ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Hoe Starbucks mijn redding werd

Originele titel: How Starbucks saved my life

Michael Gates Gill

Hoe Starbucks mijn redding werd Type: Paperback
Uitgever: Ten Have
Gewicht: 270 gram
Aantal Pagina's: 239
ISBN: 90-259-6115-0
ISBN-13: 978-90-259-6115-2
Categorie: Biografie
Richtprijs: € 12,8

Korte Inhoud


Michael Gill had het allemaal voor elkaar en bewoog zich in gegoede Amerikaanse kringen. In korte tijd verloor hij zijn baan, vrouw en werd hij - onverzekerd - ziek. Toen hem werk bij de bekende koffieketen Starbucks werd aangeboden, moest hij wel accepteren. Voortaan geen zakenlunches, maar toiletten schoonhouden, niet meer bediend worden, maar anderen bedienen.

Het lot brengt een onverwachte inspirator op zijn weg: een zwarte Amerikaanse vrouw, die niet zo'n voorspoedige jeugd heeft gehad als hij. Ze zijn tegenpolen, maar zij opent hem de ogen voor de dingen waar het in het leven werkelijk om draait. Hij was gewend de baas te spelen, maar moet nu aan haar rapporteren. Voor het eerst ervaart hij wat het is om te behoren tot de groep mensen die heel hard moeten vechten om te overleven in een nieuwe baan. Hij ziet de waarde in van hard werken, van nederigheid en van respect voor anderen. Achter de schermen van het intrigerende koffiebedrijf Starbucks groeit een inspirerende vriendschap, worden familiebanden hersteld en geeft de onverwachte 'mentor' aan Michael Gill een gevoel van zelfwaardering en geluk zoals hij dat nooit eerder heeft ervaren.

Uittreksel


Blz. 7: Dit is het verrassende, waargebeurde verhaal van een oudere blanke man die door het Amerikaanse establishment werd afgedankt, bij toeval een jonge, zwarte vrouw ontmoette uit een heel ander milieu en van haar leerde wat belangrijk is in het leven. Hij werd geboren in de welvarende Upper East Side van Manhattan - zij kwam uit het getto van Brooklyn. Hij had ooit een hoge positie bij een bekend reclamebureau maar kwam op straat te staan - zij was van de straat, maar had nu een leidinggevende positie, zodat ze hem de kans kon geven zichzelf te redden.

Dit is mijn verhaal - en zoals alle verrassende verhalen, begint het met een onaangename gebeurtenis.

Het was eigenlijk niet de bedoeling dat ik op de plek zou zijn waar mijn leven veranderde. Maar op die regenachtige dag in maart van het vorig jaar kon ik mezelf er niet van weerhouden om voor even terug te keren in de tijd.

Wie verlangt - als het leven zwaar wordt - niet terug naar de geborgenheid van het ouderlijk huis? Als enig kind van liefdevolle (maar vaak afwezige) ouders wilde ik opnieuw de sfeer proeven van die prachtige plaats in het universum waar ik ooit had gewoond. Ik was in de East 78th Street en staarde naar het statige vier verdiepingen hoge huis waar ik was opgegroeid.

In gedachten zag ik een hijskraan die een grote Steinwaypiano naar de tweede verdieping hees. Mijn moeder had besloten dat ik piano moest leren spelen en mijn vader had zich volledig op het project gestort. Voor zijn enige zoon was het beste niet goed genoeg. Hij was onmiddellijk op pad gegaan en had het grootste en duurste model gekocht. Na aankoop van de enorme Steinway ontstond het probleem hoe dit prachtige instrument ons huis, een honderd jaar oude woning met smalle steile trappen, moest worden binnengebracht.

Mijn vader vond een oplossing. Hij huurde een kraan en liet de Steinway naar de tweede verdieping hijsen. Door de openslaande deuren te openen en de piano op zijn kant te tillen slaagden de mannen erin om de piano naar binnen te krijgen. Mijn vader was ongelofelijk trots op zijn prestatie en mijn moeder was verrukt. En ik was stiekem blij dat ik de reden was van al deze ongebruikelijke activiteit.

Terwijl ik naar het statige gebouw tuurde dat ooit mijn ouderlijk huis was geweest, vroeg ik me af hoeveel die extravagante operatie had gekost. Die gelukkige jaren leken zo ver weg. Sinds die tijd, waarin nooit iemand over geld sprak, had ik veel bereikt. Maar nu was ik bijna blut.

Ik keerde de geborgenheid van vroeger de rug toe en zocht geborgenheid in een cappuccino, een van de laatst overgebleven traktaties die ik mezelf gunde. Er was een filiaal van Starbucks op de hoek van Lexington en 78th Street. Tijdens mijn jeugd zat daar een bakkerij. Omdat ik nogal afwezig was, zag ik de affiche niet waarop stond: 'Open Huis Sollicitatie' - niet dat ik een dergelijke aankondiging anders wel zou hebben zien hangen. Later hoorde ik dat Starbucks in New York wekelijks sollicitatie-evenementen organiseert in verschillende filialen. Managers van andere winkels komen dan naar deze locaties toe om sollicitatiegesprekken te voeren. Het geluk dat me had verlaten, keerde terug op het moment dat ik Starbucks op de hoek van 78th Street binnenstapte.

Opgesloten in mijn cocon van zelfmedelijden en nostalgie, dacht ik terug aan het verloren geluk van mijn jeugd en bestelde een cappuccino. Ik liep naar een tafeltje en ging zitten zonder naar de mensen om me heen te kijken. In mezelf gekeerd probeerde ik iets te begrijpen van het leven waar ik geen greep meer op leek te hebben.

"Wilt u een baan?"

Ik schrok op uit mijn mijmering. De stem kwam van het tafeltje rechts. Daar zat een aantrekkelijke zwarte vrouw in een uniform van Starbucks. Ze ordende de papieren die voor haar lagen. Ik had haar niet eerder opgemerkt, maar zag nu dat ze een zilveren armband en een chic horloge droeg. Ze leek me zelfverzekerd en vol zelfvertrouwen.

Ik voelde me overrompeld. Ik was in Starbucks niet gewend om met iemand te praten. De laatste maanden had ik vele filialen van de koffieketen bezocht, niet voor mijn plezier, maar om potentiële klanten te bellen - van wie geen enkele mijn oproepen had beantwoord. Mijn kleine adviesbureau ging snel bergafwaarts. In de marketing- en reclamewereld is iedereen jong en als drieënzestigjarige kreeg ik het gevoel dat al mijn inspanningen werden begroet met een oorverdovende stilte.

"Een baan," herhaalde de vrouw glimlachend, alsof ik haar niet had gehoord. "Wilt u een baan?"

Was het dan zo duidelijk? Kon ze ondanks mijn streepjespak van Brook Brothers en mijn professionele houding - mijn mobiele telefoon lag boven op mijn dure T. Anthony-koffer alsof ik een belangrijk telefoontje verwachtte - zien dat ik inderdaad een van de losers van het leven was? Of ik, voormalig creative director bij de J. Walter Thompson Company, het grootste reclamebureau ter wereld, een baan bij Starbucks wilde?!

Het was een van de weinige keren in mijn leven dat ik geen beleefd leugentje of iets anders dan de waarheid wist te bedenken.

Recensie

door Tsenne Kikke
Voor iemand die in een drukke Amerikaanse koffiezaak werkt, droomt Michael Gates Gill opvallend vaak weg. Hij denkt dan aan zijn geëxplodeerde carrière bij een groot reclamebureau of aan zijn kinderen waar hij zo trots op is, ook al speelde hij maar een geringe rol in hun opvoeding. En hij denkt eraan hoe hij alles is kwijtgeraakt. Achter de kassa bij Starbucks ontdekt hij wat het is om onderaan te beginnen, met een goede werkgever en collega's die je vrienden zijn.

Tientallen titels zijn er over 'Starbucks' verschenen. Met ruim 15.000 filialen wereldwijd is deze koffieketen hét succesverhaal van de Amerikaanse drank- en vrijetijdsindustrie. Die boeken gaan over de bedrijfsvoering en marketing, maar Gill's boek is in de eerste plaats een persoonlijk verslag van zijn eigen microloopbaan doorspekt met flash-backs naar de 63 jaar die achter hem liggen.

Hoewel de naam op bijna elke pagina voorkomt, is het boek geen lofzang op 'Starbucks'. Wel is het een luchtig pleidooi voor een menselijke werkomgeving waar respect en waardering een gewoonte zijn. De keten is beroemd om z'n bedrijfsfilosofie en bijbehorende arbeidsvoorwaarden. Soms springt ze zelfs financieel bij voor de studiekosten van parttimers.

Deze filosofie werkt voor de medewerkers - steevast 'partners' genoemd, de klanten en uiteindelijk ook voor de keten zelf. Maar 'Starbucks' weet ook waar de liefde ophoudt. Zo wordt de muziek die in de filialen te horen is geselecteerd door deskundigen op het hoofdkantoor en niet meegebracht door het personeel zelf.

Gill vertelt hoe hij per ongeluk een vestiging binnenloopt op een open sollicitatiedag en een baan aangeboden krijgt onder een donkere vrouwelijke filiaalchef die dertig jaar jonger is.

Hij maakt carrière van de toiletten, via de kassa en de koffiemachine, tot hij als Coffee-Master ook mini-lezingen mag geven. Hij ontdekt de charmes van eenvoudig werk, het direct contact met de consumenten en van werken met jonge collega's met een andere cultuur. Tegelijkertijd lijkt de band met zijn kinderen te verbeteren:

In de Nederlandse vertaling storen enkele verdwaalde afbrekingen in de opmaak en ook de vertaling zelf laat enkele steken vallen: 'geef me een handje' waar 'help me even' wordt bedoeld, 'pastries' zijn toch écht gebak en geen deegwaren, 'eyecandy' en 'take ten' worden te letterlijk vertaald en dat geldt ook voor 'The Ghost of Christmas Past' uit Dickens' 'A Christmas Caroll'.

Op een filosofisch niveau is het interessant te weten dat Gill ruim 25 jaar lang rijk werd in de reclamewereld, bij uitstek de plek waar we voorgelogen worden over wat ons gelukkig maakt. Vervolgens zet hij zijn huiselijk geluk op het spel door vreemd te gaan, om uiteindelijk in de herfst van zijn leven te ontdekken waar het eigenlijk allemaal om gaat: geluk ontstaat door relevantie en erkenning binnen een overzichtelijke groep. Dat kan de sportclub zijn, de buurt, het gezin of de werkomgeving. Evolutionair bepaald, omdat werken in stamverband honderdduizenden jaren lang onze manier van overleven was.

Op die manier gelezen krijgt dit schijnbaar eenvoudige boek een diepere laag en zal het niet misstaan naast bestsellers als 'Fish!', of 'Flow' van Mihaly Csikszentmihaly.

Koop dit boek bij


Bestellen
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2023 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht