilde ik niet. Die donkere gedachte kreeg almaar meer de bovenhand. In mijn tienerjaren was er twee keer een traumatiserend incident, dat ik liever niet concreet benoem. In mijn hoofd had het vermeden kunnen worden, als ik maar minder had gewogen. Ik wéét dat het niet zo is, maar het voelde zo.”

“Ik had steeds vaker suïcidale gedachten. Er was een eerste poging. Ik denk dat het in een gesprek met mijn mama was dat euthanasie voor het eerst ter sprake kwam. Ik had – en heb – voortdurend het gevoel helemaal op te zijn. Fysiek uitgeput. Alles vraagt veel. Als ik afspreek met vriendinnen, moet ik mijn energie opsparen en ernaartoe werken. Ik heb het constante gevoel dat ik moet vechten tegen de gedachte dat ik er niet meer wil zijn. Dat vechten kost zoveel energie. Ik ben meer dan tien keer in opname geweest. Een keer voor twee weken, ook een keer twee jaar aan een stuk. Op den duur was ik thuis in opname. Ik mocht niet alleen buiten, had geen huissleutels. Mama ging niet meer werken, ze sliep bij mij. Als ik ging douchen, zei ik hoelang ik precies in de badkamer zou zijn.”

Sporen van lijden

“Toen ik achttien was, kwam ik terecht bij een euthanasieteam met verschillende artsen. Ik heb alle behandelingen doorlopen, alle medicamenten genomen. Therapie gevolgd bij diëtisten en psychiaters. EMDR-therapie, ECT-therapie en TMS-therapie gekregen, met elektrische schokken en magnetische pulsen. Op mijn 21ste was de conclusie: we hebben al het mogelijke gedaan. Ik was uitbehandeld, maar de artsen wilden dat ik wachtte met euthanasie tot mijn 25ste. Ik was boos. Ik wilde niet wachten. Ik dacht: ik doe het zelf. Ik ondernam nieuwe pogingen. Pas na vele gesprekken – met mama, met mijn huisarts, met de psycholoog – kon ik tot het besluit komen dat ik mijn levenseinde op de juiste manier wil aanpakken. Voor mijn familie. Mijn mama en mijn broer en mijn zussen geven me veel steun. Het is niet makkelijk voor hen. Ik kan niet verwachten dat ze zeggen: ‘Het is oké, ga maar’. Maar ze hebben de afgelopen tien jaar van dichtbij meegemaakt. Ze wéten waarom dit mijn beslissing is.”

Emelie drinkt gemberthee. Ze draagt een bril en een bloemen-T-shirt, en de sporen van haar lijden op haar onderarmen. Ze lacht – niet zo vaak – en ze praat helder en zonder pathetiek. Ze heeft kort geleden te horen gekregen dat ze dan toch sneller, nog voor haar 25ste verjaardag, kan overgaan tot euthanasie. Haar artsen hechten veel belang aan die leeftijdsgrens, maar ook aan hoe het nabestaanden vergaat. De zus van Emelie verjaart kort na haar. Dan sterven, wil ze niet. Langer wachten kan ze niet. Dus zal haar einde sneller komen.

Zonnebloemen en vlinders

“Sinds dat positieve advies zie ik meer lichtpuntjes in mijn dagen. Er zijn mensen die, door een goedgekeurde euthanasie-aanvraag, toch de moed vinden om verder te leven. Ik niet. Het beste wat ik soms kan doen is: mijn dagen nuttig invullen. Maar levenslust vind ik niet. Het wordt niet rustiger in mijn hoofd. Het is chaos. De wereld heeft vaak als reactie: doe normaal. Maar het werkt niet zo. Ik kan niet functioneren. Het is zonde, maar ik vind niet de formule om te leven. Het zit in mijn hoofd: er zijn verbindingen in mijn hersenen die het niet doen. Het was een opluchting toen een psychiater voor het eerst tegen mij zei: ‘Jij bent ziek’. Het was een bevestiging: ik beeld het me niet in. Het is echt. Mocht ik kunnen leven op een leefbare manier: ik zou het doen. Maar ik kan het niet.”

Ze plant nu haar einde. Ze heeft door een pottenbakker een urne laten maken die ze zelf zal beschilderen. Het koffiehuis waar ze werkt, zal haar koffietafel organiseren. “En ik blijf ondertussen op zoek gaan naar lichtpuntjes in elke dag. Onlangs was er een zonnebloem bij ons huis die in bloei kwam. Ik heb een tatoeage van een vlinder op mijn arm laten zetten. Vlinders lijken zo vrij te zijn. Ze lijken er ook alleen maar te zijn wanneer de zon schijnt. Een vriendin zei: ‘Ik zal altijd aan jou blijven denken als ik een vlinder zie’. Dat geeft me rust. Weten dat dit mijn laatste maanden zijn, geeft me rust. Ik heb geen angst voor de dood. Ik ben wel bang voor hoe mijn familie verder zal moeten. Ik doe hen verdriet. Maar mijn moeder en mijn broer en mijn zussen weten: ik heb al het mogelijke gedaan. Ze kunnen zich, voor zover dat mogelijk is, voorbereiden. Door vragen te stellen. Door de belangrijke dingen te zeggen. En door nog één keer te gaan skydiven.”

Bron: GVA

"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."

- DIMschool vzw, de énige gespecialiseerd in Zelfkennis, zijnde: het kennen van het Zelf -

- Ook kunt u via www.deinnerlijkemens.be met al onze activiteiten kennismaken -
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En, voel jij je geroepen om Spiritualia te sponsoren?
Klik dan op deze link. Alvast bedankt!

Overschrijven kan ook via: IBAN: BE22 7795 9845 2547 - BIC: GKCCBEBB

- Indien je zo'n (bak)steentje bijdraagt, ook via een aankoop of een Zoek&Vind abonnement, mogen we dan jouw naam hieronder publiceren? Laat het ons weten!