Hoe leren omgaan met COPD?

Soms voel ik me als een rondlopende blaasbalg.
door Tsenne Kikke - woensdag 24 december 2025 3:06

Ik ben een verwaand iemand. Altijd met de gedachte rondgelopen dat er mij niets kan overkomen - en mocht het dan toch gebeuren, dan loste ik het wel op. Ook ziek worden, was nooit iets voor mij. Zelfs als ze me zouden zeggen dat ik kanker heb, of - indien ik langer dan een jaar wil blijven leven - een pacemaker nodig heb, leg ik dat 'advies' - nadat ik met mijn lichaam 'heb gesproken' - naast me neer. Een iets, dat ik in 2017 deed nadat cardioloog Alex Caenepeel mij een pacemaker wilde aansmeren. 'k Ben blij dat ik me tot op heden niet heb vergist. En, als ik - volgens hem - in 2018 toch zou zijn gestorven, dan was dat ook zo... Oké, sterven zal ik.

Maar onderwijl loop ik al lange tijd met iets rond waar ik - naar het schijnt - niets, maar dan ook niets aan kan verhelpen - en, daar heb ik het héél moeilijk mee! Die longontsteking heb ik in het begin van dit jaar op een meest stomme manier onbewust opgedaan en sindsdien moet ik met COPD (Chronische obstructieve longziekte) leren leven. Het probleem is, dat de symptomen ervan alsmaar verergeren. Het is al zover gekomen dat ik op dit moment slechts 42% longcapaciteit heb, bij de minste inspanning kortademig ben, slijmen ophoest, en permanent met symptomen zoals angst, benauwdheid of moeheid geconfronteerd wordt. Wel kijk ik naar die symptomen zonder ze te worden.

Toegegeven: ik rook al sinds mijn 13de, de laatste jaren rond 25 sigaretten per dag, en 11 jaar geleden was mijn longcapacitiet iets van een 56%. Wel ben ik sinds 17/11/2025 met roken gestopt. 'k Moest, zei de pure logica...

Van COPD kan men dus helaas niet genezen, de beschadiging van de longen kan niet kan worden teruggedraaid en de klachten nemen met het voortschrijden van de jaren alleen maar toe. Vernauwde luchtwegen en kapotte longblaasjes herstellen zich niet meer, hoe graag men dat ook zou willen.

Ook worden dagelijkse verrichtingen zoals aan- en uitkleden, wandelen of boodschappen doen erg belastend. In feite had ik onlangs aan mijn eigen verhuis niet mogen meehelpen. Uiteindelijk kunnen patiënten met ernstige COPD zelfs in rust kortademig zijn. In die fase zijn de klachten vaak zo erg, dat men misschien extra zuurstof nodig heeft. Men is dan zo benauwd en moe, dat men in een rolstoel zit of veel tijd in bed doorbrengt... Geen dingen om naar uit te kijken!

Feitelijk ben ik begonnen met te willen schrijven dat ik al levenslang in de zelf-genezende eigenschappen van het lichaam geloof hecht - en, dat we het lichaam daarbij kunnen 'helpen'. Met kleurlicht, bijvoorbeeld - of, in dit geval: door de hersenen te programmeren....

Dat geloof is inmiddels aan het wankelen gebracht, omdat bepaalde gegevens - eigen aan de aandoening ontbreken - én ik samen met anderen in wezen verplicht wordt aan te nemen dat COPD een ongeneeslijke aandoening is waarmee een mens uiteindelijk zal moeten leren leven.

Eigenlijk...

... is COPD niet één probleem, maar een samenspel van (1) een ontsteking, (2) slijmvorming en (3) blijvende schade waaraan niets te verhelpen valt. En juist deze combinatie dat deze ziekte zo hardnekkig maakt.

Ontsteking als stille boosdoener

Bij COPD is er sprake van een chronische ontsteking in de luchtwegen. Dat betekent dat het afweersysteem voortdurend actief is, ook als er geen directe dreiging is. Die aanhoudende prikkeling maakt de wand van de luchtwegen dikker en stugger. Je kunt het vergelijken met een huid die steeds opnieuw geïrriteerd raakt en daardoor ruw en gezwollen blijft. Het gevolg: de doorgang voor lucht wordt nauwer, waardoor ademen meer moeite kost.

Het meest kenmerkende symptoom van COPD is dan ook kortademigheid. In het begin merk je het alleen bij inspanning. Fietsen tegen de wind in, traplopen, een zware boodschappentas optillen. Het voelt alsof jouw conditie ineens is verdwenen. Allengs wordt benauwdheid hardnekkiger en treedt zij ook op in rust. Zelfs aankleden kan dan aanvoelen als een kleine krachtmeting met jezelf. Ik beklaag mensen die steunkousen moeten dragen en aan COPD lijden...

Snelle vermoeidheid

Doordat jouw longen minder zuurstof opnemen, moet je lichaam harder werken om alles draaiende te houden. Je spieren krijgen minder brandstof en raken sneller uitgeput. Je voelt je daardoor sneller moe, zelfs na eenvoudige taken zoals koken of een kort wandelingetje. Die vermoeidheid is een logisch gevolg van zuurstoftekort.

Piepende ademhaling en druk op de borst

Sommige mensen horen bij het ademen een piepend of fluitend geluid. Dat komt doordat de lucht zich door vernauwde luchtwegen moet persen. Ook kun je een drukkend gevoel op de borst ervaren, alsof er een band strak omheen jouw ribbenkast zit. Het kan angst oproepen: een bekend verschijnsel bij COPD.

Te veel slijm, te weinig ruimte

Door die ontsteking gaan de slijmklieren in jouw luchtwegen extra hard werken. Ze produceren meer slijm dan nodig is, soms geelgroen van kleur. Dat slijm is taai en plakkerig, waardoor het blijft hangen in de bronchiën, de grotere luchtwegen. Je moet dus vaker hoesten om het kwijt te raken. Soms voelt het alsof er een prop vastzit in jouw borst. Dat is letterlijk zo: het slijm belemmert de luchtstroom, alsof iemand een natte spons in jouw ademhalingsbuis heeft gedrukt.

- Een combinatie van factoren is meestal verantwoordelijk voor de ontwikkeling van verhoogd slijm. Deze omvatten:

1) Overproductie van slijm door de slijmbekercellen.
2) Hypersecretie van slijm uit de slijmbekercellen en submucosale klieren.
3) Verminderd vermogen om slijm te verwijderen, hetzij als gevolg van schade aan de trilhaartjes in de luchtwegen, wat de haarachtige structuren zijn die slijm helpen om van lager in de longen naar de mond te bewegen, evenals verminderd vermogen om te hoesten, zoals het met atrofie van spieren, geassocieerd met hoesten, kan gebeuren.

Schade aan de longblaasjes

Dieper in jouw longen zitten de longblaasjes (alveoli), piepkleine luchtzakjes waar zuurstof wordt opgenomen in je bloed. Bij COPD raken veel van die blaasjes beschadigd of gaan ze zelfs stuk. Dat proces heet 'emfyseem'. Door die schade wordt het oppervlak waar zuurstof kan worden opgenomen kleiner. Jouw lichaam krijgt dus minder zuurstof binnen, ook al adem je nog zo diep. Dat verklaart waarom je je sneller uitgeput voelt, zelfs na lichte inspanning.

Verlies van elasticiteit

Gezonde longen werken als een soepele elastiek. Ze zetten uit bij inademen en veren weer terug bij uitademen. Bij COPD verdwijnt die veerkracht allengs. De longen blijven als het ware half opgeblazen staan, waardoor oude lucht blijft hangen. Nieuwe, zuurstofrijke lucht heeft minder ruimte om binnen te komen. Het voelt alsof je nooit helemaal kunt uitademen. Dat benauwde gevoel kan angstig zijn, maar het is een direct gevolg van de structurele veranderingen in je longen.

Verergering bij infecties

Bij een verkoudheid of griep kunnen de klachten plots flink toenemen. Je wordt benauwder, hoest meer en je voelt je beroerder dan normaal. Dat heet een 'exacerbatie', een medische term voor een plotselinge verslechtering. Zulke periodes kunnen dagen tot weken duren, zwaar zijn voor jouw lichaam, en soms leiden ze zelfs tot een ziekenhuisopname.

Meestal wordt een exacerbaties uitgelokt door een infectie. Denk aan een verkoudheidsvirus of een bacteriële longontsteking. Ook koude lucht, luchtvervuiling of sterke geuren kunnen de longen extra prikkelen. Jouw afweersysteem staat dan al op scherp en reageert heftig, waardoor de ontsteking in de luchtwegen toeneemt.

Een optelsom van factoren

Vaak is COPD geen gevolg van één oorzaak, maar van een combinatie. Jarenlang roken of meeroken, gebrek aan lichaamsbeweging, wonen in vervuilde lucht en werken in een stoffige omgeving kunnen elkaar versterken. Het is als een langzaam optrekkende storm die jouw longen allengs ondermijnt. Daarom geldt: hoe eerder je risicofactoren aanpakt, hoe beter je de schade kunt beperken.

Soms is een ziekte de oorzaak van COPD. Meestal gaat het dan om longziekten waarbij de longen beschadigd raken, zoals acute bronchitis, en bacteriën en virussen ervoor kunnen zorgen dat je een verkoudheid of griep krijgt. Als het virus of de bacterie in de bronchiën is binnengedrongen, raakt de wand van de bronchiën geïrriteerd. Jouw longen reageren hierop met een ontsteking. Rond de plek van de ontsteking maakt je lichaam slijm aan dat via hoesten uit jouw longen wordt verwijderd.

Wat kun je zelf doen in het dagelijks leven?

Hoewel genezing niet mogelijk is, kun je het ziekteproces wél afremmen. Met de juiste behandeling, stoppen met roken en een gezonde leefstijl kun je verdere achteruitgang ietwat vertragen. Jouw klachten kunnen verminderen, jouw conditie kan verbeteren en jouw levenskwaliteit kan omhoog. Kortom: het verschil tussen niets doen en actief aanpakken is vaak groot.

Slim omgaan met je energie

Met COPD moet je leren doseren. Jouw energie is geen onuitputtelijke bron meer, maar een kostbaar goed. Plan zware taken op momenten dat je je het fitst voelt. Wissel activiteit af met rust. Beter drie kleine klusjes verdeeld over de dag dan alles in één keer willen doen en daarna uitgeput op de bank belanden. Dat is geen zwakte, maar wijs beheer.

Ademhalingstechnieken

Je kunt jouw ademhaling trainen. Een bekende techniek is de samengeknepen lipademhaling (pursed-lip breathing). Daarbij adem je gedurende twee tellen langzaam in door je neus en blaas je in vier tellen langzaam uit door je mond met getuite lippen, alsof je een kaars zachtjes uitblaast - of, alsof je gaat fluiten. Dit helpt om de luchtwegen open te houden en geeft meer controle over jouw ademhaling, vooral bij benauwdheid.

En, weet je nog?... De longen blijven als het ware half opgeblazen staan, waardoor oude lucht blijft hangen. Door in 4 tellen volledig uit te ademen, geraakt die oude lucht er alsnog ook volledig uit, en daar gaat het om!

Blijf in beweging

Het klinkt tegenstrijdig, maar bewegen is juist goed. Wandelen, fietsen of lichte spiertraining houden je spieren sterk en verbeteren je conditie. Je hoeft geen topsporter te worden. Regelmaat is belangrijker dan intensiteit. Zie beweging als onderhoud aan je lichaam, zoals je een machine blijft smeren om die soepel te houden.

Eet bewust en gevarieerd

Een gezond lichaam kan beter omgaan met ziekte. Zorg voor voldoende eiwitten, groenten en fruit. Kleine, frequente maaltijden zijn vaak prettiger dan grote porties. Een volle maag kan namelijk extra druk geven op jouw longen, waardoor ademen lastiger wordt.

Vermijd prikkels

Rook, parfum, koude lucht en sterke schoonmaakmiddelen kunnen jouw longen extra irriteren. Probeer zulke prikkels te vermijden. Ventileer je huis goed en draag bij koud weer een sjaal voor de mond. Dat verwarmt de lucht voordat die je longen bereikt. Ook een mondmasker dragen, is soms verstandig als je je tussen mensen moet gaan begeven.

Bouw een vangnet

Zorg dat jouw omgeving weet wat er zich in jou afspeelt. Familie, vrienden of buren kunnen helpen als het nodig is. Ook een persoonlijk actieplan bij verslechtering geeft rust. Je weet dan precies wat je moet doen als de klachten toenemen.

Leven met COPD vraagt aanpassing, maar geen overgave. Door bewust keuzes te maken, houd je de regie zoveel mogelijk in eigen hand. Dat is misschien wel de grootste winst.

Allemaal goed en wel, maar ikzelf ben daar niet tevreden mee...

Ik vermeldde reeds dat ik aan de zelf-genezende eigenschappen van het lichaam geloof hecht. En, dat het geloof inmiddels aan het wankelen werd gebracht omdat bepaalde gegevens eigen aan de aandoening ontbraken. Welke?... Laten we hier dieper op ingaan.

Waar gaat het dus mis?

Ter herhaling is COPD eigenlijk niet één probleem, maar een samenspel van (1) een bacteriële ontsteking, (2) voortdurende slijmvorming en (3) onherroepelijke blijvende schade. Bovendien bestaat er een groter risico op griep en andere mogelijke oorzaken van longbeschadigingen, hartfalen, ziekenhuisopname, en zo meer.

Enerzijds zijn de vertakkingen van de luchtpijp (bronchiën) blijvend ontstoken. Het slijmvlies zwelt op en produceert meer slijm. Bij een normale slijmproductie wordt het slijm door de beweeglijke trilhaartjes in de bronchiën via de luchtpijp richting mondholte geleid. Bij COPD kunnen de (beschadigde) trilhaartjes niet meer goed bewegen, waardoor de slijmproductie stijgt, het slijmvlies ontstoken raakt, omdat het een voedingsbodem voor bacteriën en ontstekingen is geworden, en de patiënt dat slijm ophoest. Door de ontstekingen wordt het slijmvlies dus dikker en dikker. Dat maakt de doorstroming van lucht en daarmee ademen moeilijker. Dan hebben we nog de toestand van de longblaasjes...

"Longblaasjes kunnen zichzelf repareren, afhankelijk van het seintje dat ze krijgen," zei Reinoud Gosens van de Rijksuniversiteit Groningen. "Bij COPD gaan longblaasjes kapot. Ze herstellen niet meer. Bij gezonde mensen herstellen de longblaasjes en de longfunctie binnen een paar weken. Bij mensen met COPD niet. Ons idee is dat er bij COPD- en longfibrosepatiënten iets misgaat in de boodschappen die de haarvaatjes aan de longblaasjes geven. We willen ontdekken waar het fout gaat in de weg die de seintjes afleggen. De ‘gesprekken’ tussen cellen moeten goed verlopen. Als er ook maar ergens een storing optreedt, kan dat meteen grote gevolgen hebben. Daarom bekijken we de routes die de seintjes afleggen, maar ook hoe het verkeer loopt. Zo krijgen we echt een compleet beeld. Met die informatie kunnen we in een volgend onderzoek gericht een medicijn ontwikkelen dat de fout kan repareren."

Voorlopercellen

Bovendien komen er in de longen ‘voorlopercellen’ voor. Ze lijken op stamcellen, en samen met andere longcellen zorgen ze voor herstel van longweefsel na schade. Bij mensen met COPD doen de groeifactoren die de voorlopercellen aanzetten tot herstel het niet goed genoeg. Daarom is het belangrijk dat er nieuwe geneesmiddelen komen die ervoor zorgen dat het longweefsel herstelt.

Op een andere plaats valt er te lezen dat "Voorlopercellen, ook wel stamcellen genoemd, cellen in de longen zijn, betrokken bij de groei en reparatie van longweefsel. Ze zijn essentieel voor het herstel van beschadigd weefsel, vooral na ontstekingen of andere schade. Bij gezonde longen helpen deze cellen om beschadigd weefsel te regenereren, maar bij mensen met COPD functioneren ze niet optimaal."

Met andere woorden: Mogen we hieruit afleiden dat 'niet optimaal/goed werken' gelijk staat aan 'niet optimaal/goed genoeg werken' - met de nadruk op het woordje 'werken'?... Wel is er in het eerste deel sprake van 'groeifactoren die de voorlopercellen tot herstel aanzetten' - en, in het tweede deel is er eerder sprake van 'voorlopercellen die niet optimaal functioneren'.

Anders gezegd: energie gaat naar daar uit waarop onze aandacht wordt geconcentreerd. Waarop zouden we ons moeten concentreren - en, op welk deel - of delen - van het lichaam?... In mijn geval, bijvoorbeeld, wil ik de longfunctie van 42% terug naar 50+% brengen. Hoe?...

- Op 18/1/2026 verzond ik dit e-mailtje naar prof. Gosens...

"Kunt u een tekst, die ik in een blog van mijn website aan het publiceren ben, aanvullen/verbeteren? Dank u! Uiteindelijk draait het omheen: "Wel is er in het eerste deel sprake van 'groeifactoren die de voorlopercellen tot herstel aanzetten' - en, in het tweede deel is er eerder sprake van 'voorlopercellen die niet optimaal functioneren'." Welke van de twee uitgangspunten is eerder de juiste?"

'k Ben benieuwd of hij wel of niet zal responderen... -:)

Ontdekking

Reinoud Gosens en zijn team maakten gebruik van gegevens uit eerder onderzoek, om erachter te komen hoe de genen in de longen van mensen met COPD zich gedragen. Hiermee konden ze op zoek gaan naar mogelijke geneesmiddelen die ze vervolgens hebben getest op een ‘mini-long’. Dit leverde interessante resultaten op. Want wat bleek?... Twee geneesmiddelen, namelijk: prostaglandine E2 en prostaglandine I2 zorgden ervoor dat de cellen in de mini-long gingen groeien. Bovendien had sigarettenrook door het gebruik van de geneesmiddelen geen schadelijk effect op de voorlopercellen.

Het proces verliep in twee stappen. De twee prostaglandines stimuleerden longcellen om zogeheten groeifactoren af te geven. Op hun beurt zetten de groeifactoren stamcellen ‘aan’. Gosens: "Longcellen gaan groeifactoren afgeven na een specifiek communicatiesignaal in die longcellen. Dat heet het WNT-signaal. Wat wij ontdekten is dat prostaglandines dit WNT-signaal versterken, en zo dus de stamcelgroei stimuleerden." Dit leverde Gosens een publicatie op in het gerenommeerde wetenschappelijke blad 'Science Advances'.

Kunnen COPD-patiënten deze geneesmiddelen binnenkort krijgen? "Nee, helaas," vertelde Gosens in augustus 2022. Na het nieuws over de ontdekking stelden veel mensen met COPD hem deze vraag. "We hebben een zogeheten proof of concept geleverd: bewijs dat in het lab de prostaglandines in principe stamcelgroei stimuleren." Dat is veelbelovend, maar nu moet uitgezocht worden of de geneesmiddelen dat ook doen in mensen. Welke dosering nodig is. En of prostaglandines veilig zijn voor mensen met COPD.

Sleutel

Dat gaat Gosens de komende jaren doen. Hij focust zich daarbij op longaanvallen. Bij een longaanval laait de chronische ontsteking in de longen van iemand met COPD op. Meestal door een infectie. Het gevolg: heftige benauwdheid en meer verlies van longfunctie. "Longaanvallen zijn verantwoordelijk voor de helft van al het longfunctieverlies bij COPD. Als we herstel in deze fase kunnen ‘aanzetten’ met prostaglandines, besparen we mensen veel leed. Ik geloof erin dat hier de sleutel zit, en uiteindelijk de stap naar onderzoek bij mensen."

Deze onderzoeksresultaten zijn interessant omdat die twee geneesmiddelen al beschikbaar zijn. In de toekomst willen de onderzoekers vervolgonderzoek doen naar de werkzaamheid van deze geneesmiddelen, vooral tijdens een COPD-longaanval. 'Longfonds' steunt dit onderzoek.

Longblaasjes doen twee belangrijke dingen in de longen. Ten eerste zorgen ze ervoor dat de lucht die we inademen in het bloed terechtkomt. Het bloed vervoert de zuurstof daarna door het hele lichaam. Tegelijkertijd geeft het bloed afvalstoffen terug aan de longblaasjes en de longblaasjes zorgen ervoor dat we die afvalstoffen uitademen.

Reinoud Gosens bestudeert ‘de donkere kant van de long’. De ene zijde van longblaasjes staat in contact met lucht. De andere ligt tegen dun vertakte bloedvaatjes aan. Daar gaat zuurstof het bloed in en gaan koolstofdioxide en andere stoffen eruit. "De bloedvaatjes zijn bekleed met endotheelcellen. Die zijn betrokken bij het herstel van longblaasjes. Maar we vermoeden dat ze bij mensen met COPD het herstel juist belemmeren. Hoe? Dat zoeken we uit."

Professor Gosens: "Een gezond longblaasje heeft twee kanten. De ene kant staat in contact met de lucht. De andere kant lijkt op een haarvaatje en staat in verbinding met de bloedsomloop. Naar de ene kant is al veel onderzoek gedaan, maar naar de andere kant niet... - terwijl bij patiënten met COPD beide kanten beschadigd zijn. Om te achterhalen hoe dat precies zit, onderzoeken wij die tweede, donkere kant. Dit doe ik niet alleen, maar samen met professor Pieter Hiemstra (Leids Universitair Medisch Centrum) en dr. Andries van der Meer (Universiteit Twente), die de long-op-een-chip ontwikkelden."

Deze zogenoemde 'long-op-een-chip' is mede tot stand gekomen dankzij donaties aan 'Longfonds'. Het onderzoek naar de donkere kant van de long borduurt hierop voort. De onderzoekers vermoeden dat de haarvaatjes de regie hebben bij het herstellen van longweefsel. Gosens: "Om hun taken goed uit te voeren, ‘praten’ haarvaatjes en longblaasjes met elkaar. Dat gebeurt via seintjes. Die seintjes kunnen zorgen voor een ontsteking, bijvoorbeeld om schadelijke stoffen aan te vallen die het longweefsel beschadigen. Gewoonlijk geneest het weefsel daarna weer. Maar bij COPD, en ook bij longfibrose, blijft de ontsteking er zitten. Daardoor wordt de schade aan het longweefsel juist groter."

Patiënten denken mee

Patiënten spelen een belangrijke rol in het onderzoek. Zij denken via de patiëntenraad mee over de opzet en het verloop. Bovendien hebben alle onderzoekers die betrokken zijn bij het onderzoek een andere achtergrond. Gosens: "Dat maakt het team extra sterk. Samen moeten we heel ver komen. Over vier jaar hebben we deze puzzel gelegd en dan kunnen we een nieuwe, gerichte behandeling van COPD ontwikkelen. Ik heb goede hoop!"

Wat is Prostaglandine E2?

Prostaglandine E2 (PGE2) is een type prostaglandine, een groep van hormoonachtige stoffen die lokaal in het lichaam worden geproduceerd. Het is een bioactieve lipidensubstantie die een cruciale rol speelt in ontstekingsreacties, pijnregulatie en verschillende fysiologische processen in het lichaam. PGE2 wordt voornamelijk afgeleid van arachidonzuur en is betrokken bij verschillende belangrijke functies, waaronder:

- Ontstekingsreacties: PGE2 is een pro-inflammatoire factor die bijdraagt aan de ontwikkeling van ontstekingen en pijn. Het speelt een sleutelrol in de immuunrespons en helpt bij het reguleren van de bloedstroom naar beschadigd weefsel.

- Regulatie van de bloeddruk: PGE2 beïnvloedt de vasodilatatie (het verwijden van de bloedvaten door middel van de daar aanwezige spieren) en kan daardoor de bloeddruk verlagen.

- Effecten op de baarmoeder: PGE2 wordt vaak gebruikt in de geneeskunde om bevallingspijnen op te wekken en om abortussen te induceren, omdat het de samentrekking van de baarmoeder stimuleert.

PGE2 heeft verschillende therapeutische toepassingen, waaronder:

- Behandeling van longziekten: Onderzoek heeft aangetoond dat PGE2 kan helpen bij het herstel van longweefsel bij patiënten met COPD (chronische obstructieve longziekte) door de groei van voorlopercellen in de longen te bevorderen.

- Obstetrische toepassingen: PGE2 wordt gebruikt om de bevalling op gang te brengen en om complicaties na de bevalling te behandelen.

Bijwerkingen

Hoewel PGE2 nuttig kan zijn in de geneeskunde, kunnen er bijwerkingen optreden, zoals koorts, diarree en braken. Bij toediening tijdens de bevalling kan het ook leiden tot overmatige samentrekkingen van de baarmoeder.

In samenvatting is Prostaglandine E2 een belangrijke stof in het lichaam die betrokken is bij ontstekingen, pijnregulatie en verschillende fysiologische processen, met belangrijke toepassingen in de geneeskunde.

Prostaglandine I2

Prostaglandine I2 is een van de prostaglandinen die in de context van longherstel en COPD wordt onderzocht. Het werkt samen met prostaglandine E2 om de groei van stamcellen in de longen te stimuleren, wat essentieel is voor het herstel van longweefsel na schade. De onderzoek naar de veiligheid en dosering van deze geneesmiddelen voor mensen met COPD is nog niet voltooid, maar er zijn al interessante resultaten uit het laboratorium.

Nawoord

Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het menselijk lichaam ontegensprekelijk over zelfhelende eigenschappen beschikt, maar dat er limieten zijn; limieten, eigen aan de leeftijd van de patiënt, aard van eerdere en huidige aandoeningen, de staat van het (defecte) lichaam, en zo meer.

Bij COPD worden de klachten in de loop van de jaren steeds erger, en sneller erger. In de voorlaatste fase, 'de palliatieve', kan een arts proberen om de ziekte zo draaglijk mogelijk te maken.. De laatste fase is de 'terminale'. In elk geval is de gemiddelde levensverwachting voor mensen met COPD ongeveer 5 jaar na de diagnose...

Gaan we het hierbij laten?

Over de werkzaamheden van het menselijk brein heb ik het reeds eerder gehad. Ook over het thema 'fantoompijnen'. Daarom stelde ik aan ChatGPT de vraag: "Kan men zeggen dat hersenen dom zijn vanwege het fenomeen 'fantoompijnen'?"

Het korte antwoord was: "Nee, je kunt niet echt zeggen dat de hersenen 'dom' zijn, maar wel dat ze soms hardnekkig, voorspellend en niet perfect geüpdatet zijn."

Daarna volgde een uitgebreidere tekst, zijnde: "Fantoompijn ontstaat omdat de hersenen niet passief wachten op signalen, maar actief een model van het lichaam bijhouden. Dat model is jarenlang getraind: “dit been hoort erbij en stuurt signalen”. Als dat been (longblaasje) weg is, verdwijnt de input, maar het model blijft nog bestaan. De hersenen vullen het gemis zelf in — soms als pijn.

Dat is dus geen domheid, maar eerder:

- Efficiëntie: het brein werkt met voorspellingen in plaats van telkens alles opnieuw te leren.

- Traagheid: oude netwerken verdwijnen niet meteen.

- Overbescherming: pijn (slijmafscheiding?) is een alarmsysteem dat liever te vaak afgaat dan één keer te weinig.

Je zou kunnen zeggen:

- De hersenen zijn niet dom, maar te loyaal aan hun eerdere aannames.

- Er is zelfs een mooie ironie: hetzelfde mechanisme dat fantoompijn veroorzaakt, maakt ons normaal gesproken juist slim en snel. Het is alleen in uitzonderlijke situaties (zoals amputatie) dat het systeem 'misgaat'.

En, als je het toch scherp wilt formuleren, dan is dit eerlijker dan 'dom':

- “De hersenen zijn conservatief.”

- “De hersenen zijn voorspellend, niet waarheidsgetrouw.”

- “De hersenen zijn ontworpen voor overleving, niet voor logische perfectie.”

Om die reden vermeldde ik dat 'hersenen programmeren' een mogelijke aanpak zou kunnen zijn... Onwetende leken zijnde, hangen we nu eenmaal van artsen, allerlei wetenschappers, specialisten en toekomstige bevindingen af, waardoor we er misschien goed aan doen om het internet te blijven afschuimen teneinde ons brein herhaaldelijk 'op te voeden' en 'bij te werken'. Bekijk vooral de YouTube-filmpjes - want, beelden zeggen nu eenmaal aan onze instinctieve delen meer dan woorden!

Anders gezegd: geef jouw brein de kans om al de eigenschappen van de aandoening beter te leren begrijpen, teneinde zich aan te passen om op de symptomen vanuit het aangeboren 'zelfhelende aspect' met-ter-tijd efficiënter te kunnen reageren. 't Is maar een ideetje en alleszins beter dan het geheel zomaar op zijn beloop te laten, vind ik.

"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."

- DIMschool vzw, de énige gespecialiseerd in Zelfkennis, zijnde: het kennen van het Zelf -
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En, voel jij je geroepen om Spiritualia te sponsoren?
Klik dan op deze link. Alvast bedankt!

Overschrijven kan ook via: IBAN: BE22 7795 9845 2547 - BIC: GKCCBEBB

- Indien je zo'n (bak)steentje bijdraagt, ook via een aankoop of een Zoek&Vind abonnement, mogen we jouw naam hieronder publiceren? Laat het ons weten!