In een tuin in Leuven, op amper tien minuten fietsen van de Grote Markt, staat er een woning op wielen, een huifkar van nog geen zes vierkante meter. Daar verblijft Mirte, een rebelse architecte...
Wie zou daar wonen?
Achter elke gevel schuilt een verhaal. Reporters Jesse Van Regenmortel en Annelies Rutten trokken heel Vlaanderen door, op zoek naar de meest fascinerende huizen en hun bewoners. Nu: de minuscule huifkar van Mirte.
Je moet het kennen om het te zien: het pad dat loopt, tussen twee huizen, in een woonwijk, net buiten de ring van Leuven, naar achteren, tot aan een grote open plek. In het midden: een grote ruwe berk. Errond: 360 graden weelderig groen. Kastanje, bamboe, spar en linde. Er is een picknicktafel, as van een kampvuur, er scharrelen vier kippen. En daar, aan de oaserand: een bouwsel dat je best kan omschrijven als een kleine huifkar, in bordeaux en paars, met een overkapping van groen tentzeil.
Binnen staat, dwars en op halve hoogte, een bed. Daaronder: curverboxen met kledij. Er is een uitschuifbare tafel, een kleine kachel en een wandkast, met op het schap een tandenborstel, een fles olijfolie, enkele ansichtkaarten. Er ligt een boormachine en een zaag. Op het bed zit de ‘vrouw des minihuizes’, in kleermakerszit, met drumstokken in haar handen. Mirte Meneve speelt in een drumband, maar hier is geen plek voor een repinique – de grote, zilveren trommel, die je ziet in elke Braziliaanse carnavalsfanfare – dus oefent ze haar ritmes op haar bedrand. Toek, toedoek, toek. Toek, toek, toedoek.
Het zomert, maar Mirte drinkt thee. En ze lacht, met Brabantse gulheid. “Ik heb mezelf gevonden in deze manier van wonen en van leven.” Ze weet hoe niet-alledaags het is. Zij, die gediplomeerd architect is, die werkt bij een architectenbureau, die voor anderen heuse huizen ontwerpt, woont hier, in wat zij haar minihuisje noemt, op welgeteld 5,7 vierkante meter. “En het zal nog héél lang duren voor je mij opnieuw in een vast huis ziet.”
Winterproof
Twee winters geleden heeft ze overwinterd in een appartement. Ze had een mobiel huisje dat nog kleiner was dan dit, met net genoeg ruimte voor een bed en zonder kachel. Niet-winterproof. Dus huurde ze kort dat appartement. “Mijn onrust en mijn angsten kwamen naar boven. Nooit meer, dacht ik. Dan zag ik toevallig deze huifkar voorbijkomen, online. Ik kocht ze, voor 1.900 euro, van de vrouw die ermee had rondgetrokken, met de tractor. Ik heb het gebogen dak geïsoleerd met schapenwol en bekleed met baalkatoen. Ik heb een nieuwe plankenvloer gemaakt, een kast gemaakt en het bed opgehoogd. En ik heb achteraan een nieuw raam gestoken, dubbel zo groot en met dubbel glas. Hier voel ik geen anxiety. Als ik hier wakker word in de winterkou, dan blijf ik wat langer onder mijn warme deken liggen, dan kijk ik door dat raam en zie ik eekhoorns lopen op de takken van de bomen.”
Het begon een jaar of drie geleden, toen ze na haar architectuurstudie een eenzaatfietstocht maakte doorheen Spanje en Portugal, en ze een oproep zag voor deelnemers aan Nomad City, een project in Hasselt waarbij die deelnemers elk in hun mobiel huisje door de stad zouden trekken, zouden verblijven op hogeschool-gronden, en naar een nieuwe vorm van gemeenschap zouden zoeken. Het was voor dat project dat Mirte haar eerste minihuisje bouwde – het huisje dat niet winterproof bleek, maar dat zo waardevol voor haar was, dat ze het liet tatoeëren op haar rechterschouder. Na dat project kon ze met dat huisje terecht in deze Leuvense oase, die hoort bij het huis vooraan de straat en dat van haar nicht is. Zolang die nog niet hier woont, is Mirte de hoeder van deze plek, en van de kippen, drie bruine en een witte.
“Mensen lijken dit te zien als een armoedige situatie. Ze zien vooral de luxe die ik niet heb. Ik heb een composttoilet. Ik kook buiten, ik was me buiten. Maar als ik laat thuiskom, en het is helemaal donker, dan zie ik een sterrenhemel. En in plaats van op mijn bed te gaan liggen scrollen op mijn telefoon, zet ik me dan buiten en kijk naar de sterren. Daar word ik rustig van. Op deze plek krijg ik het gevoel: alles komt goed. Omdat ik weet dat die fluitende vogels er overmorgen ook nog zullen zijn.”
Vuur en vrienden
Ze gebruikt hetzelfde woord opnieuw. “Hier is geen anxiety.” Waar komen die dan vandaan, haar angsten? Mirte zwijgt even. Ze twijfelt of en hoe ze dit moet vertellen. Ze komt uit een moeilijke thuissituatie, maar ze wil niet slecht spreken over haar familie. “Ik ben er zeker van dat mijn ouders me graag zien. Alleen weten ze niet goed hoe ze dat moeten doen: graag zien. Ze zijn zelf in harde gezinnen opgegroeid. Ze hebben een rugzak, en die hebben ze doorgegeven. Er was vaak ruzie, veel geroep. Ik heb me nooit echt goed gevoeld, thuis.”
“Toen ik ging studeren, ben ik op kot gegaan. Ik ging werken in de Carrefour Market – aan de kassa, rekken vullen. Ik betaalde mijn kot zelf. In de weekends keerde ik niet terug naar huis, en ik ben nooit meer thuis gaan wonen. Mijn eerste kleine huisje, dat was mijn eerste veilige thuis. Waar Mirte Mirte kon zijn. Waar veel stress ging liggen. En als ik toch bang of boos of gefrustreerd ben, dan stap ik het huis uit, met mijn voeten in het gras. Dan hoor ik de vogels en kom ik tot rust. Dát is mijn luxe.”
Ze naait. Ze heeft een naaimachine gekocht en maakt gordijnen en kussenslopen. Beginnerswerk. In een gevorderdenfase wil ze haar eigen kleren maken. Ze fietst. Ze heeft voor het eerst een “fancy fiets” gekocht: een gravelbike. Ze is graag alleen, maar voelt zich ook vaak sociaal. Dan nodigt ze uit, dan steekt ze een kampvuur aan en houdt ze feest, onder de noemer ‘vuur en vrienden’. Ook dat is haar luxe.
“Ik heb niet veel geld nodig”, zegt ze. “Ik heb geen ambitie om rijk te zijn. Al weet ik ook wel dat een leven zonder douche en met maar één stopcontact niet voor altijd is. Dat het als oude vrouw niet gaat om elke dag met bidons water te sleuren. Ik probeer te sparen, en me te voorzien op een toekomst die anders is dan mijn leven nu. Al hoef ik niet te weten waar ik binnen vijf jaar zal staan. Ik heb geen concrete dromen. Ik hoef geen huisje, tuintje, boompje. Ik ben queer. Ik droom niet van kinderen, en misschien ook niet van een klassieke relatie. Ik droom wel van liefde, maar ik weet niet welke vorm die zal aannemen. Ik droom van community. Van omringd zijn met mensen die ik graag zie, en die mij graag zien.”
De kern
“We hebben met een groep vrienden de vage droom om ooit een boerderij te kopen, als een soort wooncoöperatie. Ik zou er in de tuin wonen, zoals nu. Ik zou op mezelf kunnen zijn, zoals nu. Maar ik zou omringd zijn. Ik zou kunnen wassen in een gemeenschappelijke wasmachine, in plaats van altijd naar de wasserette te moeten. Ik zou kunnen koken in een gemeenschappelijke keuken. Ik zou vrienden en familie kunnen ontvangen in een gemeenschappelijke ruimte.”
“Dat soort werk wil ik ook doen als architect. Ik ben een ecologisch architect. Ik hou van natuurlijke materialen. Van stro, leem, hennep. Maar ik wil ook een sociaal architect zijn. Ik droom ervan om de manier waarop we bouwen, te veranderen. Ik droom van bouwen als community. Ik droom ervan om gebouwen vorm te geven die buurten kunnen verbinden. Ik wil gebouwen tekenen waar ik achter sta. Ik wil iets positiefs doen. Geld is belangrijk om een architectenbureau draaiende te houden. Maar het is niet de kern van wat we doen. Wel: plekken maken waar verbinding kan zijn, waar mensen samen kunnen komen, waar gezinnen thuis kunnen komen. Mensen bouwen maar één keer een huis. Het kost immens veel, en ze wonen er heel hun leven in. Dat mee vormgeven, is belangrijk. En best wel cool.”
Bron: Het Nieuwsblad
"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."
- DIMschool vzw, de énige gespecialiseerd in Zelfkennis, zijnde: het kennen van het Zelf -
- Ook kunt u via www.deinnerlijkemens.be met al onze activiteiten kennismaken -
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
En, voel jij je geroepen om Spiritualia te sponsoren?
Klik dan op deze link. Alvast bedankt!
Overschrijven kan ook via: IBAN: BE22 7795 9845 2547 - BIC: GKCCBEBB
- Indien je zo'n (bak)steentje bijdraagt, ook via een aankoop of een Zoek&Vind abonnement, mogen we dan jouw naam hieronder publiceren? Laat het ons weten!
- Ook kan je dus in onze webshop iets aankopen, waaronder:
Archetypen vragenlijst
Kristallen schedels
Pendels
Purperen plaatjes
Wierook & Benodigdheden
Voor de 'Zoekers naar hun Innerlijke Waarheid' is er...: Eclecticus!
En, dan heb je nog ...
DIMschool biedt 10 interessante privé-sessies aan waaruit jij kan kiezen!
Dossier Zelfkennis: Over de Handleiding Pendelen van A tot Z
'Eclecticus': een korte introductie…
Wat is jouw Archetype ? En, ken je ook die van jouw partner?
Een Cursus in Wonderen - A Course in Miracles: een introductie.
Interesse in Kabbala en de Boom des Levens?
Pssst! Jij, ja jij! Leren werken met Runen?… De handleiding is beschikbaar!