ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Geloof jij in het bestaan van duivels? - Deel 1

Hoe mensen het duivelse aan Tegenwerkende Krachten verbinden.
door Tsenne Kikke - donderdag 15 oktober 2020 21:16

Ongelooflijk veel mensen lopen nog immer met de Middeleeuwse overtuiging rond dat duivels daadwerkelijk bestaan. Waar haalden ze die driedubbele onzin ooit vandaan?...

Hoogstwaarschijnlijk werden die waandenkbeelden tijdens hun kinderjaren in hun breinen gepompt, net als een Sinterklaas, Paashaas, Kerstman, en zo meer. Maar, vooral het katholicisme en aanverwante godsdiensten creëerden duivels als de belichamingen van het kwaad.

Nochtans komt de duivel in de Hebreeuwse Bijbel nergens voor. JHWH was de schepper van zowel goed als kwaad, zoals geformuleerd in Jesaja 45:6,7: "Ik ben de HEER, er is geen ander die het licht vormt en het donker schept."

Met andere woorden: moesten er dan tóch wel duivels zijn, dan zouden we hun bestaan aan onze Schepper te danken hebben. Het énige dat de onwetende gelovigen nog kunnen 'doen', is het Onze Vader bidden, waarbij ze vooral de nadruk op de volgende woorden moeten leggen: "... en leid ons niet in bekoring, maar verlos ons van het Kwade."

Toch vreemd, nietwaar, dat er mensen zijn die aan hun goddelijke Vader vragen om hen te verlossen van het Kwade dat Hij geschapen heeft. Natuurlijk heeft het een diepere betekenis... waar geen sterveling iets aan heeft.

Als de aanduiding śāṭān, Satan in de Hebreeuwse Bijbel, op mensen betrekking heeft, betekent het 'tegenstander' 'valse raadgever' of in enkele gevallen 'potentiële deserteur'. Mensen, die aan Zelfkennis doen, weten dat Satan de belichaming is van de zogenaamde 'Tegenwerkende Kracht' - en, zonder die kracht - ontsproten uit de Scheppende, Actieve Kracht -  kan er nooit een Verzoenende Kracht ontstaan, en dus ook geen enkele creatie voortbrengen. Anders gezegd: elke schepping heeft nu eenmaal Drie Krachten nodig. Denk, bijvoorbeeld aan de Drie-1-heid van Vader-Zoon-Heilige Geest - of, aan: Brahma - Vishnoe - Shiva. Of, neem ter herhaling: Gurdjieff's  'Wet van Drie’...

Deze wet impliceert dat er in elke gebeurtenis drie krachten een wisselwerkende rol spelen: namelijk een positieve, een negatieve en een neutraliserende kracht. Twee krachten alleen (werking en weerstand) kunnen geen enkel resultaat voortbrengen. Ook kan één enkele kracht op zichzelf geen werking veroorzaken. Om verder te gaan...

Als gepersonifieerd hemels wezen komt de aanduiding 'Satan' in de Hebreeuwse Bijbel wel degelijk op vier plaatsen voor. Doch, in geen enkel geval wordt hij als personificatie van het kwaad afgebeeld, integendeel: in de meest uitgebreide beschrijving in Job is het een engel die als aanklager in het goddelijk gerechtshof fungeert en werkt in opdracht van God.

Ook in veel polytheïstische godsdiensten, zoals de Griekse, Chinese, Romeinse en Noordse pantheons, ontbreekt er een opperwezen van het kwaad. De reden daarvan is dat de goden vaak typisch menselijke trekjes vertoonden en daardoor allemaal in zekere mate zowel 'goed' als 'slecht' zijn. Voorbeelden zijn de telkens vreemdgaande Zeus, Hera wiens jaloezie soms letterlijk dodelijk kon zijn, of Poseidon die Odysseus tien jaar lang tegenwerkte, en zo meer.

Uiteraard bestaan er in deze godsdiensten monsters, demonen en goden van twijfelachtig allooi zoals Cerberus, Kali, Eris, de Erinyen, Seth, Mara, Hel, Yama, Loki, Hades en anderen, maar deze goden en demonen vervullen stuk voor stuk een (onmisbare) functie in het pantheon, of vertegenwoordigen een typisch menselijke eigenschap, en kunnen als zodanig dus absoluut niet als (puur) kwaadaardig worden gezien, en zijn dus eerder noodzakelijke 'Tegenwerkende Krachten'.

In elk geval worden duivels in verschillende religies (zijnde: opium van en voor het volk) wel degelijk als bovennatuurlijke personificaties van het Kwaad afgebeeld, meestal als een zwarte engel met bokkenpoten, hoorntjes, vleermuisvleugels en een drietand. :-)

Over hoorntjes gesproken...

Gurdjieff's 'Beelzebubs verhalen aan zijn kleinzoon' is een kosmologische epos, gebaseerd op de legende van de 'gehoornde' Beelzebub. Het is niet verwonderlijk dat mensen behept met dat Middeleeuwse denken - tijdens het bekijken van een afbeelding ervan - er een duivel van maken. Nochtans hebben die hoorns (én de staart) een speciale betekenis; een betekenis waaraan de persoon, die 'Beelzebubs verhalen aan zijn kleinzoon' niet gelezen heeft, niets kan hebben. Om 'ruimte te besparen' vermeld ik er hier dan ook niets over. Maar...,

Wél eerst iets over de inhoud van de Bijbel vooraleer over te gaan naar de 'gehoorde' Mozes. Tussen haakjes: die afbeelding komt voort uit de beschrijving van Mozes' gezicht als 'cornuta' ('gehoornde') in de Latijnse Vulgaat-vertaling van de passage die je in Exodus hoofdstuk 34 kunt aantreffen. Ik kom er zo dadelijk op terug...
 
Op Wikipedia lezen we over de Vulgaat  het volgende:

De Vulgaat (Editio Vulgata) is een belangrijke Bijbelvertaling in het Latijn. Ze is door Hiëronymus in opdracht van paus Damasus gemaakt en kwam tussen 390 en 405 na Christus tot stand. De Vulgaat dankt zijn naam aan de uitdrukking 'versio vulgata' voor 'volkse versie'. Dat heeft betrekking op 'Vulgair Latijn'. De Vulgaat is in alledaags Latijn geschreven, dus anders dan in het elegante Latijn. Dat was bewust. De Vulgaat werd gemaakt om een meer accurate en 'beter te begrijpen editie' te krijgen dan zijn voorgangers, de Oud Latijnse vertalingen of 'Vetus Latina'. Het was de eerste en eeuwenlang de enige christelijke Bijbelvertaling die het Oude Testament uit het oorspronkelijke Hebreeuws vertaalde in plaats van uit de Griekse Septuagint.

Het Vaticaan aanvaardde vanaf 1546 bij het Concilie van Trente deze editie als enige gezaghebbende - met als gevolg, dat katholieke vertalingen van de Bijbel gebaseerd op het Oudgrieks en het Hebreeuws, op de oorspronkelijke talen en op modern inzicht in het vertalen tot na de encycliek Divino Afflante Spiritu (1943) moesten wachten. Veel vertalingen in het Nederlands zijn dan ook op de Vulgaat gebaseerd.

Problemen bij het vertalen

Hiëronymus had een Grieks model voor zowel het Oude als het Nieuwe Testament: het Nieuwe Testament was in het Oudgrieks geschreven. Het Oude Testament, van origine in het Hebreeuws en Aramees geschreven, werd door christenen gebruikt, in een Griekse vertaling: de Septuagint. Deze vertaling werd gedurende de drie eeuwen voor Christus door Joden gemaakt. Het linguïstische verschil tussen Hebreeuws en Latijn is groot, terwijl het linguïstische verschil tussen Latijn en Grieks klein is. De Vulgata van het Nieuwe Testament in het bijzonder volgt soms het Griekse model woord voor woord. Latijn en Grieks zijn beide goed vervoegbare talen met een flexibele woordvolgorde, maar de poging om de grotere voorraad Griekse bijwoorden te gebruiken resulteerde soms in 'steenkolen' Latijn dat in de Engelse King James Bible bewaard is gebleven. We kunnen dit bijvoorbeeld zien in Lukas 2:15:

Engelse vertaling uit het Oudgrieks: "And it happened that they withdrew from them into the heaven the angels and the men the shepherds said to each other: let us go over then to Bethlehem and see the thing that the happened which the Lord has declared to us."

Engelse vertaling uit het Latijn: "And it came to pass, as the angels were gone away from them into heaven, the shepherds said one to another, Let us now go even unto Bethlehem, and see this thing which is come to pass, which the Lord hath made known unto us."

Door de Middeleeuwen heen vertoonde de originele goedgekeurde Vulgaat van Hiëronymus afwijkingen. Dat kwam door de fouten, die bij het ontelbare keren overschrijven van de tekst werden gemaakt, in kloosters verspreid over heel Europa. Geen enkele kopie was hetzelfde omdat schrijvers toevoegden, verwijderden, verkeerd spelden of foutief verzen 'corrigeerden' naar de Oude Latijnse bijbel. Na Hiëronymus' dood twijfelde de Kerk erover voor de Vulgaat, die grammaticaal beter was, of voor de al honderden jaren vertrouwde Vetus Latina te kiezen. Het werd de Vulgaat, in de tijd van paus Gregorius I in ca. 590.

Bekend is het vertaalprobleem in Exodus waar Hiëronymus het Hebreeuwse woord 'qāran' uit de Masoretische Tekst weergaf als 'gehoornd'; dit, terwijl het ook 'stralend' of 'glanzend' kan betekenen, zoals hij kon lezen in de Septuagint. In de Vulgaat komt Mozes hierdoor de berg af met gehoornd gelaat (facies cornuta). Hiëronymus schijnt hier bewust de term 'gehoornd' te hebben verkozen omdat hij die opvatte als een metafoor voor 'verheerlijkt'. In de middeleeuwen leefde het besef van de complexe achtergrond voort, al doken na het millennium kunstwerken op waarin Mozes met horens is afgebeeld. Het bekendste is ongetwijfeld de Mozes van Michelangelo uit circa 1515.

In Exodus Hfst. 34, verzen 27-35 lezen we daarover het volgende:

Toen sprak Jahwe tot Mozes: "Stel deze bepalingen op schrift, want op grond van deze bepalingen sluit Ik met u en met Israël een verbond."

Mozes bleef daar veertig dagen en veertig nachten bij Jahwe, zonder te eten of te drinken. En Jahwe grifte de bepalingen van het verbond, de tien geboden, in de stenen platen.

Toen Mozes de berg Sinaï afdaalde met de twee stenen platen, de tekst van het verbond, was hij zich er niet van bewust dat zijn gezicht glansde omdat hij met Hem gesproken had. Maar Aäron en de overige Israëlieten zagen de glans op het gezicht van Mozes wel, en zij durfden hem niet te naderen. Maar toen Mozes hen riep kwamen Aäron en al de leiders van de gemeenschap naar hem toe. Mozes bracht hun verslag uit. Daarna kwamen al de Israëlieten naar hem toe. Hij hield hun alles voor wat Jahwe hem op de berg Sinaï gezegd had.

Toen Mozes zijn toespraak beëindigd had, deed hij een doek over zijn gezicht. En telkens als Mozes naar Jahwe ging om hem te spreken, deed hij de doek af tot hij weer buiten kwam. Als hij dan, naar buiten gekomen, de Israëlieten ging meedelen wat zij moesten doen, deed hij, om de Israëlieten de glans op zijn gezicht niet te laten zien, de doek weer voor zijn gezicht tot hij opnieuw naar binnen ging om met Jahwe te spreken."

Kortom: zowel de 'hoorns' van de afgebeelde Mozes, evenals die van Beelzebub hebben een zeer speciale betekenis. Maar, ik betwijfel of er lezers zijn die daarin enige interesse stellen... Ik bedoel: teneinde zélf die horens vanuit zichzelf op te wekken en te kristalliseren.

Nota: van de honderdduizenden bezoekers, die de laatste 15 jaar deze website bezochten, heeft niemand enige interesse getoond in DIMschool's 'Zelfkennis' - geen één...

Hopelijk komt daarin met-ter-tijd enige verandering, vooral van mensen die hun bewustzijnsniveau ietwat wensen te verhogen - en, uit hun diepe onwetendheid ietwat wensen te 'ontwaken'. :-)

Bronnen: Wikipedia & vele andere

"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."

- DIMschool vzw, gespecialiseerd in Zelfkennis, zijnde: het kennen van het Zelf -

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stoppen we ermee op 31/12/2020 ???

Of, voel je je geroepen om deze Spiritualia website te sponsoren, opdat we tóch online blijven?

Dit kan al vanaf 1 euro. Meer info, of interesse?.... Klik op deze link voor meer info.

- Ook kan je in onze webshop iets aankopen, waaronder:

Archetypen vragenlijst
Boeken (sterk afgeprijst)
Kristallen schedels
Pendels
Purperen plaatjes
Wierook & Benodigdheden

En.., voor de 'Zoekers naar hun Innerlijke Waarheid' is er Eclecticus!

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2020 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht