ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

DIMschool vzw's blog

Vele jaren geleden lanceerde DIMschool vzw de rubriek 'Eclecticus'

'Eclecticus', gericht aan 'eclectici', werd jaren geleden het leven ingeblazen - maar, omdat het een afdeling was waarvoor men diende te betalen, verkreeg het uiteraard geen enkel bezoek - met als gevolg, dat het sinds 2013 sterk verpauperde.

Nochtans geven we niet zomaar op - gewoonweg, omdat er tussen de vele toekomstige bezoekers misschien toch enkele zogenaamde 'Zoekers naar de Waarheid' kunnen zitten. Je weet maar nooit, hé!

Om die reden zal 'Eclecticus' met-ter-tijd hoogstwaarschijnlijk opnieuw worden gepromoot.

Onderwijl worden er aan die speciale rubriek teksten toegevoegd, de oude worden ietwat opgefrist of bijgewerkt, en zo meer. Het zijn teksten over diverse interessante thema's, die we speciaal voor jou - de eclecticus - hebben uitgekozen, opdat je veel tijd en opzoekwerk voor jezelf bespaart. Om die reden zal vanaf september 'Eclecticus' dan ook opnieuw worden gepromoot. Misschien zelfs aan dezelfde financiële bijdragen als voordien.

Wel kunnen geïnteresseerde bezoekers, teneinde geen kat in de zak aan te kopen, voor een luttele 2 € voor zichzelf een uurpasje aanschaffen, om alles - vooraleer zich aan 'de grote financiële stap' te wagen - een uurlang te kunnen inkijken.

Noteer dus wel, dat van zodra je die 2 euro hebt gestort, je onmiddellijk naar Eclecticus dient te gaan - wetende, dat het na verloop van de 60 minuten automatisch stopt. Nog anders gezegd: geen 2 euro storten met de bedoeling om het op een ander tijdstip te gaan inlezen!



Gepost door DIMschool vzw op zaterdag 14 juli 2018 0 reactie(s)


DIMschool's oproep aan alle 50-plussers: lok jongeren naar deze website!

Ondanks het feit dat de 'ZELFkennis', die op deze Spiritualia website zo nu en dan eens wordt gepubliceerd, meestal gebaseerd is op de leerstellingen van George Ivanovitch Gurdjieff, pinnen we ons niet enkel en alleen op zijn aangereikte filosofieën vast. Eclectici zijnde, stelen we dan ook het allerbeste uit de geschriften van andere leermeesters, waaronder Sri Nisargadatta Maharaj, bijvoorbeeld.

'Stelen' is het juiste woord - want, als men een goudkorreltje van iemand steelt (die er toch niets mee aanvangt), teneinde er zélf een goudklomp van te maken, mist de 'bestolene' er niets van.

Ondertussen weet je misschien al, beste lezer, dat Zelfkennis spijtig genoeg niet voor iedereen is weggelegd. Zelfs zij, die zich 'geroepen voelen', kiezen zichzelf zelden of nooit uit. Hun huidige 'zijn' laat het hen niet toe.

Mijn persoonlijke ervaringswereld, die in de beginjaren 1970 een aanvang nam, heeft me geleerd dat Zelfkennis zich het beste richt tot jonge mensen, die bij de jaren van het verstand zijn aangekomen. Eenmaal over de 40 heeft men in zichzelf met zoveel 'geleende kennis' uit boeken, lezingen, cursussen, YouTube-filmpjes, en zo meer, toegelaten, dat het moeilijk wordt om het kaf van het koren te scheiden - of, om in zichzelf totaal nieuwe fundamenten te construeren. En, natuurlijk, indien men dan toch nieuwe kennis op oude fundamenten plaatst, zal dat gebouw vroeg of laat als een kaartenhuisje ineenstorten, gegarandeerd.

Nota #1: denk hierbij aan de parabel van de Zaaier, waarbij zaden op rotsachtige bodem vielen, of tussen het onkruid belandden.

Nota #2: laat je niet afschrikken door het woordje 'moeilijk', omdat je het in jouw hoofd als 'onmogelijk' hebt vertaald.

Maar, hoeveel malen men iemand daarvan ook verwittigd, is de kans groot dat men het nieuwe met het oude vergelijkt - met als gevolg: dat sommige dingen worden aangenomen, en anderen verworpen. Zo herinner ik me heel goed een cursist, die door de Steiner-filosofie doordrenkt was, en na meer dan 10 jaar studiewerk uiteindelijk de brui aan de Gurdjieff-filosofie moest geven.

Ik hoop voor hem, dat hij ondertussen opnieuw op zijn Rudolf Steiner-stoel zit, en niet tussen twee stoelen hangt te zweven; een iets, waarvoor hij meer dan eens verwittigd was.

De Zelfkennis, die door DIMschool (afkorting voor: 'School voor Ontwikkeling van De Innerlijke Mens') onderwezen wordt, richt zich vooral tot jonge mensen met een open, 'onbezoedelde' geest. :-) Tenslotte: wat is een School zonder cursisten?...

Maar, ik had het over Sri Nisargadatta Maharaj... Hieronder vind je enkele quotes van hem - in het Engels uiteraard.

- For meditation you should sit with identification with the knowledge ‘I am’ only and have confirmed to yourself that you are not the body. You must dwell only in that knowledge ‘I am’ – not merely the words ‘I am’. And the indwelling knowledge that you are, without words, that itself you are. In that identity you must stabilize yourself. And then whatever doubts you have will be cleared by that very knowledge, and everything will be opened up to you.

- Forget all about physical disciplines in this connection. I am telling you that the indwelling principle ‘I am’, the knowledge that you are, you have to ‘be’ that. Just be that, with that knowledge ‘I am’, hold on to the knowledge ‘I am’.

Dit te beseffen, is primordiaal! Yogahoudingen zijn nuttig voor het lichaam, net als gymnastiek, of gaan tennissen, bijvoorbeeld. Maar, concentreer je op 'Ik Ben' - verwijzend naar 'iets in jezelf' - terwijl je rondwandelt, een drankje voor jezelf inschenkt, op een stoel zit, in het bed ligt, een computerspelletje speelt - of, wat je ook aan het doen of niet aan het doen bent. Jouw aandacht moet naar binnen zijn gericht. Anders gezegd: alle andere zaken verstoren die aandacht! Nogmaals: je hebt een lichaam, maar je bent dat lichaam niet. Nog met andere woorden uitgedrukt: indien je jouw lichaam niet bent... wie of wat dan wel!?

Belangrijk: het is niet omdat je het leest, en denkt het nu te weten, dat je het op jezelf kunt toepassen: Volg onze Zelfkennis (van thuis uit, via Skype), en je komt er meer van aan de weet! :-)

- You know you are sitting here; you know you are, do you require any special effort to hold on to that ‘you are’? You know you are; abide only in that. The ‘I am’ principle without words, that itself is the God of all ‘Ishwaras’.

- If you identify yourself as the body, such an identity must be let go off, sacrificed. Your real identity has no body and no thought. And that self, the spontaneous knowledge ‘I am’ is what you are. Since the self is not the body, the self is neither male nor female. You must fulfill the vow that you are not the body but solely the indwelling principle ‘I am’.

- With firm conviction, you abide in this knowledge ‘I am’ only; bereft of body-mind sense, only ‘I am ’. If you dwell therein, if you be that only, in due course it will get mature. And it will reveal to you all the knowledge. And you need not go to anybody else.

- First, the knowingness knows itself, knowing that ‘I am’. And in the illumination by that ‘I amness’, or that consciousness, everything else is observed. I have had to repeat the same thing again and again, and I do not want to run kindergarten classes of spirituality.

- For eternal peace you must dwell in yourself, know how this touch of ‘I am’ has appeared. All other knowledge is of no use in this connection.

- This primary concept is the knowledge ‘I am’, it is the mother of all other concepts. In order to get that satisfaction, you must find the source of this primary concept ‘I am’. You should give attention to the knowledge ‘I am’ and meditate on that itself. Knowledge is to be got hold of knowledge only. This will produce the seed, which, through this process of meditation, slowly grows into a big tree, and that itself will give you all the knowledge. It will not be necessary for you to ask anyone what is what.

- Go deep into the sense of ‘I am’ and you will find. How do you find a thing you have mislaid or forgotten? You keep it in your mind until you recall it. The sense of being, of ‘I am’ is the first to emerge. Ask yourself whence it comes or just watch it quietly.

When the mind stays in the ‘I am’, without moving, you enter a state, which cannot be verbalized, but which can be experienced.

All you need to do is to try and try again. After all the sense of ‘I am’ is always with you, only you have attached all kinds of things to it- body, feelings, thoughts, ideas, possessions and so on. All these self-identifications are misleading, because of these you take yourself to be what you are not.

Nota #3: wat er met dat 'iets' geschiedt, van zodra het het lichaam als een gevangenis aanschouwt, in plaats van een voertuig voor zichzelf, hebben we het reeds eerder gehad, meermaals zelfs. Maar,we schreven er ook veiligheidshalve bij dat je er niets van moest geloven, hetgeen voor velen misschien een ware opluchting was.

Nota #4: Nisargadatta Maharaj's bijdrage aangaande dat 'iets' in onszelf, is slechts een toegevoegd aanvulsel op de leerstellingen van Gurdjieff. Wat hij ons bracht, is prachtig als een begin, maar niet voor wat het einde betreft. :-)

En?... Vind je deze Spiritualia website ietwat interessant?...

Interessant genoeg om die te sponsoren; dankzij een bijdrage van 2 euro/maand, zijnde: 24 euro? Meer mag ook, natuurlijk! Laat het ons in elk geval weten door bovenaan naar 'Berichten' te gaan, - of, door op deze link te klikken. Alvast bedankt - want, daarmee blijft Spiritualia online!

Overleven is belangrijk, maar er zijn véél meer centjes nodig om deze website naar buiten toe beter te kunnen promoten!

En, indien je een zelfstandige bent, kan je jezelf via Zoek&Vind aanmelden. En jawel: indien je geen behoefte hebt aan klandezie of naambekendheid kan het ook volledig gratis natuurlijk.



Gepost door DIMschool vzw op donderdag 21 juni 2018 0 reactie(s)


Menselijke bevruchting was in wezen tot 1875 een totaal mysterie

In den Beginne...

Tot het jaar 1875 wist niemand ter wereld waar baby's vandaan kwamen. Gewone mensen wisten het niet, maar ook de wetenschappers van toen niet. Zelfs Leonardo da Vinci wist het niet. Galileo Galilei wist het niet. Isaac Newton wist het niet.

Natuurlijk wisten ze wel dat mannen en vrouwen met elkaar seks hadden - en, als gevolg daarvan kwamen er achteraf soms baby's - maar, hoe en waarom dat gebeurde, wisten ze in het geheel niet.

Zo wisten ze ook niet dat vrouwen eitjes produceerden, en toen men uiteindelijk de spermacellen ontdekte, wist men niet dat die wriggelende dikkopjes iets met baby's en zwangerschap te maken hadden.

Tussen haakjes: toen bestonden er wel zeer vele theorieën over, maar de meest leidende was dat spermatozoïden parasieten waren, misschien gerelateerd aan de toen nieuw ontdekte miniwezentjes, die in druppels vijverwater rondzwommen. In elk geval was dat het gezichtspunt van Isaac Newton.

Waarom? Waarom heeft het zolang geduurd vooraleer de allergrootste geesten er meer dan twee eeuwen over hadden gedaan om een mysterie op te lossen dat vandaag de dag elk kind uit het lagere school op zijn dooie gemak zou kunnen uitleggen?

Wel, om te beginnen: omdat alles wat met anatomie te maken had op zeer vele moeilijkheden en onzekerheden stootte. Het bestuderen van het menselijk lichaam vereiste het aankopen van lijken van grafrovers, of men moest beulen omkopen teneinde de lijken van 'vers opgehangenen' in de wacht te kunnen slepen. Leonardo Da Vinci schreef daarover het volgende: " Hoe sterk jouw nieuwsgierigheid ook mag zijn, door afkeer zou je misschien worden tegengehouden - en, indien afkeer jou niet zou belemmeren, zou het misschien de angst kunnen zijn om nachtelijke uren in het gezelschap van deze lijken door te brengen, gevierendeeld, gevild, angstaanjagend om te aanschouwen."

Rond het jaar 1492 maakte Da Vinci de hierboven afgebeelde tekening van de doorsnede van een koppel dat seks aan het bedrijven is. Die afbeelding heeft een aantal bijzondere eigenschappen. Zo tekende hij binnenin de penis twee verschillende kanalen: de onderste was het urinekanaal, terwijl in de bovenste het sperma zijn weg vond, en die verbonden was met de wervelkolom en het brein. De rol van de testikels was op dat moment nog altijd niet duidelijk. De ruggengraatverbinding weerspiegelde een Grieks geloof dat - in de woorden van een oude schrijver - 'sperma een druppel van de hersenen' was.

Da Vinci's doorzichtige vrouw, zoals hieronder afgebeeld, heeft eveneens enkele eigenaardige ontwerpaardigheden. Om te beginnen, mist ze eierstokken. Maar, om die vergissing als het ware goed te maken, heeft ze een mysterieuze buis, die van de baarmoeder naar een tepel leidt. Dat kanaal bestaat natuurlijk niet, behalve in Da Vinci's verbeeldingswereld, maar het idee daarachter was dat moedermelk uit geraffineerd, getransformeerd menstrueel bloed was gemaakt.

Nogmaals tussen haakjes: deze theorie was ook afkomstig van Griekse geleerden uit de Oudheid, die beweerden dat het dé reden was waarom zwangere vrouwen en nieuwe moeders niet menstrueerden.

Vooral in de vroege jaren van de anatomie, vooraleer er microscopen bestonden, waren seksuele raadsels bijna altijd buiten het bereik van het menselijke denken. Sperma en eicellen, bijvoorbeeld, zelfs indien je wist dat ze bestonden, waren voor het blote oog verborgen en moeilijk te bereiken. Het menselijk eitje, dat ondanks het feit dat het de grootste cel is in het menselijk lichaam, heeft slechts de grootte die gelijk is aan de punt aan het einde van deze zin. Daarentegenover zijn spermacellen, de allerkleinsten, en véél te klein om met het blote oog te ontwaren. Zo is een spermacel 1 miljoen keer kleiner dan een vrouwelijke eicel: vergelijkbaar met de grootte van een huisvlieg met die van een kalkoen.

Bovendien maakte religieus geloof de dingen nog verwarrender. Weet, dat in de vroege jaren van de zogenaamde 'moderne tijd' wetenschap en religie bondgenoten waren en geen rivalen. Alle titanen van de wetenschappelijke revolutie waren godsdienstig. Ieder van hen vond het vanzelfsprekend dat ze door het bestuderen van Gods werken Zijn Schepping verheerlijkten, totdat de problemen opdaagden...

Daardoor besloten ze te wachten. Te wachten, net als matroesjka's, de Russische poppetjes, die in Adam's teelballen of Eva's eierstokken in elkaar zaten. Want, God was niet enkel en alleen de schepper van de Aarde en alle andere hemellichamen, maar ook degene die de mens naar Zijn beeld en gelijkenis had gemaakt. Hoe kon het dan dat een gewoon koppel in een verduisterde kamer al puffend, zwetend en hijgend een nieuw wezentje kon maken?

Dit was dan ook de geboorte van een nu-bizarre leerstelling waarmee vooraanstaande wetenschappers eeuwenlang opgezadeld zaten. Het idee was toen nog altijd dat niet de ouders hun kinderen creëerden. God schiep elk levend wezen, en Hij dat deed in één keer, en wel in het Begin der Tijden.

Dit betekende dan ook dat Hij alle mensen, die ooit op deze Aarde zouden worden geboren, ergens had weggestopt - in een soort van wachtzaal - en als er voor iemand de tijd rijp was, verscheen hij/zij op deze planeet. Zij wachtten, net als matroesjka's, de Russische poppetjes, die in Adam's teelballen of Eva's eierstokken in elkaar zaten: een mensje in een mensje in een mensje. Als de tijd was aangebroken, verscheen elkeen op zijn/haar beurt op dit wereldtoneel...

Vandaag de dag weten we beter. Toch wat de aanmaak van baby'tjes betreft. Maar, zoals ik reeds eerder schreef: geef de mensheid nog een duizendtal jaren de tijd om al het nog bestaande godsdienstige (bij)geloof door het Ene, Ware Geloof te vervangen.

Anders gezegd: er is 'iets', dat is vrijwel zeker, maar geen iets waar mensen vandaag de dag geloof aan hechten. Zelfs atheïsten weten er niets van af. En, zolang men niet aan Zelfkennis doet, gebaseerd op de leerstellingen van George Ivanovitch Gurdjieff - dat enkel door DIMschool wordt onderwezen - kan er geen begin aan worden gemaakt. :-)

Sorry voor dat beetje reclame, maar ik kon het niet laten.

Waarom anders heb ik tot op heden al een tienduizendtal blogs op deze website geplaatst? Want, als ik aan dat begin kan meewerken, zal ik het niet nalaten.



Gepost door DIMschool vzw op zondag 16 juli 2017 0 reactie(s)


Hoe een Russische circusclown trachtte te bewijzen dat honden psychische vermogens hebben

Telepathie is de overbrenging van gedachten, waarbij zowel de zender en de ontvanger er goed aan doen dezelfde taal te spreken. Maar, zoals je seffens zult kunnen lezen, kan er ook sprake zijn van een overdracht van gevoelens.

Telekinesie heeft dan weer te maken met het verplaatsen van voorwerpen, en bij hypnose horen suggesties, die door degene die in slaap wordt gebracht, moeten kunnen begrepen worden.

Dit waren enkele rudimentaire definities: als inleiding, om snel een antwoord op die vraag te vinden.

In de jaren '20 van vorige eeuw onderzochten Russische wetenschappers het fenomeen 'biologische radiocommunicaties'; een term, die vandaag de dag eerder gekend is onder de naam 'telepathie'. Toch was die naam niet al te slecht gekozen, omdat men via radiogolven zowel uitgesproken woorden evenals muziek door de ether kan zenden.

En, zoals je weet kan muziek ons oppeppen, maar ons ook nog op andere manieren beïnvloeden. In slaap brengen zelfs? Waarschijnlijk niet, indien we ons daartegen verzetten, maar wel als we ons laten meevoeren.

Weet je nog? Zowel George Ivanovitch Gurdjieff als Kanzawa Sensei waren in staat om dieren vanop een afstand in slaap te brengen. Maakten ze daarbij gebruik van telepathie, telekinese, hypnose? Of, zouden we het eerder 'biologische radiocommunicatie' kunnen noemen?

Tussen haakjes... Indien je niet weet waarover ik het heb, ga naar de tekst: 'Glutenvrije hosties blijven deel uitmaken van het godsdienstige 'Ritueel Kannibalisme'.

In een blog dd. maart 2016, getiteld 'Een bericht van DIMschool aangaande Huna, de authentieke leer van de Kahunas' werd er voor het eerst van gewag gemaakt. Daarin stond dat de Japanse chi-meester die chi, of levensenergie, via zijn geest naar dieren uitzond. Daarbij gebruikte hij zijn hand om die energie richting te geven, maar in wezen is die beweging overbodig, tenzij er een kijkerspubliek aanwezig is die 'wil weten wat hij in een bepaald moment aan het doen is'. Voor de show dus...

Over het thema 'Telepathie' lezen we op Wikipedia, onder andere, het volgende: "Sommige mensen, die de theorie achter telepathie verdedigen, menen dat het moduleren en versterken van hersengolven sterk vergelijkbaar is met, en volgens sommigen zelfs een vorm zijn van, een radio. Dit zou een biologische zender/ontvanger vereisen. Verwezen wordt naar de invloed van de pijnappelklier op de hersenen. Wetenschappelijk is er echter bij geen enkel levend wezen een ontvangstmechanisme of een energetische drager in die zin vastgesteld."

Toch zijn er zeer vele onderzoekingen naar gedaan, waarbij gebruik werd gemaakt van die 'biologische radiocommunicaties'. Bijvoorbeeld...

Drie jaar nadat hij een studie van telepathie maakte, arriveerde Bernard Bernardovich Kazhinskiy met zijn team, dat uit vier onderzoekers bestond, op 20 augustus 1922 in het laboratorium van Vladimir L. Durov, die op dat moment de meest bekende Russische hondentrainer was.

Durov was toen 60 jaar oud, en bracht het grootste deel van zijn tijd in het circus door. In het prille begin was hij een trapezeartiest en clown, maar over de jaren begon hij zich op dieren toe te spitsen, waaronder honden, apen, eenden, geiten, beren, leeuwen, en zo meer.

Durov geraakte vooral bekend omdat hij in staat was om met getrainde dieren via 'mentale suggestie' te communiceren, en het was precies datgene waarin Kazhinskiy belang stelde. Hij wilde de mysteries ontrafelen van hetgeen hij 'biologische communicatie' noemde, en Durov met zijn honden leken de perfecte kandidaten te zijn waarmee hij wilde experimenteren.

Twee jaar lang ondernamen Durov en Kazhinskiy een 1.300-tal proefnemingen waarbij telepathische bevelen op honden werden uitgetest. De Russische regering kwam daarvan op de hoogte, en vrij spoedig werden gelijkaardige experimenten in het leger verricht. Het duurde dan ook niet lang dat het Amerikaanse leger de parapsychologische experimenten nabootsten.

Daardoor ontstond er tientallen jaren lang tussen beide landen een soort van Koude Oorlog. Beide kanten zochten naar 'onconventionele wapens', gebaseerd op de kracht van de geest. In Amerika, bijvoorbeeld, geraakte de 'mannen die op geiten staarden' heel bekend. Daarmede wilden ze de harten van die dieren doen stopzetten. Er werd zelfs een film over gemaakt...: op een 'humoristische' manier nog wel, teneinde het geheel een klein beetje in het belachelijke te trekken. Drie Oscars Winnaars speelden erin mee, zijnde: George Clooney, Jeff Bridges en Kevin Spacey.

Terug naar de jaren 1920... Het enige wat Kazhinskiy wenste te doen, was vast te stellen of Durov ja dan neen wel degelijk in staat was om op een psychische manier eenvoudige ideeën naar dieren toe over te dragen. Hij noemde het 'elektromagnetische communicatie tussen levende organismen'. Volgens zijn rapport, dat in de jaren 1960 door de 'U.S. Air Force’s Foreign Technology Division' werd vertaald, slaagde Durov daarin.

Dat rapport werd in een boek, getiteld 'Biological Radio Communications' verwerkt, waarvan hier de link. Daarin is ook sprake van 'telepathema', de substantie waarmee er werd gewerkt; een substantie, dat via een elektromagnetisch veld kan worden uitgezonden en als zodanig worden overgedragen. Indien het thema jouw interesse opwekt, moet je het voorzeker lezen.

Verder vond ik op het intenet nog volgende zaken over dit onderwerp...

Kazhinskiy had started his career as an electrical engineer working in radio research, but he had also been fascinated by the possibility that living creatures could broadcast information by some radio-like means. “I had to find in the human organism the elements that were structurally and functionally similar to the basic components of a transmitting and receiving radio station,” he wrote in his book, Biological Radio Communications. “I had to make a thorough study of the nervous system.”
 
Kazhinskiy wasn’t the only Soviet scientist interested in this line of research, as Wladimir Veminski writes in Homo Sovieticus, a newly translated exploration of 'Brain Waves, Mind Control, and Telepathic Destiny' in the Soviet era. A few years before Kazhinskiy joined Durov’s lab, another scientist, Vladimir M. Bekhterev, a rival of Ivan Pavlov, had presented Durov’s work at the Institute for Brain Research, describing his technique for transmitting the commands. Nor were the Russians the only ones investigating dogs’ psychic connections: in Germany, around the same time, one wealthy parapsychology enthusiast tried to measure the psychic bond between man and dog.

To use his mind to give a command to a dog, Durov would start by looking deeply into the dog’s eyes. He would direct all his mental powers toward imagining the exact task the dog was to perform, as if he were looking through the dog’s own eyes. After implanting the idea in the dog’s brain, Durov would give the order to act it out.

Here’s how he described giving a telepathic command to a dog named Mars: “I look into Mars’ eyes or, rather, very deep into his eyes and beyond them. I make passes at the dog, stroking him slightly on the sides of his head, above the mouth, the shoulders, barely touching his fur... The dog points his nose almost vertically, as if it were falling into a trance. My movements deprive the dog of all his will, and he remains in such a state as if he were part of my internal ‘ego'. A communication or ‘psychic contact’ has thus been established between my thoughts and Mars’ subconsciousness.”

According to his memoir, Durov first experienced his power to affect dogs this way under dramatic circumstances. When he was young, he bet his friends that he could go into an abandoned house where a dangerous dog was kept locked up and the dog would not touch him. When he entered the dog rushed at him, but Durov caught his eye and kept it. The dog slowed, stopped, and retreated, as Durov mentally compelled him to stay back. Durov left the house safe, untouched by the dog, and immediately passed out. (It’s possible, of course, that Durov managed to influence the dog with his body language, not with telepathic powers. In his book, Kazhinskiy does mention that telepathy has skeptics, but he doesn’t seem to consider any other possible explanations for the phenomena he’s observing. Those skeptics, too, are often convinced to Kazhinskiy’s side after seeing the results of his experiments.)

In one experiment, on November 17, 1922, Durov and another experimenter choose an object for a dog (Mars, again) to fetch a telephone book in a room down the hall from the lab. The first time Durov tried to tell Mars to get the book, the dog ran from the armchair where he was seated to the middle of the room. The second time, the dog tried to close the room’s door. The third time, though, he went through the door, into the hallway, into the other room, and searched about. When he found the telephone book, he grabbed it in his mouth and brought it back to the original room. “Despite the first two unsuccessful attempts, the experiment must be considered as highly successful,” Kazhinskiy writes.

In another set of experiments with a different dog, Pikki, the researchers brought the animal to an unfamiliar apartment and gave him a series of telepathic commands. Following Durov’s mental instructions, he performed a series of tasks; for instance, he “jumped off the chair, ran to the chair near the wall and just as quickly jumped up on the round table and, standing on his hind legs, reached the lower part of the portrait and began to scratch it with his paws.”

Kazhinskiy also built a Faraday cage, which interrupts the transmission of electrical signals, to test his theory about how Durov was communicating telepathically with the dogs. He had the trainer try his mental command strategy while sitting inside the shut cage and with the door open. “The very first trial tests revealed that my assumptions had been correct,” Kazhinskiy writes. “When the cage door was closed, V.L. Durov sitting inside was unable to transmit to the test animal (the dog Mars) outside a mental assignment. But as soon as the door was opened, Mars carried out every order with precision.”

Overall, Kazhinsky reports, 696 of their experiments with mental suggestions to dogs were successful; 582 were not. According to a zoologist/statistician at Moscow State University, an analysis of the results showed that “the dogs’ responses were not accidental but produced under the influence of the experimenters.” Telepathy apparently worked. With dogs, at least.
 
In one experiment, though, Kazhinskiy had Durov experiment on him.

“Compel me mentally to make some movement, I am curious to know what I will think in the process,” Kazhinskiy told Durov. “Can you do it?”

“Easily,” Durov said. “You just sit quietly.”

They were sitting alone, across from each other at a table, and Durov wrote down a command on a piece of paper. The two men locked eyes.

“I didn’t feel anything in particular, but suddenly and automatically I touched the skin behind my ear with the fingers of my right hand,” Kazhinskiy writes.

Immediately Durov handed him the piece of paper, on which he had written, “Scratch behind your right ear.”

These experiments had an innocence and exuberance to them: Kazhinskiy seems to be motivated by the pure spirit of scientific industry. But as conflict between the U.S. and the Soviet Union arose following World War II, both sides would try to harness this type of telepathic power for more nefarious means, including long-distance psychic spying and the aforementioned goat assassinations. None were as successful as a Durov’s dog experiments were reported to be, though. Since the 1920s, there has been no revolution in telepathic dog training; later investigations have come up short. Perhaps Durov had some special mental powers; perhaps he was a very, very good animal trainer. These experiments do seem easily replicable, though. If you succeed in transmitting a telepathic command to a dog...: let us know?

P.S.: Eclecticus, bekijk vooral de afbeelding van het diagram... :-)



Gepost door DIMschool vzw op woensdag 12 juli 2017 0 reactie(s)


Dossier Zelfkennis: Ook via neutrino's zijn de Drie Krachten aantoonbaar

George Ivanovitch Gurdjieff: ˜Ieder verschijnsel, op welke schaal en in welke wereld het ook plaatsvindt, vanaf de moleculaire tot de kosmische, is het resultaat van de combinatie of het samentreffen van drie verschillende en tegengestelde krachten, de actieve, de passieve en de neutrale kracht. Dit zijn slechts namen, in werkelijkheid zijn alle drie de krachten gelijkelijk actief en doen zich enkel op hun ontmoetingspunten als actief, passief en neutraliserend voor, dat wil zeggen alleen met betrekking tot elkaar op een bepaald ogenblik. De eerste twee krachten zijn min of meer begrijpelijk voor de mens, maar de derde kracht is niet direct waar te nemen en te begrijpen'.

Zijn neutrino's meststof?

Ik heb altijd gedacht dat neutrino's afvalproducten zijn, die net als eender welke andere soort van meststof het levende voeden. Het zijn spookachtige elektrisch ongeladen, subatomaire, elementaire deeltjes. Neutrino's ontstaan bij radioactief verval, bij kernfusiereacties in de sterren, en vooral in hele grote hoeveelheden bij supernovae.

"De meeste neutrino's die de Aarde bereiken, zijn dus afkomstig van de Zon en andere sterren. Per seconde wordt elke vierkante centimeter van de ruimte in de nabijheid van de Aarde, die loodrecht op de richting van de zonnestralen staat, gepasseerd door 65 miljard zonneneutrino's: dit zijn elektron-neutrino's.

Doordat het neutrino zo weinig wisselwerking vertoont met materie, gaat het bijna ongehinderd door gewone materie heen. Een blok lood zou een lichtjaar, zijnde: circa 9,5 biljoen km - dik moeten zijn om de helft van de neutrino's die erdoorheen gaan tegen te houden," lezen we op Wikipedia.

Verder komen we aan de weet dat er lang werd gedacht dat de massa van het neutrino nul was. Maar experimentele resultaten hebben aangetoond dat neutrino's tussen de verschillende generaties kunnen oscilleren (overgaan van de ene generatie in de andere), wat inhoudt dat ze massa moeten bezitten. De neutrinomassa is echter zo klein dat die moeilijk te bepalen is. En, omdat neutrino's massa hebben, zou volgens de relativiteitstheorie van Albert Einstein hun snelheid net iets onder de lichtsnelheid moeten liggen.

Drie generaties

In het standaardmodel van de deeltjesfysica komen drie generaties neutrino's voor, gekenmerkt door hun 'smaak' (flavor) of 'aroma'. Elk type van neutrino is verwant met een geladen deeltje dat de corresponderende neutrino zijn naam geeft. De eerste generatie noemt men het neutrino (ook wel elektron-neutrino of e-neutrino), de tweede generatie muon-neutrino en de derde generatie tau-neutrino. De neutrino's zijn genoemd naar de elektrisch geladen leptonen uit dezelfde generatie: elektron, muon en tau. Elk type neutrino bezit een eigen bijbehorend antideeltje: het antineutrino.

Op dit eigenlijke moment, terwijl je dit aan het lezen bent, zijn er al miljoenen en miljoenen neutrino's door jou heen aan het vliegen. Zelfs indien het nacht is, en de Zon aan de andere zijde van de wereldbol staat. Het moet wel indien de Zon jou, en al de anderen en het andere, in leven wil houden.

Noteer, dat de laatste zin gewoonweg uit mijn eigen brein afkomstig is, en dus misschien een verzinsel is. In elk geval ben ik ervan overtuigd dat oude beschavingen, waaronder die van de Egyptenaren, Babyloniërs, Soemeriërs en Assyiërs, verdomd heel goed wisten waarom ze de Zon als een godheid aanbaden. Zij waren wel niet op de hoogte van de huidige wetenschappelijke benamingen e-neutrino, muon-neutrino en tau-neutrino, maar ze gaven neutrino-hoedanigheden anderen benamingen.

Het elektron-neutrino is een neef (1e generatie, eerst ontdekt, lichtst, meest stabiel) van het muon-neutrino (2e generatie) en het tau-neutrino (3e generatie, laatst ontdekt, zwaarst, minst stabiel).

Vergelijk het zo'n beetje met Vader-Zoon-Heilige Geest, of met Brahma-Vishnu-Shiva, of met Actieve Kracht-Tegenwerkende Kracht-Neutraliserende Kracht, en zo meer. Anders gezegd: welke naam je aan een bloem ook geeft: ze zal niet anders gaan ruiken.

De kunst bestaat er dus uit om die Drie Krachten in jezelf vast te houden, en ze dus niet zomaar door jezelf te laten vliegen. Het hoe en het waarom ervan werd dan ook door Gurdjieff duidelijk en meermaals uitgelegd. Nochtans heeft ervaring mij geleerd dat, zelfs indien mensen er het een en ander over afweten: ze het nooit of te nimmer op zichzelf toepassen. Maar, dit is dan weer het gevolg van de werkzaamheden van een totaal andere Wet.

In elk geval: de uitleg over hoe de onderlinge neutrino oscillaties precies werken, en wat ze te maken hebben met de Drie Krachten, laat ik eerder aan Henry Reich over. Veel zal je er misschien niet aan hebben, tenzij je aan Zelfkennis doet, en met DIMschool vzw verbonden bent.

Maar een mens weet nooit... Misschien bereik ik één iemand. In ieder geval heb ik er veel 'plezier' aan gehad - want, het bevestigt iets wat men 5.000 jaar geleden reeds wist... Ik gun jou net hetzelfde.

Wat zijn neutrino's?

Een klein beetje huiswerk...

Schuim het internet af, en lees alles over hoe neutrino's in water kunnen worden opgespoord. Ook het waarom ervan is interessant, omdat je nooit aan jezelf mag sleutelen zolang je het hoe-en-waarom ervan niet voor 100% begrijpt. Besef daarbij dat de mens voor 60% à 70% uit water is samengesteld, en zo meer...

Kortom: volg Gurdjieff's raad op, en de Zon doet de rest - automatisch, omdat alles toch zomaar 'gebeurt'. :-)



Gepost door DIMschool vzw op zaterdag 17 juni 2017 0 reactie(s)
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht