ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Over slangenbezweerders en Gurdjieff's 'Ontmoetingen met bijzondere mensen'

In dit nieuwsberichtje heb ik een been begraven. De kunst bestaat er uit om dat been te vinden en je tanden erin te zetten.
door Tsenne Kikke - zaterdag 8 februari 2020 19:02

De huidige mens is veel verloren van wat we 'bewuste wetenschap' zouden kunnen noemen. In dit nieuwsberichtje gaat het vooral over werken met klanken.

Zelfs Indiërs, die op een fluit spelen en 'muziek' maken, waarop slangen zouden moeten dansen, zijn de 'kunst van objectieve muziek' kwijtgespeeld. Ze zijn vandaag de dag een toeristische attractie geworden en hebben ze er dus een beroep van gemaakt.

Op mijn buitenlanse reizen in het Verre Oosten heb ik nog nooit een echte slangenbezweerder aan het werk gezien en als ik alle YouTube-filmpjes bekijk, vind ik er ook geen één. Ik zou dus zelfs durven beweren dat het een uitgestorven beroep is.

Slangen hebben, in tegenstelling tot zoogdieren, geen irisspier, geen retractorspier van de oogbol en geen beweeglijke oogleden: het onderste ooglid is vergroeid met het bovenste ooglid, is doorzichtig en dient als een soort van bril. Dat ooglid wordt vernieuwd na een vervelling omdat het, net als de schubbenhuid, mee vervelt. Deze aanpassing van het oog vermindert de beweeglijkheid van het oog aanzienlijk en zorgt voor de starre, 'hypnotiserende' blik van slangen.

Om al die redenen zien ze slecht, maar met het beetje zicht dat ze hebben kunnen ze toch bepaalde dingen visueel waarnemen en een onderscheid maken tussen bewegende objecten en stilstaande. 

Slangenbezweerders zijn daarvan op de hoogte en als je goed naar hen kijkt, zal je zien dat ze meestal de fluit over en weer bewegen. Het is van zodra ze het instrument stilhouden, dat de slang zal aanvallen. Maar alle cobra's hebben zich waarschijnlijk al zoveel malen aan de fluit geblesseerd dat ze inmiddels instinctief hebben afgeleerd om ervan af te blijven. In het begin bijten ze als het ware hun tanden op die fluit stuk en na enkele malen weten ze dus instinctief dat ze dat niet meer moeten doen en gaan ze eventueel over tot schijnaanvallen. Wees gerust: de tanden van alle slangen worden gedurende het gehele leven regelmatig vervangen.

Wat de klanken van de 'muziek' betreft... Slangen hebben geen uitwendige ooropeningen. Ze bezitten wel een oorbotje maar ze hebben geen middenoor, noch een trommelvlies. Ze kunnen dus niet horen maar wel geluiden met een lage frequentie waarnemen. Anders gezegd: de schrille, hoge tonen, die slangenbezweerders met hun instrument voortbrengen, worden door slangen niet gehoord - ...wél door de toeristen.

Er was een tijd dat er wel degelijk échte slangenbezweerders bestonden, en mensen die wisten hoe ze met klank moesten omgaan.

Zoals je misschien weet kan de menselijke stem een glas doen breken. Best neemt men een glas gemaakt uit zuiver kristal, omdat er loodoxide inzit. Hoe meer ervan inzit, hoe sneller het zal breken. Het glas is sterk, maar tezelfdertijd breekbaar. Gewoon glas is chemisch gezien een vloeistof, kan daardoor veel trillingsenergie opnemen, en zal daarom niet zo gemakkelijk breken.

De toon moet gedurende enige seconden zeer nauwkeurig overeenstemmen met de resonantiefrequentie van het glas. Als je nu, bijvoorbeeld, met een natte vinger over de bovenrand van een kristallen wijnglas gaat, verkrijg je meteen de toonhoogte die je nodig hebt. Meestal ligt die flink boven de 100 decibel; dit, afhankelijk van de glassoort. De geluidsdruk varieert met de frequentie van het geluid. Normaliter komt glas zichtbaar in trilling bij een geluidsdruk boven 120dB, en breekt tussen 129dB en 135dB.

Het probleem is, dat niet iedereen dat met zijn stem kan presteren - en, indien je toevallig in de buurt bent van iemand die het wél aankan, is het best om je beide oren met je wijsvingers af te sluiten, want vanaf 90dB is er kans op schade.


Mensen, die achter mijn woorden kunnen lezen, weten dan ook dat ik de gehele tijd iets aan het vertellen ben over het uitspreken van mantra's. En, indien je nu een twaalftal minuten de tijd hebt, moet je het begin van de film over het leven van George Ivanovitch Gurdjieff bekijken. De film uit 1979 is gebaseerd op Gurdjieff's boek 'Ontmoetingen met bijzondere mensen', geregisseerd door de Australiër Peter Brook, en dan weet je precies waarover dit nieuwsberichtje eigenlijk ging....

Als extraatje, voorbeelden van Gurdjieff's 'movements'...

Movements, gebaseerd op de muziek van Gurdjieff...

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2020 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht