Jilke Michielsen plande haar eigen begrafenis

Nadat de chemo werd gestopt…
door Tsenne Kikke - dinsdag 5 mei 2026 7:15

“Ik weiger in aftelmodus te leven”

In haar strijd tegen een ongeneeslijke botkanker voelt de 19-jarige ex-wielerkampioene Jilke Michielsen de klok tikken. De ziekte heeft een voorsprong genomen en praten over het einde is niet langer taboe.

“Ik ben nog niet te slecht geweest door de chemo, en het slaat aan, dus af en toe genieten kan. Eens afspreken met vrienden, of naar een studentenfeestje in Leuven. Ik heb relatief leuke maanden achter de rug. Maar zeggen dat het een mooi jaar was, kan ik niet, na zo’n zwaar nieuws”: dat vertelde de voormalige wielerkampioene Jilke Michielsen eind vorig jaar nog in een interview op de site van 'De Standaard'. Want, hoewel de dokters haar in 2024 genezen hadden verklaard, keerde de botkanker vorig jaar terug. Weggaan zal die niet meer.

In hetzelfde interview had ze het ook over de studie biomedische wetenschappen die ze was begonnen. “Mijn diploma halen, en iets van het studentenleven meepikken: dat zijn allemaal kleine doeltjes die ik mezelf opleg”, zei ze. “Dat is de sportersmentaliteit, denk ik.”

Maar op haar sociale media deelde Jilke onlangs een pakkend bericht: “Hey kanker, wil je eventjes pauzeren? Momenteel fiets je me te snel voorbij en kan ik niet meer volgen. Hoe graag ikzelf alles nog zou willen doen, mijn lichaam lijkt zijn max te hebben bereikt.”

“Ik heb die post gemaakt om het van me af te schrijven”, vertelde ze. “Het is allemaal snel gekeerd. Tot een paar weken geleden sloeg de behandeling goed aan. Dan begon ik me ineens slechter te voelen, futloos. Bleek dat ik geen bloedcellen meer aanmaakte, omdat chemo ook jouw gezonde cellen aantast. Ik recupereerde niet meer, mijn lichaam was op. Toen hebben de dokters beslist om de chemo stop te zetten. Dat kwam hard binnen.”

“Ergens wist ik dat het kon gebeuren, maar mentaal was ik niet voorbereid. Ik ben altijd blijven plannen. De dag na het nieuws zou ik met twee vriendinnen potjes gaan beschilderen. Met een andere vriendin ging ik normaal drie dagen naar zee. Ineens moest ik alles afzeggen en zat ik opnieuw twee dagen per week in het ziekenhuis voor bloedtransfusies en onderzoek. Mijn vriendinnen vonden het niet erg, maar ik voelde me schuldig. Het is gewoon zonde.”

Voor het eerst in haar traject lijkt Michielsen bijna te vloeken. Ze lacht nog wel en zoekt overal het positieve, maar wordt nu plots geconfronteerd met onmacht. “Stoppen met chemo voelde als opgeven”, zei ze. “Van de dokters mag ik het zo niet bekijken. Ik sta nog op de wachtlijst voor een nieuwe studie eind dit jaar, maar die komt wellicht te laat. Mijn lichaam zou het niet aankunnen. Dat idee van móéten loslaten is zwaar. Zo zit ik niet ineen.”

Het typeert de bijter in Michielsen. Ze onderging nog bestraling en begon deze week met medicatie die hopelijk afremmend werkt. Maar een timing kunnen haar artsen niet geven. “Alles hangt nu af van hoe mijn lijf reageert. Mijn bloed is dankzij de bestraling een beetje hersteld. Niet genoeg om de chemo opnieuw op te starten, maar alle kleine beetjes geven een boost. Ik zou het ook niet willen weten, hoelang ik nog heb. Ik weiger in aftelmodus te leven.”

Toch is het onvermijdelijke niet langer onbespreekbaar. Enkele weken geleden bezocht ze een begrafenisondernemer, om haar eigen afscheid te plannen. Of, zoals zij het noemt: een feest waar ze zelf niet bij zal zijn. “We hebben gesproken over de sfeer, de foto’s, een aandenken voor de gasten. Ja, da’s heavy, maar ik benader het echt als een feestje. Het mag geen trieste bedoening worden, ik wil er voor iedereen iets moois van maken.”

Haar gezin nam ze niet mee. “Omdat het eenvoudiger is om er alleen over te praten. Mijn ouders, zus en twee broers verdrietig zien, raakt me nog het meest. Dan regel ik het liever zelf, om mijn emoties beter in toom te houden. Mama gaat wel mee naar elke doktersafspraak en we proberen als gezin nog zo vaak mogelijk samen te zijn. Om zo veel mogelijk herinneringen te maken. Dat afscheid zie ik als een geschenk voor hen.”

Tattoo

In december sprak Michielsen nog over haar plannen voor een tattoo. Ze wilde haar motto laten vereeuwigen: ‘minder zagen, meer genieten’. Mama Annemie deed toen alsof ze het niet hoorde, maar heeft er intussen vrede mee. “Het is er nog niet van gekomen, omdat mijn bloedplaatjes te laag zijn”, zei Michielsen. “Maar zodra ik een ‘go’ krijg in het ziekenhuis, ga ik het wel doen. Mama en papa gaan misschien zelfs mee om het resultaat te zien. Of ze er zelf ook één gaan nemen? (lacht) Dat is een brug te ver, vrees ik.”

Een tatoeage, picknicken of lunchen met vrienden: tussen de behandelingen door loopt Michielsen's agenda vanzelf weer vol. Door de manier waarop ze met de situatie omgaat, zou een mens haast vergeten hoe jong ze is. Zelf doet ze dat niet: ze grijpt elk moment met beide handen. “Ik heb vorig jaar bijvoorbeeld mijn rijbewijs gehaald. In twee pogingen, weliswaar, na een kleine flater bij het parkeren tijdens mijn eerste examen. De zenuwen werden me iets te veel. De tweede keer was ik er wel vlot door.”

Haar opleiding biomedische wetenschappen heeft ze moeten stopzetten, maar ze pikt wel haar deel van het studentenleven mee. “Ik ga geregeld met vrienden naar een feestje, zoals deze week in Leuven. Als het niet te laat is, tenminste, want meestal lig ik al om tien uur in bed. Lessen volgen lukte niet meer. Spijtig, maar anderzijds bespaar ik mezelf veel examenstress. Ik kan nu rustig afspreken met alle mensen die ik nog wil zien. Soms loop ik mezelf daarin voorbij en moet ik even op de rem gaan staan. Maar met een dutje af en toe hou ik het vol.”

Op de fiets kruipen, zit er niet meer in. Een groot gemis, maar ze heeft het leren accepteren. “Met het goede weer doet het soms wel pijn als ik de wielertoeristen zie passeren. Ik heb de koers op tv nog wel gevolgd en uiteraard heb ik Wout van Aert zien winnen in Roubaix. Maar ik wil nu vooral buiten genieten van de lente, en hoop nog op een heel mooie zomer.”

Hoop, daar heeft Michielsen geen tekort aan. Misschien tegen beter weten in, zei ze, maar het is de aard van het beestje. “Met elke periode zonder klachten ben ik al blij.”

Ze blijft ook met haar volgers en lotgenoten haar verhaal delen. “Als ik kijk hoe mijn Instagram ontploft na elk interview in de krant of op tv, dan besef ik wat het betekent voor anderen. Toen ik mijn diagnose kreeg, ging ik zelf op zoek naar herkenning. Nu ben ik degene die dat kan bieden, dus het zou zonde zijn om het niet te doen. Alle mooie reacties houden me overeind. Het geeft me wat reserve. Zoals ik daarnet zei: alle beetjes helpen.”

Over de Koers en het Leven

De kwaliteit van iemands leven wordt grotendeels door diens niveau van bewustzijn bepaald. Ook ikzelf betrap me er meermaals op dat ik mijn tijd op een mechanische manier heb doorgebracht.

"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."

- DIMschool vzw, de énige gespecialiseerd in Zelfkennis, zijnde: het kennen van het Zelf -

- Ook kunt u via www.deinnerlijkemens.be met al onze activiteiten kennismaken -
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En, voel jij je geroepen om Spiritualia te sponsoren?
Klik dan op deze link. Alvast bedankt!

Overschrijven kan ook via: IBAN: BE22 7795 9845 2547 - BIC: GKCCBEBB

- Indien je zo'n (bak)steentje bijdraagt, ook via een aankoop of een Zoek&Vind abonnement, mogen we dan jouw naam hieronder publiceren? Laat het ons weten!