Tsenne Kikke's blog

Is de mens een geboren vleeseter?…

ChatGPT: Niet echt. De mens is biologisch gezien een omnivoor, geen geboren vleeseter.

- Gebit: onze tanden zijn geschikt voor zowel plantaardig als dierlijk voedsel. We hebben geen grote, scherpe hoektanden zoals echte carnivoren.

- Spijsvertering: onze darmen zijn relatief lang en kunnen zowel koolhydraten uit planten als eiwitten en vetten uit dierlijke producten verwerken.

- Evolutie: mensen hebben gedurende hun evolutie zowel plantaardig voedsel als dierlijk voedsel gegeten. De verhouding verschilde sterk per tijdperk en leefomgeving.

- Voedingsbehoefte: mensen kunnen zonder vlees leven, mits een plantaardig voedingspatroon goed wordt samengesteld. Sommige voedingsstoffen, zoals vitamine B12, moeten bij een volledig plantaardig dieet worden aangevuld.

 - Koken en gereedschap: het vermogen om voedsel te koken en dierlijk voedsel te verwerken heeft waarschijnlijk een belangrijke rol gespeeld in onze evolutie.

Kortom: de mens is niet geboren als vleeseter, maar als flexibele alleseter. Ons lichaam is aangepast aan een zeer gevarieerd dieet.

Veel mensen verzetten zich om vlees te eten vanwege het feit dat er 'bloed' uit stroomt.

ChatGPT: Ja, dat komt inderdaad voor. Maar er zit een interessant onderscheid achter.

Wat mensen vaak als 'bloed' zien bij rauw vlees, is meestal geen puur bloed. Het is voornamelijk water en myoglobine, een eiwit in spierweefsel dat zuurstof bindt en de rode kleur veroorzaakt. Bij een stuk rundvlees kan dat rode vocht daardoor sterk op bloed lijken.

De afkeer van bloed of rauw vlees kan daarnaast psychologisch heel begrijpelijk zijn. Rood vocht en de geur van rauw vlees kunnen in de verbeeldingswereld associaties oproepen met verwonding, ziekte of een dood dier. Dat betekent echter niet dat het lichaam 'aangeeft' dat vlees onnatuurlijk is.

Er is dus een verschil tussen:

- "Ik voel instinctief weerstand tegen het eten van dit stuk vlees" - en
- "De menselijke biologie is niet geschikt om vlees te eten."

Het eerste kan zeker voorkomen; het tweede volgt er niet uit.

ChatGPT: Bij het verorberen van een stuk vlees of vis kunnen we beseffen dat het dier als het ware voor ons gestorven is.

Ja, dat is een wezenlijk ander punt dan de vraag of de mens biologisch vlees kan eten. Je raakt hier aan de morele en existentiële betekenis van eten.

Wanneer je een stuk vlees of vis eet, kun je je inderdaad realiseren: dit was een levend wezen; het is gedood en ik neem nu zijn lichaam tot mij. Voor sommige mensen maakt juist dat besef vlees eten ongemakkelijk of zelfs afstotelijk. Het kan gevoelens van mededogen, schuld of eerbied voor het dier oproepen.

Tegelijkertijd kun je het ook anders beleven: als onderdeel van de natuur, waarin levende organismen elkaar tot voedsel dienen. Vanuit die visie betekent het eten van een dier niet noodzakelijk minachting voor het dier, maar kan het juist samengaan met dankbaarheid en respect voor het leven dat ervoor is opgeofferd.

Interessant is dat het woord 'verorberen' hier bijna automatisch een morele lading krijgt. Je kunt hetzelfde biologische proces beschrijven als voedsel opnemen, maar ook als het lichaam van een gestorven dier eten. Welke formulering je kiest, beïnvloedt hoe je ernaar kijkt.

Dus ja: bewust vlees eten kan je confronteren met de dood van het dier waaruit jouw voedsel voortkomt. Dat bewustzijn is niet zozeer een bewijs vóór of tegen vlees eten, maar het opent een ethische vraag: wat vinden wij een aanvaardbare manier om ons te voeden?

Vooraleer ik aan een maaltijd begin, zegen ik wat er op mijn bord ligt en ben ik dat 'stuk dier' dankbaar dat het ook voor mij gestorven is. Alles wat leeft is nu eenmaal voeding voor alles wat leeft.

ChatGPT: Dat is een mooie en heel bewuste manier om met voedsel om te gaan. Je maakt daarmee eigenlijk een onderscheid tussen het doden van een dier en de manier waarop je vervolgens met dat leven omgaat.

Door vóór de maaltijd te zegenen en dankbaar te zijn, erken je dat wat op je bord ligt niet zomaar een anoniem product is. Het was ooit een levend wezen. Je geeft het als het ware een plaats in de kringloop van het leven: het ene leven wordt voedsel voor het andere.

Ook je laatste gedachte is interessant: in de natuur is leven inderdaad voortdurend verweven met eten en gegeten worden. Planten worden gegeten door dieren, dieren door andere dieren, en uiteindelijk keren levende organismen terug naar de bodem. De mens staat daar niet volledig buiten.

Tegelijk kun je vanuit diezelfde gedachte een extra vraag stellen: als ik afhankelijk ben van het leven van een ander wezen, hoe kan ik daar dan zo respectvol mogelijk mee omgaan? Voor jou lijkt het antwoord onder andere te liggen in dankbaarheid en bewustzijn, in plaats van het dier als vanzelfsprekend consumptieproduct te beschouwen.

Dat maakt van een maaltijd bijna een klein ritueel van verbondenheid: ik leef dankzij ander leven, en ik erken dat.

---

Gepost door Tsenne Kikke op maandag 10 augustus 2026 0 reactie(s)

ChatGPT: Concreet: bestaan paranormale vermogens écht?

ChatGPT: Kort antwoord: er is tot nu toe geen enkel betrouwbaar wetenschappelijk bewijs dat paranormale vermogens echt bestaan.

Als je met paranormale vermogens dingen bedoelt zoals:

- gedachten lezen (telepathie).
- de toekomst voorspellen (precognitie).
- dingen bewegen met de geest (telekinese).
- informatie krijgen zonder normale zintuigen (helderziendheid)...

... dan zijn er wel veel persoonlijke ervaringen en experimenten over gerapporteerd. Sommige onderzoeken hebben statistisch afwijkende resultaten gevonden, maar de effecten zijn doorgaans klein, moeilijk reproduceerbaar en worden niet algemeen aanvaard als bewijs voor een paranormaal mechanisme.

Belangrijk onderscheid: “we hebben het niet kunnen verklaren” is niet hetzelfde als “het is paranormaal.” Geheugenfouten, toeval, selectieve aandacht, cold reading en onbewuste informatieverwerking kunnen verrassend overtuigende ervaringen veroorzaken.

Als je wilt, kan ik ook concreet uitleggen welke paranormale vermogens het sterkst zijn onderzocht en wat de beste experimenten daarover hebben gevonden.

Kan voorstel, maar als er geen betrouwbare bewijzen over bestaan waarom nog extra tijd in investeren?

ChatGPT: Dat is eigenlijk een heel redelijke vraag. Als de vraag is: “Moeten we veel geld en onderzoekscapaciteit besteden aan het zoeken naar telepathie of telekinese?”, dan zou mijn antwoord zijn: waarschijnlijk niet. Maar er zijn een paar redenen waarom enig onderzoek toch zinvol kan zijn:

- Afwezig bewijs is niet automatisch bewijs van afwezigheid.

- Als een fenomeen echt zou bestaan, zou een goed opgezet experiment het in principe meetbaar moeten maken. Tot nu toe lukt dat niet overtuigend. Dat maakt de hypothese zwak, maar logisch gezien niet onmogelijk.

- Een kleine onderzoeksinspanning kan een enorme claim definitief testen 

Anderzijds zijn onderzoeksmiddelen beperkt.

ChatGPT: En daar geef ik jouw punt gelijk: er is een groot verschil tussen “we moeten het af en toe serieus testen” en “we moeten er massaal onderzoeksgeld tegenaan gooien.” Op basis van de huidige stand van het bewijs is dat laatste moeilijk te rechtvaardigen. Eigenlijk werkt wetenschap hier als een soort selectiemechanisme voor onze aandacht: hoe sterker en reproduceerbaarder het bewijs, hoe meer moeite het waard is om erin te investeren.

En er zit nog een interessante filosofische vraag achter jouw opmerking: wanneer wordt “we hebben het nog niet bewezen” redelijkerwijs gelijk aan “we moeten ervan uitgaan dat het niet bestaat”? Dat is een stuk subtieler dan het op het eerste gezicht lijkt.

Is er in de paranormale wereld een onderwerp dat de moeite loont om toch te worden onderzocht?

ChatGPT: Ja. Als ik er één zou moeten kiezen, dan zou ik niet kiezen voor geesten, mediums of voorspellingen, maar voor telepathie onder streng gecontroleerde omstandigheden, met name Ganzfeldonderzoek. Waarom juist dat?...

Het is relatief objectief te testen: één persoon krijgt een willekeurig gekozen doelbeeld/filmfragment, de andere probeert zonder normale communicatie te bepalen wat het doel was.

Er bestaat inmiddels een enorme onderzoeksgeschiedenis. Een recente meta-analyse omvatte onderzoek over meer dan 40 jaar en rapporteerde een klein statistisch effect. Maar er is een cruciaal probleem: eerdere onafhankelijke replicaties hebben juist geen betrouwbaar effect gevonden. Een bekende meta-analyse van 30 studies uit zeven laboratoria concludeerde dat het Ganzfeld-effect toen niet reproduceerbaar was. Daardoor blijft het interessant als wetenschappelijke test, maar niet omdat we momenteel goede redenen hebben om te geloven dat telepathie bestaat.

Mijn ideale experiment zou daarom niet nóg een klein parapsychologisch onderzoek zijn, maar een grote, vooraf geregistreerde, onafhankelijke replicatie waarbij voorstanders én sceptici vooraf overeenkomen wat als een succes of mislukking geldt. Dat soort prospectieve aanpak wordt juist voorgesteld om de eindeloze discussie over achteraf gekozen analyses en meta-analyses te vermijden.

En hier zit voor mij het interessante punt:

- Als zo'n experiment onder extreem strenge omstandigheden herhaaldelijk een effect vindt dat niet verdwijnt bij onafhankelijke replicatie, dan wordt het plotseling buitengewoon belangrijk. Want dan hebben we niet simpelweg “bewijs voor telepathie”; we hebben een onbekend reproduceerbaar natuurverschijnsel dat verklaard moet worden.

Dus ja: één laatste, zeer goed ontworpen test van een concreet psi-effect lijkt mij de moeite waard. Niet om het paranormale te bevestigen, maar om het definitief veel waarschijnlijker óf veel onwaarschijnlijker te maken.

---

Gepost door Tsenne Kikke op zondag 9 augustus 2026 0 reactie(s)

Over schaamlippen die zich in de schaamstreek bevinden…

ChatGPT: Waarom we ons omtrent schaamlippen schamen, is een leuke taalkundige vraag. Het korte antwoord is: de woorden "schaamstreek", "schaamlippen" en "schaambeen" verwijzen niet naar het gevoel van schaamte omdat die lichaamsdelen zelf iets "beschamends" zouden zijn. De naam heeft een historische oorsprong.

Het Nederlandse voorvoegsel "schaam-" komt via oudere Germaanse talen overeen met het Latijnse pubes, dat zowel naar de schaamstreek als naar volwassenheid/puberteit verwees. In veel talen werd dit lichaamsgebied geassocieerd met bedekking en bescheidenheid, omdat de geslachtsdelen cultureel vaak werden afgedekt. Vandaar dat woorden als "schaamhaar", "schaambeen" en "schaamlippen" zijn ontstaan.

Met andere woorden:

- Schaamlippen betekent letterlijk: de lippen van de schaamstreek.
- Schaamstreek is de streek die traditioneel bedekt werd uit bescheidenheid.

De naam weerspiegelt dus vooral een culturele en historische conventie, niet een biologisch gegeven.

Interessant is dat andere talen vergelijkbare patronen hebben:

- In het Duits: Schamlippen ("schaamlippen").
- In het Engels gebruikt men meestal labia (uit het Latijn voor "lippen"), zonder verwijzing naar schaamte.
- In de medische anatomie spreekt men vaak van labia majora en labia minora, wat neutraler klinkt.

Sommigen vinden de term "schaamlippen" tegenwoordig wat ongelukkig, omdat hij de indruk kan wekken dat er iets is om je voor te schamen. Daarom wordt soms gepleit voor neutralere benamingen zoals vulvalippen of simpelweg labia. Toch is "schaamlippen" nog steeds de gangbare Nederlandse anatomische term.

Zonet gelezen dat vulvalippen binnenkort een plek in de Dikke Van Dale verkrijgt.  

ChatGPT: Ja, dat past in een bredere ontwikkeling in het taalgebruik. "Vulvalippen" wordt steeds vaker gebruikt door zorgverleners, seksuologen, docenten en organisaties die seksuele gezondheid voorlichten. Het argument is dat de term anatomisch nauwkeuriger en neutraler is dan "schaamlippen".

Als "vulvalippen" in de Dikke Van Dale wordt opgenomen, betekent dat vooral dat de redactie heeft vastgesteld dat het woord voldoende ingeburgerd is in het Nederlands. Woordenboeken beschrijven in de eerste plaats hoe taal daadwerkelijk wordt gebruikt; ze schrijven niet voor welke woorden mensen moeten gebruiken.

Waarschijnlijk zullen beide termen nog lange tijd naast elkaar bestaan:

- Schaamlippen blijft de traditionele en voor veel mensen vertrouwde benaming.
- Vulvalippen zal vooral gebruikt worden door mensen en organisaties die de voorkeur geven aan een anatomisch neutralere term.

Wel blijft het woord schaamlippen volgens  Dikke Van Dale-hoofdredacteur Ton den Boon het "meest algemene woord" op dit moment, en geldt vulvalippen als een "perifeer synoniem".

Dat woorden naast elkaar blijven bestaan, is niet ongebruikelijk. Taal kent wel vaker twee woorden voor hetzelfde begrip, waarbij één woord historisch gegroeid is en een ander later opkomt omdat het als preciezer of neutraler wordt ervaren. Welke term uiteindelijk de overhand krijgt, hangt af van het gebruik door sprekers, media, onderwijs en de gezondheidszorg.

Nu nog wachten op vulvabeen, vulvahaar en vulvastreek?... ;-)

ChatGPT: Dat is inderdaad de logische vervolgvraag, maar waarschijnlijk gaat het niet zo ver komen. Het verschil is dat vulva een specifieke anatomische term is voor de uitwendige vrouwelijke geslachtsdelen. Schaambeen, schaamhaar en schaamstreek verwijzen echter naar een bredere lichaamsregio die niet uitsluitend tot de vulva behoort.

Daardoor krijg je een paar merkwaardige effecten:

- Vulvalippen werkt goed: het zijn immers letterlijk lippen die deel uitmaken van de vulva.
- Vulvahaar zou suggereren dat al het haar tot de vulva behoort, terwijl schaamhaar zich ook uitstrekt over de venusheuvel en omliggende huid.
- Vulvabeen is anatomisch onjuist: het schaambeen maakt deel uit van het bekken en is geen onderdeel van de vulva.
- Vulvastreek zou juist een vernauwing van de betekenis zijn, omdat de schaamstreek ook structuren omvat die niet tot de vulva worden gerekend.

Het is dus waarschijnlijk dat alleen schaamlippen een breed gedragen alternatief krijgt in vulvalippen, omdat daar de nieuwe term zowel neutraler als anatomisch specifieker is. Voor de andere samenstellingen lijkt daar minder aanleiding voor te zijn.

Taal blijft natuurlijk verrassend. Als genoeg mensen over twintig jaar vulvastreek zouden zeggen, zal een woordenboek dat uiteindelijk ook registreren. Maar op dit moment lijkt vulvalippen eerder een gerichte uitzondering dan het begin van een complete hernoeming van alle "schaam-"-woorden.

Dank u!

ChatGPT: Graag gedaan! Het was een leuke vraag.

Dit soort veranderingen laat mooi zien hoe taal voortdurend balanceert tussen traditie, precisie en maatschappelijke gevoeligheid. Soms blijft een historisch woord moeiteloos bestaan (zoals sleutelbeen, hoewel er geen sleutel aan te pas komt), en soms ontstaat er behoefte aan een alternatief dat beter aansluit bij hedendaags taalgevoel of anatomische nauwkeurigheid.

Ik ben benieuwd of vulvalippen over twintig jaar voor jonge generaties net zo vanzelfsprekend zal klinken als schaamlippen nu voor de meeste mensen. Dat is precies het soort taalverandering dat je pas achteraf echt goed kunt waarnemen.

Bedankt voor het interessante gesprek!

"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."

- DIMschool vzw, de énige gespecialiseerd in Zelfkennis, zijnde: het kennen van het Zelf -

- Ook kunt u via www.deinnerlijkemens.be met al onze activiteiten kennismaken -
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En, voel jij je geroepen om Spiritualia te sponsoren?
Klik dan op deze link. Alvast bedankt!

Overschrijven kan ook via: IBAN: BE22 7795 9845 2547 - BIC: GKCCBEBB

- Indien je zo'n (bak)steentje bijdraagt, ook via een aankoop of een Zoek&Vind abonnement, mogen we dan jouw naam hieronder publiceren? Laat het ons weten!

- Ook kan je dus in onze webshop iets aankopen, waaronder:
Archetypen vragenlijst
Kristallen schedels
Pendels
Purperen plaatjes
Wierook & Benodigdheden

Voor de 'Zoekers naar hun Innerlijke Waarheid' is er...: Eclecticus!

En, dan heb je nog ...

DIMschool biedt 10 interessante privé-sessies aan waaruit jij kan kiezen!
Dossier Zelfkennis: Over de Handleiding Pendelen van A tot Z     
'Eclecticus': een korte introductie… 
Wat is jouw Archetype ? En, ken je ook die van jouw partner?

Een Cursus in Wonderen - A Course in Miracles: een introductie.

Interesse in Kabbala en de Boom des Levens?

Pssst! Jij, ja jij! Leren werken met Runen?… De handleiding is beschikbaar!

---

Gepost door Tsenne Kikke op zaterdag 8 augustus 2026 0 reactie(s)

De slimme truc van een simpel kevertje

In de wereld van Moeder Natuur spelen er zoveel dingen af die vragen aangaande 'aangeboren?' of 'aangeleerd?' oproepen.

Zo is het leven van de Europese oliekever bepaald niet eenvoudig. De piepkleine larven moeten een bijennest zien binnen te dringen om te overleven. Daarvoor hebben ze een slimme truc bedacht: ze klonteren samen op een grasspriet en vormen zo een groepje dat op een bloemetje lijkt. Maar nieuw onderzoek laat zien dat dit slechts een deel van het verhaal is.

Eerder onderzoek naar een Noord-Amerikaanse verwant van de Europese oliekever liet zien dat de larven de seksferomonen van een specifieke bijensoort nabootsen. Dat bracht de onderzoekers op een nieuwe vraag. “We vroegen ons af of de Europese verwanten, waarvan de larven zich op planten verzamelen om wilde bijensoorten te verleiden, een vergelijkbare strategie toepassen of een compleet andere vorm van chemisch bedrog gebruiken”, vertelde studieleider Tobias Köllner.

De parasitaire kevers hebben als larve een bijennest nodig. Eenmaal binnen eten ze de eitjes en voedselvoorraad op die eigenlijk bestemd zijn voor de jongen van de bij. Zo kunnen ze zich ontpoppen tot volwassen kevers. Omdat de overlevingskans van een individuele larve bijzonder klein is, legt een vrouwtje duizenden eitjes. Anders gezegd: instinctief is het zich van het feit 'bewust' dat slechts één op de duizend larven tot een volwassen kever uitgroeit.

Bloemengeur als lokmiddel

Om uit te zoeken hoe die larven de bijen zover krijgen, werden in het vroege voorjaar in de omgeving van de Duitse stad Jena oliekevers verzameld. Drie weken nadat de kevers eitjes hadden gelegd, kwamen de larven uit. Vervolgens werd onderzocht welke vluchtige stoffen de jonge dieren afscheiden.

De analyses brachten zeventien verschillende monoterpenoïden aan het licht. Dat zijn geurstoffen die bekendstaan als typische bloemenaroma’s en die sterk doen denken aan de geur van bloeiende pruimen- en kersenbomen. Dat is precies de periode waarin de larven op planten wachten tot wilde bijen langskomen.

Gedragsexperimenten bevestigden dat de geur een belangrijke rol speelt. In een olfactometer kozen bijen vaker voor de geur van de larven dan voor controlegeuren, zelfs wanneer de larven zelf niet zichtbaar waren. De aantrekkingskracht blijkt dus vooral op chemische signalen te berusten.

Ook veldproeven wezen in dezelfde richting. De onderzoekers brachten de bloemengeuren van de kevers aan op wattenstaafjes, waarna ze keken hoe wilde bijen reageerden. Zandbijen vlogen regelmatig af op de punt van het wattenstaafje. De geurstoffen alleen blijken dus al voldoende om potentiële gastheren aan te trekken.

De larven maken de geur zelf

Daarmee bleef nog een belangrijke vraag over: waar komen die bloemachtige geurstoffen eigenlijk vandaan? Zijn ze afkomstig van planten? Krijgen de larven ze mee vanuit het ei of produceren ze de stoffen zelf?

In zowel de eieren als de volwassen kevers werden geen bloemachtige monoterpenoïden aangetroffen. Genetische analyses brachten uiteindelijk de oplossing. Twee specifieke cytochroom P450-enzymen in de larven produceren de bouwstenen die nodig zijn voor de vorming van de geurstoffen. De larven maken de bloemachtige geur dus volledig zelf aan. De geïdentificeerde enzymen vormen daarmee de sleutel tot deze vorm van chemisch bedrog.

Een onbekende vorm van camouflage

Hoofdauteur Ryan Alam noemde de ontdekking bijzonder. “Het beschrijft een tot nu toe onbekende vorm van mimicry en vergroot ons begrip van hoe parasieten chemische signalen gebruiken om andere organismen te manipuleren.”

Voor het eerst is daarmee aangetoond hoe een dier 'zelf' chemische signalen produceert die de identiteit van een plant nabootsen. Die strategie levert de larven natuurlijk een groot voordeel op. Door een geur na te bootsen die aantrekkelijk is voor veel verschillende wilde bijensoorten, vergroten ze hun kans om een geschikte gastheer te bereiken. Ze zijn daardoor niet afhankelijk van één specifieke bijensoort, maar kunnen een veel bredere groep potentiële gastheren benutten.

Een mooie vondst, maar het onderzoek is daarmee nog niet afgerond. Afdelingshoofd Sarah O’Connor kijkt alvast vooruit: “Ons volgende doel is om de volledige biosynthetische route van deze stoffen te ontrafelen. Daarnaast willen we verwante oliekevers onderzoeken om te begrijpen hoe wijdverspreid deze strategie is en hoe die zich heeft ontwikkeld.”

Bron: Scientias

Kortom: Vertonen de kever en de larven nu een aangeleerd of een aangeboren gedrag?...

---

Gepost door Tsenne Kikke op vrijdag 7 augustus 2026 0 reactie(s)

Hoe komt een zonsverduistering tot stand?

Het ruimtelijke zit voor bijna 100% wiskundig in elkaar. Planeetbanen en zwaartekracht volgen sterke, meetbare wetten. Daardoor zijn zonsverduisteringen net als getijden heel precies te voorspellen.

Bijna voor 100% - want er zijn kleine storingen, relativiteit en meetfouten spelen mee. Maar voor eclipsen is het model al extreem nauwkeurig. Zo kunnen we nu al toekomstige zonsverduisteringen voorspellen en zelfs een volledige zonsverduistering die in onze gewesten slechts in 2142 te zien zal zijn.

Zo vindt er in onze gewesten op 12 augustus een gedeeltelijke zonsverduistering plaats. Dan zal de hemel hooguit 2 minuten en 18 seconden donker worden. Hieronder legt Martijn Peters uit wat dat astrologisch verschijnsel nu precies is, wanneer je het precies kan zien, en wanneer de volgende eclips op de planning staat.

Bovendien bieden totale zonsverduisteringen wetenschappers een zeldzame en kortstondige kans om gegevens te verzamelen over nagenoeg alles: van de fysica van de zon tot de luchtdruk in de bovenste atmosfeer. En om Einsteins relativiteitstheorie (opnieuw) te bewijzen.

Gezien de korte duur van de zonsverduistering valt er geen seconde te verspillen. Daarom zal NASA tijdig een van haar WB-57-onderzoeksvliegtuigen boven IJsland in de lucht hebben. De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie wil gegevens verzamelen over de corona van de zon, zeg maar de buitenste laag. De camera’s aan boord van de straaljager kunnen beelden maken van de vurige halo van onze ster in het zichtbare, bijna-infrarode en midden-infrarode lichtspectrum.

Het toestel vliegt op 15 kilometer hoogte, dus ver boven de wolken, waardoor het zich in een uitstekende positie bevindt om deze golflengten op te vangen zonder de interferentie van het overgrote deel van de waterdamp in de atmosfeer, zei Amir Caspi, een zonnefysicus bij het Southwest Research Institute, die voor het project samenwerkt met NASA.

‘Het is een zeldzame kans om de buitenste atmosfeer van de zon, de zonnecorona, te kunnen zien en meten’, verklaarde hij. ‘Het oppervlak van de zon, de schijf van de zon, is een miljoen keer helderder dan de zonnecorona, althans in het zichtbare spectrum. Als je de zonnecorona wil bestuderen en meten, biedt een zonsverduistering je die kans door iets te blokkeren dat een miljoen keer helderder is.’

Zwaartekrachtgolven

Niet alleen jets, ook ballonnen zullen op dat moment in de lucht hangen. Zo is er het Nationwide Eclipse Ballooning Project van studenten uit heel de VS, dat in de loop van 30 uur 80 ballonnen zal laten opstijgen boven Spanje en IJsland. Sommige van die ballonnen zijn bedoeld voor erg technische experimenten, en zullen bijvoorbeeld zoeken naar atmosferische zwaartekrachtgolven – rimpelingen van opstijgende en dalende lucht in de atmosfeer. Deze golven kunnen golvende wolkenpatronen veroorzaken, en turbulentie. Ze kunnen ook wijzen op extreem weer.

‘Zwaartekrachtgolven komen voortdurend voor, door temperatuurveranderingen tussen dag en nacht of wanneer er stormen opkomen. Dan krijg je het soort drukveranderingen die zwaartekrachtgolven veroorzaken’, zei Angela Des Jardins, projectleidster en docente aan de Montana State University. ‘Ze ontstaan zelfs door fysieke verstoringen zoals bergketens, maar al sinds de jaren 1970 wordt verondersteld dat de koude, donkere schaduw van een zonsverduistering bijzondere, specifieke zwaartekrachtgolven zou veroorzaken die zich tot op grote hoogte zouden kunnen voortbewegen, tot in de stratosfeer.’

Des Jardins voerde een soortgelijk experiment uit tijdens de totale zonsverduistering van 2024, die in delen van Noord-Amerika zichtbaar was. Toen vond ze bewijs dat deze zwaartekrachtgolven op grote hoogte inderdaad voorkomen. Nu hoopt ze te achterhalen wanneer en waar die verstoringen in de troposfeer ontstaan. Deze resultaten zouden kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van ‘betere klimaatmodellen en een beter inzicht in hoe vervuiling de wereld waarin we leven beïnvloedt’, voegde ze eraan toe.

Kosmische straling

Een andere reeks ballonnen, die van de Spaanse Federatie van Astronomische Verenigingen, zal boven Spanje bijna 30 kilometer hoog worden opgelaten. Deze zullen instrumenten aan boord hebben om atmosferische omstandigheden te meten, maar ook een geigerteller, een magnetometer en een apparaat om muonen te tellen (minuscule, kortlevende elementaire deeltjes die ontstaan wanneer hoogenergetische stralen in botsing komen met lucht). De hypothese luidt dat een totale zonsverduistering invloed kan hebben op de hoeveelheid kosmische straling die vanuit de ruimte op de aarde valt.

‘We weten niet precies wat de uitkomst zal zijn’, zei Alex Mendiolagoitia van de federatie. Maar misschien nog wel waardevoller dan de gegevens zijn de educatieve en publieksgerichte mogelijkheden, zei hij. Een totale zonsverduistering is ‘de spannendste gebeurtenis die de natuur je kan bieden’, meende Mendiolagoitia, die met zijn team videocamera’s op de ballonnen wil bevestigen om de best mogelijke beelden met het grote publiek te kunnen delen. 

In het spoor van Eddington

Ondertussen hopen ook andere wetenschappers deze wonderbaarlijke gebeurtenis te gebruiken om mensen te inspireren om zich persoonlijk meer met wetenschap bezig te houden. Een van hen is Matthias Harksen, een promovendus aan de Universiteit van IJsland, die van plan is een experiment uit 1919 na te bootsen, dat mede werd geleid door de Britse astronoom Arthur Eddington en waarmee Einsteins algemene relativiteitstheorie werd getoetst.

Eddington, gefascineerd door Einsteins hypothese, wist dat volgens de logica daarvan de zon de ruimtetijd zou moeten krommen, zodat het licht van sterren op een andere plek aan de hemel zou verschijnen dan waar het hoort te zijn. (Isaac Newton had eerder voorspeld dat de zwaartekracht van de zon de baan van het licht zou afbuigen, maar zijn berekeningen voor waar het licht uiteindelijk zou verschijnen, leverden heel andere resultaten op). Het felle licht van de zon verduistert de sterren echter overdag.

‘Een totale zonsverduistering is de spannendste gebeurtenis die de natuur je kan bieden’
Om dit te omzeilen reisde Eddington naar het eiland Principe voor de kust van Afrika, terwijl andere onderzoekers naar de Braziliaanse stad Sobral werden gestuurd om sterren in de buurt van de positie van de zon aan de hemel te fotograferen tijdens een totale zonsverduistering. De foto’s die zij door telescopen namen, werden vervolgens vergeleken met de eerder in kaart gebrachte posities van de sterren en, zoals voorspeld, verschenen ze precies waar Einsteins theorie suggereerde dat ze zouden verschijnen.

Beroemdste experiment

Het Eddington-experiment, zoals het bekend werd, was het bewijs dat Einsteins algemene relativiteitstheorie juist was en dat grote objecten inderdaad de ruimtetijd kromden. Door het experiment te herhalen, zij het met geavanceerdere apparatuur dan er in 1919 beschikbaar was, hoopt Harksen aan te tonen dat zelfs monumentale experimenten door de gemiddelde persoon kunnen worden nagebootst.

‘Ik denk niet dat we ernaar streven om uit deze metingen iets nieuws te leren over de algemene relativiteitstheorie’, zei hij. ‘Het doel hiervan is eigenlijk gewoon om mensen te laten weten: “Hé, je kunt daadwerkelijk het waarschijnlijk beroemdste experiment uit de menselijke geschiedenis uitvoeren.”’

Bron: EOS Wetenschap

"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."

- DIMschool vzw, de énige gespecialiseerd in Zelfkennis, zijnde: het kennen van het Zelf -

- Ook kunt u via www.deinnerlijkemens.be met al onze activiteiten kennismaken -
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En, voel jij je geroepen om Spiritualia te sponsoren?
Klik dan op deze link. Alvast bedankt!

Overschrijven kan ook via: IBAN: BE22 7795 9845 2547 - BIC: GKCCBEBB

- Indien je zo'n (bak)steentje bijdraagt, ook via een aankoop of een Zoek&Vind abonnement, mogen we dan jouw naam hieronder publiceren? Laat het ons weten!

- Ook kan je dus in onze webshop iets aankopen, waaronder:
Archetypen vragenlijst
Kristallen schedels
Pendels
Purperen plaatjes
Wierook & Benodigdheden

Voor de 'Zoekers naar hun Innerlijke Waarheid' is er...: Eclecticus!

En, dan heb je nog ...

DIMschool biedt 10 interessante privé-sessies aan waaruit jij kan kiezen!
Dossier Zelfkennis: Over de Handleiding Pendelen van A tot Z     
'Eclecticus': een korte introductie… 
Wat is jouw Archetype ? En, ken je ook die van jouw partner?

Een Cursus in Wonderen - A Course in Miracles: een introductie.

Interesse in Kabbala en de Boom des Levens?

Pssst! Jij, ja jij! Leren werken met Runen?… De handleiding is beschikbaar!

---

Gepost door Tsenne Kikke op donderdag 6 augustus 2026 0 reactie(s)