ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Eenoogje's blog

Leegte

Saswitha benadrukte de 'leegte' van dingen. Eerder had ik van dat begrip nog nooit gehoord. Toch niet met dezelfde diepgang. Ik herinner me nog één van de vele gesprekken die we met elkaar hadden uit de jaren einde 1970. Regelmatig bracht ik hem een bezoek aan huis. Hij was toen al rond de 70 jaar oud. Hij kon uren over zijn verleden vertellen, vooral over zijn verblijf op Java, en ik kan je garanderen dat ik me bij hem geen minuut verveelde. Ook in zijn boek 'Swabhawat, een korte weg tot wijsheid' gaat hij meermaals in op het begrip 'leegte'. Nog immer ben ik Saswitha dankbaar, maar ik heb het nu over een andere soort van leegte. Dus niet over de leegte van een drinkglas, bijvoorbeeld, waarover hij het vooral had.

Nu dat we in de 21ste eeuw leven, verkrijgt het originele begrip 'leegte' pseudowetenschappelijke betekenissen. Dit is vooral te danken aan het kwantumdenken en aan boeken zoals 'Het Veld' van Lynne McTaggart. In wezen is daar niets verkeerd aan. Anderzijds  tracht men hierdoor het onbeschrijfbare onzichtbare te benoemen, waardoor het meer en meer wordt 'verstoffelijkt'. En "leegte' is alles behalve stof of materie. Om die reden doen we er misschien altijd goed aan om de begrippen 'leegte' en 'ruimte' niet met elkaar te associëren.

Deze leegte heeft dus niets te maken met de ruimte van het universum, alhoewel het er wel in aanwezig is.

Zo heb je bijvoorbeeld 'de Grote Universele Leegte' en de 'leegte' in eenieder van ons. In wezen zijn ze aan elkaar gelijk. Indien je er goed over nadenkt klinkt dat paradoxaal - want, als ik spreek over de leegte in jezelf, dan verwacht je dat die leegte iets is van jezelf. Als ik het op de meest simplistisch mogelijke manier wil uitdrukken, moet ik jou op een metaforische manier vergelijken met een afgesloten fles, kruik, of stolp die de leegte bevat. Anders gezegd: die leegte neemt de vorm aan van jouw lichaam omdat het daarin is vervat. Het is dus 'jouw leegte' en niet de mijne, noch die van iemand anders, noch die van de Absolute Leegte.

En toch zijn 'jouw leegte' en de 'Absolute Leegte' identiek gelijk aan elkaar. Laten we een nieuw metafoor gebruiken om het beter uit te leggen.

Stel, dat jouw lichaam een huis is dat een energie verbruikt, zoals elektriciteit, bijvoorbeeld. In dat geval is de 'stroom' die je verbruikt afkomstig van een elektriciteitscentrale. We kunnen dus gerust zeggen dat er in jouw lichaam draden lopen, net als zenuwbanen, waardoor de elektriciteit stroomt en het huis verwarmt, de lichten doet branden, enzovoort. De elektriciteit in jouw lichaam is dus gelijk aan die van de Grote Centrale.

Van zodra je deze metafoor hebt begrepen, raad ik je aan om deze los te laten, want de vergelijking gaat niet helemaal op. Het was goed - als beginsel, maar het benadert niet de werkelijkheid.

De mens draagt in zich verschillende 'leegten', elk bestaande uit een andere vorm van materialiteit. Zo kan ik zeggen dat jouw gedachten uit een andere materialiteit zijn samengesteld dan jouw gevoelens en jouw nachtelijke droombeelden. Gedachten zijn even ongrijpbaar als de zuurstof die je inademt, toch hebben ze 'materialiteit'.

Ik ga hier nu niet al té diep op ingaan, zolang je maar een klein besef verkrijgt waarvoor het woord 'materialiteit staat.

Als ik spreek over verschillende leegten, denk dan misschien aan de matrosjhka's. Je weet wel: die Russische poppetjes, die in zichzelf kleinere versies beschilderde houten poppetjes bevatten. In het Russisch worden ze eerder matrjosjkas genoemd. Zo is er een leegte in een leegte in een leegte in een leegte. En, nogmaals: elke leegte heeft een andere 'materialiteit', net zoals ijs, sneeuw, water, stoom een andere 'materialiteit' hebben en toch hetzelfde zijn met een verschillende verdichtinsgvorm.

Het heeft vele jaren geduurd vooraleer ik een tekst zoals deze hier kon uitschrijven. Ik bedoel: deze tekst is gebaseerd op eigen ervaringen en niet uit een of ander boek overgenomen. Het was vooral de allereerste ervaring die zo beangstigend overkwam. Maar daarover meer - een andere keer, misschien.

Om terug te komen op het begrip 'leegte'. Die 'leegte' is 'voller' dan we ons kunnen inbeelden en tóch ongrijp- en onzichtbaar voor onze gewone zintuigen. Het volgende metafoor kan het misschien verduidelijken.

Tijdens de winter bemerken we de kale takken van de bomen. Maar in die takken gebeurt er 'iets' wat we 'anticipatie op de komende lente' kunnen noemen. In die takken zijn er onzichtbare energieën aan het werk, die ervoor zullen zorgen dat er de komende lente bladeren en bloesems en eventueel vruchten aan die takken zullen verschijnen. We kunnen dus spreken over de 'leegte' van de takken waarin de toekomst zich nu al manifesteert zonder dat we het merken. In die 'leegte' bevinden zich andere 'leegten' die er in wezen de sturende bron van zijn.

Laat het allemaal bezinken, en misschien kom ik er ooit eens op terug, maar dan nog iets dieper.

 



Gepost door Eenoogje op donderdag 16 december 2010 0 reactie(s)


Zelfkennis à la Michael Middens

Michael Middens is een speciaal heerschap. Ondanks het feit dat ik me niet altijd akkoord kan verklaren met sommige van zijn uitspraken, begrijp ik zeer goed dat hij dingen schrijft - niet, omdat hij er achter staat - maar om bij de lezers iets los te weken. Zoals een reactie, bijvoorbeeld.

Zijn hoofddoel is, denk ik, om iets in bepaalde mensen wakker te maken, opdat ze de 'vrijheid' kunnen proeven. Een vrijheid, gebaseerd op totale onthechting van het stoffelijke lichaam.

Anders gezegd: zolang eens mens zich met zijn lichaam blijft identificeren, kan hij niet vrij zijn. Hoe kan een mens tenslotte de vrijheid proeven indien hij zich aan iets - dat zowel stoffelijk evenals een tijdelijk bestaan leidt - blijft binden?

De Zelfkennis waarover hij schrijft moet je letterlijk interpreteren. Zijn Zelfkennis is gebaseerd op het kennen van het 'Zelf' en dat Zelf heeft niets met dat lichaam te maken - behalve, dat dat lichaam er het voertuig van is. En in dat voertuig is normaliter een Zelf aanwezig dat aan het lichaam richting geeft.

Bij mensen, die zich daarvan niet bewust zijn, heeft - niet het Zelf - maar het ego volledige controle over dat lichaam. Een ego dat regeert over tientallen 'ikjes' en 'sub-ikjes', die allemaal hun eigen wensen, verlangens, dromen, begeerten, willetjes, enzovoort, hebben.

Dit heeft natuurlijk tot logisch gevolg dat dat Zelf zelden of nooit aan bod komt en als het toch even te kans krijgt om iets in de pap te brokken, neemt de een of andere persoonlijkheid het roer van het voertuig terug over.

Persoonlijkheden hebben nu eenmaal een houvast nodig, een stoffelijk lichaam, waarmee ze zich kunnen identificeren. En, persoonlijkheden laten niet graag los.

Er bestaan natuurlijk ook andere vormen van Zelfkennis. Honderdtallen zelfs. Maar die hechten allemaal eerder meer waarde aan de psychologie of aan de mechaniciteit van het stoffelijke lichaam dan aan de inhoud ervan, namelijk: het zogenaamde Ware Zelf.

Ook Maharaj zegt ons in zijn geschriften duidelijk dat de vergissing berust op het feit dat de mens ervan overtuigd is dat hij zijn lichaam is. Van zodra iemand bereid is dat denkbeeld te laten varen, is de persoon klaar om het Zelf in zichzelf te ont-dekken.



Gepost door Eenoogje op zondag 12 december 2010 0 reactie(s)


Luisteren met je hart

Ons brein is boordevol gevuld met vooroordelen, allerlei weetjes, eigen conclusies, en eigen versies van de feiten. We luisteren zelden of nooit naar anderen, maar terwijl we de ander aanhoren vergelijken we hetgeen de persoon zegt met de inhoud van ons brein. Dit proces geschiedt razendsnel en meestal totaal onbewust. Automatisch dus.

Zolang de persoon onze taal spreekt, blijven we 'luisteren' en op een onzichtbare manier ja-knikken. Maar o wee als de persoon iets zegt dat niet strookt met de gegevens in onze hersenen!

Ofwel stoppen we met 'luisteren', knikken ja, maar denken 'neen - of, we gaan er tegenin en dringen ónze ideeën aan de persoon op.

Meestal ontaardt zulk een gewoon gesprek in bekvechterij. Zelfs indien je het gesprek wint, kun je een vriend of persoon hebben verloren, tenzij de persoon zó sterk van jou afhankelijk is, dat hij wel in jouw buurt móet blijven vertoeven. Doch, dit wordt 'afhankelijkheid' genoemd, of 'slavernij', en dit thema kunnen we misschien eens op een andere keer onder de loep van ons denken brengen.

Eigenlijk zou een mens naar de ander met een open geest én open hart moeten kunnen luisteren - onbevooroordeeld - net alsof men voor de eerste maal een muziekstuk of een liedje aanhoort Je laat de woorden op je afkomen zonder je eigen gedachten ertussen te werpen.

 

Indien je niet goed begrijpt wat dit allemaal inhoudt, kun je het misschien eens tijdens een eerstvolgend gesprek voor jezelf uitproberen en laat me gerust weten hoe je daarbij bent gegaan. Succes!

 



Gepost door Eenoogje op zondag 12 december 2010 1 reactie(s)
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht