Laten we hopen dat niet alle geschiedenissen zich zullen herhalen. Duizenden abo's, zijnde: de oorspronkelijke bewoners van Australiërs, stierven aan ziekten, die de blanke man indertijd vanuit Engeland importeerden.
De oorspronkelijke bewoners van Australië vertrokken 70.000 jaar geleden vanuit Afrika en Azië en arriveerden zo’n 50.000 jaar geleden op het Australische continent. In 1770, toen de Engelse kapitein James Cook in Australië aankwam, woonden er naar schatting 700.000 mensen (hoogstwaarschijnlijk waren er veel, veel meer), verdeeld over ongeveer 250 groepen, onderverdeeld in kleine clans. Elke groep sprak een totaal andere taal; met als gevolg, dat toen de eerste Europeanen het continent bevolkten, men vaststelde dat er aldaar tussen de 200 à 300 gesproken talen bestonden en een 600-tal dialecten.
Niemand kent de juiste cijfers, maar feit is dat tegen het jaar 1900 90% van de 700.000 Aboriginals was weggevaagd door de gevolgen van landdiefstal (tegen 1870 hebben de Europeanen zich alle vruchtbare gebieden toegeëigend), direct geweld en Europese besmettelijke ziekten. Bij direct geweld werden er in totaal tussen de 10.000 en 20.000 Aboriginals en 3.000 blanken gedood.
Na de jaren 1900 is men wel gestopt met uitroeien en in 1996 telde men opnieuw 283.000 abo's. Vandaag de dag zouden er al terug meer dan 500.000 van zijn, maar het merendeel ervan moet leven van een 'inkomen' dat ongeveer 60% is van dat van de blanke Australiër.
Hoe interessant het bovenstaande ook mag zijn: al die vreemdelingen die ons land infiltreren, brengen de aandoeningen van hun streek of land met zich mee.
Epidemie op komst?
In oktober werden drie medewerkers, die allen op dezelfde afdelingen werkten in het Maastrichtse ziekenhuis UMC+, besmet geraakt met de huidziekte schurft. In dezelfde maand brak er onder studenten van de stad Groningen eveneens schurft uit, enzovoorts.
Vandaag konden we lezen dat, nadat er vorige week in een school in Jette schurft bij de leerlingen werd aangetroffen, dermatologen over een epidemie spreken, omdat er in heel Vlaanderen verschillende haarden werden vastgesteld.
- Vier kinderen van de Franstalige gemeentelijke basisschool Van Asbroeck in Jette werden vorige week naar huis gestuurd nadat er bij hen schurft werd vastgesteld.
- Deze maand werd onder meer schurft vastgesteld in de kinderkankerafdeling in het UZ Gent. Ook in een rusthuis in Averbode en een studentenhome in Turnhout werd schurft vastgesteld.
Laten we hopen dat het daarbij stopt. De besmettelijke huidinfectie kwam in ons land vooral voor tijdens de wereldoorlogen door gebrekkige leefomstandigheden. Vandaag rukt de ziekte weer op, niet enkel en alleen door, bijvoorbeeld al die onverzorgde vreemdelingen die asiel vragen, maar men kan ook schurft in het buitenland opdoen door in een bed te slapen dat ermee besmet is.
Wat is schurft?
Schurft, of scabiës, is een seksueel overdraagbare aandoening (soa) die veroorzaakt wordt door een spinachtig organisme: de schurftmijt. Dit beestje is niet met het blote oog te zien. De mijt graaft kleine gangetjes onder de huid. Daar injecteren ze de opperhuid met een vloeistof, die de huid oplost. In die opgeloste 'gangetjes' leggen ze hun larven, die 2 tot 4 dagen later uitkomen. De uitwerpselen, de gangetjes en de mijt zelf veroorzaken dan een allergische reactie. Het gevolg is: een hardnekkige jeuk.
Het voornaamste symptoom is jeuk, vooral 's avonds en 's nachts. Dan is de mijt het actiefst. Meestal verspreidt deze jeuk zich over het hele lichaam, maar situeert zich meestal op de onderbuik en rond de geslachtsdelen. Vooral de lichaamsplooien zijn favoriete plaatsen van de mijt (bijvoorbeeld: tussen de vingers) en rond de gewrichten van de polsen en de voeten. Naast jeuk kunnen ook kleine blaasjes voorkomen aan de oksels, de navel, de binnenkant van de dijen, de penis en rond de tepels. De symptomen van schurft zijn identiek bij vrouwen en mannen. Alleen bij kleine kinderen kunnen de verschijnselen ook optreden op de hoofdhuid. Tussen de besmetting en het optreden van de klachten verlopen 3 tot 6 weken.
Normaal geeft handcontact een zeer gering risico. Wanneer de geïnfecteerde een uitgebreide infectie heeft met veel mijten kan een hand geven nochtans wel voldoende zijn om met de mijt besmet te raken. Zeker bij Scabies norvegica is een oppervlakkig contact soms al voldoende. Ook kan de mijt via beddengoed, handdoeken en dergelijke worden overgedragen, en zullen bij samenwonen op een kleine oppervlakte ook huisgenoten besmet kunnen raken.
Besmetting kan natuurlijk plaatsvinden door langdurig of regelmatig lichamelijk contact met iemand die schurft heeft. Zoals bij lichamelijke verzorging, seksueel contact, of door gezamenlijk gebruik van bed, kleding, verkleedkleren en knuffelbeesten. Een schurftpatiënt is besmettelijk zolang er mijten en eitjes van mijten in de huid aanwezig zijn. Vierentwintig uur na een effectieve behandeling is schurft niet meer besmettelijk. De eerste keer dat iemand besmet raakt, duurt het twee tot zes weken voordat verschijnselen optreden. Bij een volgende besmetting treedt de jeuk al na een paar dagen op.
Nochtans vergt de behandeling van schurft heel wat geduld. Want, er is geen vaccinatie tegen schurft en er zijn ook geen medicijnen om de ziekte te voorkomen. Schurft kan worden genezen door een crème aan te brengen, waaronder Permethrin. De crème moet 's nachts op de huid blijven zitten en mag pas de volgende ochtend weggewassen worden. Dit voor minstens 1 week. Pas dan zal de schurftmijt gedood worden. Er komen geen nieuwe letsels bij, maar de jeuk kan nog 6 weken aanhouden. Het is dus een kwestie van de behandeling lang genoeg vol te houden. Om schurft goed aan te pakken, moet je ook alles wat in aanraking is geweest met de schurftmijt behandelen. Ondergoed, bovenkleding, pyjama, bed- en badlinnen moet je wassen op 60 graden. Deze hoge temperatuur is nodig om de schurftmijt te doden.
Nota: Permethrin is een insecticide dat behoort tot de groep van synthetische pyrethroïden. Het tast het zenuwstelsel van insecten aan. Permethrin is werkzaam tegen hoofdluis en schurft bij mensen. Op Wikipedia staat te lezen dat het middel weinig toxisch is voor de mens. Maar, iets verder staat er dan weer: "In de Verenigde Staten heeft de EPA permethrin als een mogelijke kankerverwekkende stof voor de mens geklasseerd, omdat uit dierproeven bleek dat het tumoren in long en lever van muizen kan veroorzaken."
