ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Annette overleefde een vliegtuigcrash in de Vietnamese jungle

Hoe een romantische uitstap in een horrorverhaal transformeerde.
door Tsenne Kikke - woensdag 5 juni 2019 19:12

Het is 14 november 1992. De 31-jarige Annette Herfkens bezocht haar vriend Willem van der Pas in Vietnam. Ze hadden elkaar drie maanden lang niet meer gezien - en, in hun dertien jaar lange relatie hadden ze elkaar nog nooit zo lang moeten missen. Willem was naar Vietnam getrokken voor zijn job bij ING en Annette, die in New York als obligatiehandelaar bij Banco Santander werkte, nam vrijaf om hem te bezoeken. Aldaar aangekomen, had hij voor haar een verrassing in petto, namelijk: een vijfdaagse trip naar Nha Trang.

Nha Trang is 55 minuten vliegen.  Ze stapten op een klein verkeersvliegtuig – een Russische Yak, met plek voor 24 passagiers. Aan boord waren er verder drie stewardessen, twee piloten en een technicus.

Vlak voor de landing ging het mis. Het toestel daalde, alsof het in een luchtzak was terechtgekomen. De motoren accelereerden, en dan opnieuw viel het toestel naar beneden. Op vijfentwintig kilometer van de eindbestemming boorde de Yak zich in een berghelling. In de dichtbegroeide jungle, op vijftien kilometer van de bewoonde wereld.

Annette : "Ineens viel het vliegtuig een heel eind naar beneden. Iedereen was aan het schreeuwen. We keken naar elkaar en Willem nam mijn hand vast. Toen werd alles zwart. Ik moet door de cabine zijn rondgetold als een stuk wasgoed in een droogtrommel, waarbij mijn hoofd en ledematen tegen het plafond, de bagagekastjes en de stoelen knalden. Op een bepaald moment ben ik waarschijnlijk ‘geland’ en onder een stoel geschoven, met mijn benen naar voren. Daar kwam ik klem te zitten, waardoor ik op mijn plaats bleef toen het vliegtuig met een tweede knal in drie stukken uit elkaar scheurde: de cockpit, de tweede vleugel en de romp. De oorzaak van de crash werd nooit achterhaald.

Het vliegtuig had enkele bomen geraakt, verloor een vleugel, belandde tegen een berg en kwam op zijn dak terecht. Iedereen - 24 passagiers en 6 personeelsleden - kwam om het leven, behalve Annette. Omdat ze aan claustrofobie lijdt, had ze haar veiligheidsriem niet aangedaan en was daarom als een lappenpop door de cabine gevlogen. Het was mogelijk haar redding.

“Bij het begin van de crash had ik er nog vertrouwen in dat de piloot dat vliegtuig wel in bedwang zou houden. Het neerstorten was niet eng. Je lijdt niet. Het gaat zo snel. Je vraagt je alleen maar af: what is going on? Een mens denkt niet zo snel dat hij doodgaat, zelfs als hij de dood recht in de ogen kijkt."

" In het toestel was bijna iedereen zwaargewond geraakt door de gordels. Hun ribben hadden hun longen doorboord, of hun ingewanden werden beschadigd. Ik werd wakker met iets zwaars bovenop me. Het was een vliegtuigzetel met een dode passagier in.”

Annette duwde de zetel van zich af en draaide zich om naar Willem. Hij was dood. “Hij had een prachtige glimlach op zijn gezicht, maar hij was helemaal wit”, herinnerde ze zich. “Nadien keek ik om me heen en zei: dit is ongelooflijk. Dit is de nieuwe realiteit nu. Ik kon amper bewegen, bevond mij in een jungle, omringd door dode mensen en geen hulp in zicht."

Acht dagen in de jungle

Zelf had ze twaalf kleine breuken in haar heup, twee breuken in haar been, een gebroken kaak en een klaplong. Maar ze slaagde erin uit het wrak te geraken en zich op de grond in de jungle te laten vallen.

Ademhalen, bewegen, alles deed pijn. Haar scheenbeen lag open, ze ziet het bot. Vanuit de cabine klonk gekreun. Een meisje, dat niet veel later sterft. Naast Annette zat een Vietnamees – rechtop. Hij stelde haar in het Engels gerust. Er zal zeker naar het toestel gezocht worden. Annette, die tijdens de crash haar wikkelrok verloor, kreeg zijn broek aangeboden. Niet veel later stierf ook hij. En dan werd het stil.

"Die man had gezegd dat hij in Vietnam een belangrijke figuur was, wat als goed nieuws in mijn oren klonk. Zo'n belangrijk man wilden de autoriteiten zeker terugvinden."

Uiteindelijk zou het acht lange dagen duren vooraleer ze gered werd. In die acht dagen gebruikte ze ademhalingstechnieken om te kunnen ademen met haar klaplong. Als de dorst toesloeg draaide ze bolletjes van het isolatieschuim uit het vliegtuig. Die vingen als een spons het regenwater op. Iedere drie uur mocht ze van zichzelf zo'n bolletje uitzuigen.

Huilen was voor haar geen optie. Waarom niet? "Omdat je er ontzettende dorst van krijgt, zei ze. "Ik was handelaar op Wall Street. Daar leer je je emoties wel onder controle houden. Paniek is een soapopera die je in je hoofd maakt. Paniek is wat kán gebeuren. Ik bleef bij wat echt is. Ik zat daar, ik keek om me heen. Ik dacht misschien: ik ben screwed. Maar ik dacht niet: wat zou er kunnen gebeuren? Of: wat had er moeten gebeuren. Ook niet: ik had nu met mijn vriend op het strand moeten liggen. Ik had hoop. Constant vertrouwen. Ik dacht: er komt echt wel iemand zoeken. Alleen zou niemand me tot woensdag missen. Ik moest vijf dagen door zien te komen.”

De dagen gingen voorbij en de zwaargewonde Annette bleef op dezelfde plaats nabij het wrak zitten. Haar nieren begonnen het stilaan te begeven en haar weefsel begon af te sterven door de vele verwondingen. Na zes dagen geloofde ze dat ze zou sterven. Maar ze mediteerde en probeerde zo weinig mogelijk aan Willem te denken, om mentaal niet te verzwakken.

Ze gaf zichzelf ook een deadline om op dezelfde plaats te blijven. Als niemand kwam tegen die bepaalde dag, zou ze op zoek gaan naar voedsel. Maar voor dat nodig was, werd ze op dag 7 door een man op met een oranje capuchon gevonden. Hij staarde naar haar, en zij schreeuwde in alle talen allerlei dingen naar hem toe. En dan, net zo plots als hij verscheen, verdween hij weer. Zij dacht dat ze een geest heeft gezien. Hij óók, zo bleek later.

Op dag 8 keerde de ‘oranje man’ terug. Met vijf anderen. Eerst moest Annette haar naam op de passagierslijst aanwijzen. Dan bonden ze haar in een doek aan een stok, als in een soort hangmat, en droegen ze haar de jungle in. Ze staken een diepe bergspleet over, en als de zon onderging, zetten ze hun tentjes op. Haar lieten ze – doodsbang – alleen achter bij het vuur. Zo bracht ze de nacht door. Een dag later werd ze in een jeep geladen, en terwijl ze hobbelend verging van de pijn, werd ze naar de bewoonde wereld gereden. Uiteindelijk belandde ze in een ziekenhuis in Ho Chi Minh-stad – een plek waar de kakkerlakken over de grond krioelden. Haar nieren waren aangetast door het gebrek aan water.

Pas als ruim een week na het ongeluk haar moeder aan haar ziekenhuisbed verscheen, begon Annette te huilen.

Later ontdekte ze ook dat een helikopter in de jungle was gecrasht tijdens de zoektocht naar het vliegtuigwrak en mogelijke overlevenden. Daarbij kwamen nog eens acht mensen om het leven.

Eenmaal thuis aangekomen, ging er meer mis. De familie nam afscheid van Willem van der Pas, maar kort daarop bleek dat de lichamen van de slachtoffers waren verwisseld. Annette en nabestaanden hadden niet hun Willem begraven – zij stonden bij de kist van een Brits slachtoffer. Haar Willem was gecremeerd in Zweden...

Annette trouwde jaren later in New York met een andere man. Ze kreeg twee kinderen met hem, maar is inmiddels gescheiden.

In 2006 bezocht ze in Vietnam de plek van de ramp door de berg waartegen het vliegtuig crashte op te klimmen. In 2016 - 24 jaar later dus - schreef ze een boek over haar vreselijke avontuur:  'Turbulence, a True Story of Survival'. Ze gaf het zelf uit, omdat haar uitgever een gedeelte over Maxi, haar autistische zoon, niet wilde opnemen. Daarna verscheen de Nederlandse vertaling: 'Turbulentie: ik overleefde een vliegtuigramp’.

Op de opmerking: "Je draagt nog altijd flesjes water bij je...", antwoordde ze: "Ja, sinds de crash heb ik altijd water bij me. In de metro, in de trein, of op andere plekken waar ik me tussen veel mensen begeef. Er kan altijd iets gebeuren..."

"Vind mensen, die in zichzelf zowel de motivatie als de aangeboren drijfveer hebben om aan hun Innerlijke Zelf te werken, en we zullen hen gidsen."

- DIMschool vzw, gespecialiseerd in Zelfkennis -

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Voel je je geroepen om Spiritualia te sponsoren?

Niet enkel en alleen om de kosten te helpen dragen, maar vooral om een budget te vergaren waardoor deze website naar buiten toe beter kan worden gepromoot.. En, sponsoren kan al vanaf 1 euro tot en met 500 euro. Meer info, of interesse?.... Klik op deze link.

- Indien je een zelfstandige bent, kan je jezelf via Zoek&Vind aanmelden.

- En, je kunt je ook als eclecticus inschrijven! -

(Meer info daarover ?)

( - Ook op: kllk hier - )

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht