ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Forum

Het Brein - Een vervolgverhaal

Spiritualia Forum Index > 16+ > Het Brein - Een vervolgverhaal
Pagina 1 van 11
Auteur Bericht
Tsenne Kikke
Tsenne Kikke

Lid sinds: april 2005
Berichten: 204
Zijn/haar profiel
woensdag 23 maart 2011 0:21 :: Onderwerp: Het Brein - Een vervolgverhaal
Bezit jij, beste lezer, over de nodige inspiratie om een vervolg aan dit verhaal te breien? Het hoeft geen 'Einde' te zijn, maar gewoonweg 'een Vervolg; een 'Open Vervolg' dan nog wel, opdat anderen het nog kunnen aanvullen.

Er was eens - en er is nog - een jongetje - die ondertussen tot een volwassen persoon is uitgegroeid, die uit zijn brein wilde ontsnappen. Dat jongetje, ik schatte hem toen rond de 12 à 13 jaar - was het beu dat zijn gedachten ongewild zomaar in hem opkwamen. Zelfs indien hij zich op één ding wilde concentreren - neem een potlood, bijvoorbeeld - doemden binnen de enkele seconden tientallen gedachten in hem op; gedachten, die niets met dat potlood te maken hadden. Hij had dus geen enkel controle over dat brein in hemzelf...

Hij wilde uit zijn brein ontsnappen, omdat hij doorhad dat elke prikkel, komende zowel van binnenuit als van buitenaf, zijn hersenen activeerde. En elke activering resulteerde in een elektro-chemische explosie, waardoor het lichaam werd beïnvloed en er automatisch op reageerde. Keuzen waren er niet.

Hij zag het gelaat van een glimlachende baby en hij werd overstroomd door een vreugdevol gevoel. Maar indien hij naar gruwelijke oorlogsscènes staarde, werd hij overvallen door gevoelens van pijn, verdriet, walging, rebellie, machteloosheid, enzovoorts. Naakt deed hem ook iets, maar hij verafschuwde die open-en-bloot pornosites. Niet hij, natuurlijk: het waren zijn hersenen die hem dicteerden dat hij zich zo moest voelen.

Als hij de gedragspatronen van zijn ouders bestudeerde, merkte hij op dat ook zij op een gelijksoortige machinale manier op de bevelen van hun hersenen reageerden. De jongen besefte dat zijn ouders - maar ook al de andere kindjes van zijn leeftijd en volwassenen - zó sterk met hun hersenen waren vergroeid, dat ze geen besef hadden dat ze er zich misschien van konden losmaken.

Hij leefde wél met dat besef.

Zijn hersenen, en het verlengde daarvan: zijn lichaam, waren slechts tijdelijke hulpmiddelen, teneinde op Aarde de nodige ervaringen op te doen. Maar, ondanks dat besef wist hij niet hoe hij zich van dat lichaam en brein zou kunnen ontkoppelen. Moest hij écht wachten op een fysieke dood?

Over de jaren leerde hij hoe hij door het beoefenen van zen en yoga - en, dankzij verschillende meditatietechnieken, zijn lichaam en denken tot volledige rust kon brengen. Verschillende klanktherapieën, zoals zang en mantravorming, werkten heilzaam in op zowel zijn brein als op zijn lichaam, maar ze hielpen hem niet zijn doel te bereiken, integendeel.

Narcotische middelen deden zijn hersenen malfunctioneren en hijzelf had er dus ook geen baat bij. Hij ondervond dat hij al die tijd nog altijd met het stoffelijke deel van zichzelf aan het werken was; met dat deel, waarvan hij zich nu juist wilde ontkoppelen.

Hoe kon hij zich ervan losmaken zonder in zijn droom- en verbeeldingswereld terecht te komen?...

Op zekere dag ...

- Wordt misschien nog vervolgd -

Gast




vrijdag 15 juli 2011 21:56 :: Onderwerp: Onderwerp: Het Brein - Een vervolgverhaal. (vrijdag 15 -7-2011)
Op zekere dag vroeg hij zich af wat het was, dat in feite aan zijn brein wilde ontsnappen. Als het nu eens datzelfde brein was dat hem had aangezet tot zang, mantravorming, yoga, zen en al die andere meditatietechnieken? En als het nu ook nog eens datzelfde brein was dat hem voorhield dat er iets moest ontsnappen aan dat brein. Wie zegt dat het niet het brein is dat via de opvoeding en cultuur zodanig is geconditioneerd dat het denkt dat er zo iets bestaat als een 'ik' of 'zelf'. Het brein kan niet zonder het conditioneringmechanisme. In feite zou je het brein en het lichaam kunnen beschouwen als een evolutionair apparaat ontstaan door miljarden jaren van conditionering van cellen in de oersoep. Met andere woorden, als het brein nu eens een registreerapparaat is dat werkt doormiddel van conditionering en hierdoor dus uiteindelijk ook 'ik' heeft leren zeggen en zichzelf als een 'zelf' heeft leren zien door zijn eigen werkzaamheid, wie of wat wil er dan ontsnappen aan wie of wat?

Dat was het besef dat zich aan het kind opdrong. Volwassen worden is niet zo eenvoudig als het lijkt, dacht het bij zichzelf. Het overwoog of de vraag naar 'hoe zichzelf losmaken van het stoffelijke deel van zichzelf' misschien geen antwoord had, omdat deze vraag onbeantwoordbare suggesties bevatte. Als er nu eens geen zelf was? En als iets beschrijven als 'stoffelijk' nu ook eens een suggestie was die geen werkelijk begrip dekte? Wat als de ruimte de onzichtbare draden bevat die alles met alles verbind? Hebben de begrippen 'zelf' en 'losmaken', na dit alles, dan nog wel enige werkelijke betekenis?

De hersenen en het lichaam kunnen ook gezien worden als een soort spiegel, dacht hij, en in dat geval is de vraag: 'Wat of wie wordt er gespiegeld? Hij keek in een spiegel en vroeg zich af wat er nu in feite keek. Wat keek leek jonger dan wat hij zag. En toen hij in zijn gespiegelde ogen trachtte door te dringen, keek hij in een onpeilbare duisternis en kreeg het gevoel dat het zuivere leegte was die terugkeek vanuit de spiegel. Hij besefte dat hij niets zou vinden, want je kunt de waarnemer zelf niet tot object van waarneming maken.

Hoe kon hij na al deze vragen nog geloven dat er zo iets als een 'zelf' en 'bevrijding van dit zelf van het stoffelijke deel van zichzelf' mogelijk was?

Op zekere dag.

Wijzigen
Tsenne Kikke
Tsenne Kikke

Lid sinds: april 2005
Berichten: 204
Zijn/haar profiel
dinsdag 30 augustus 2011 1:23 :: Onderwerp: Het begin...

... nam hij het besluit om alle boeken terzijde te leggen en zich voor de rest van zijn leven te wijden aan ‘doen’. Anders gezegd: hij besloot om een reis in zichzelf te ondernemen en wist dat het énige hulpmiddel daarvoor mediteren was.

‘Hoe tenslotte,’ dacht hij, ‘kan ik mezelf vinden buiten mezelf?’. Hij had al genoeg jaren verspild aan het lezen van anderen. ‘Als er ‘iets’ in mezelf is, dan kan ik het daar ook vinden.’

Genoeg gefilosofeer! “Een intelligent persoon leert van zijn eigen ervaringen, maar een wijs mens leert van de ervaringen van anderen,” had hij ergens gelezen.

De loop van zijn gedachten onderging de zoveelste wijziging. Hij wilde dus tóch nog voor eenmaal verifiëren wat er in de boeken stond, en in die boeken vond hij, tussen de honderden voorbeelden, één meditatietechniek die hem aanstond. Hij nam zichzelf voor om die oefening driemaal per dag te doen, telkenmale voor minstens een kwartier lang.

‘En, welk moment om daaraan te beginnen, is beter dan nu?’ kwam er in zijn hoofd op.

Hij wist dat hij zichzelf noch in het verleden, noch in de toekomst kon ‘vinden’, maar enkel en alleen in dit hier-en-nu-moment.

Nu waren er twee mogelijkheden: ofwel bleef hij zich te allen tijde bewust van zijn lichaam en wist hij dat hij nog immer het verlengde was van de werkzaamheden van zijn brein – ofwel, werd hij met een nieuwe ervaring geconfronteerd, losstaand van dat lichaam en dat brein.

Hoe hij die ervaring daarna zou moeten vertalen, wist hij natuurlijk op dat moment nog niet, maar het moest iets totaal anders zijn …

De dagen, weken en maanden vlogen voorbij en elke dag mediteerde hij, driemaal.


Pagina 1 van 11
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht