ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Hoe dolgelukkige mensen toch last kunnen hebben van hun innerlijke Jekyll-Hyde

Sommige mensen zijn in zich véél eenzamer dan jij zou kunnen vermoeden….
door Tsenne Kikke - vrijdag 31 augustus 2018 21:08

Gelieve in de allereerste plaats, beste lezer, nota te willen nemen dat het hier - net als in al mijn duizenden andere blogs - in het geheel niet over sensatie, roddel, of zoiets in dien aard gaat, maar over het thema 'Zelfkennis', teneinde lezers met een open geest iets te laten 'in-zien'. Op een website, die de naam 'Spiritualia' draagt, mag dat wel eens, nietwaar?

Het is dan ook in de gewone mensenwereld waar men de aangeleerde filosofische kanten van dat thema 'Zelfkennis' aan de werkelijkheid kan toetsen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat men er het theoretische daadwerkelijk van begrijpt - noch, dat men het zélf in de praktijk kan toepassen, maar de 'zoekende mens' moet ergens beginnen, nietwaar?

De mens is niet één, maar een wispelturige veelheid

Tof was de wijze uitspraak van de vader van Bieke W. Je weet wel: de zogenaamde 30-jarige  onbesproken en dolgelukkige verpleegster uit Varsenare, die haar drie kinderen van 4, 2, en haar baby van bijna 3 maanden oud, één voor één doodde om daarna aan zelfdoding te doen door zichzelf met haar auto opzettelijk tegen een brugpijler te pletter te rijden. Peter, haar 61-jarige vader zei achteraf: "Ik hoop dat we haar nu snel mogen bezoeken. Ik ben niet boos op haar. Ze was zichzelf niet." Lief, hé!... Doch, wie was ze dan wél?

Volgens de advocaat beseft de vrouw wat ze heeft aangericht, en heeft ze spijt dat ze haar drie jonge kinderen om het leven heeft gebracht. "Als ze de klok terug kon draaien, zou ze het doen,” werd eraan toegevoegd. Als...

Als de mens dit, als de mens dat, dan... blablabla. Maar, elke mens is, gewoonweg omdat hij/zij niets of niemand anders wil 'zijn'. 'To be, or not to be': een mens is, of is niet - en, wat 'zijn' eventueel zou kunnen betekenen, heb ik het reeds meer dan honderdmaal gehad.

Niet, dat ik er zeer veel lezers mee heb bereikt, maar zoals je weet, is elke mens uit diverse persoonlijkheden en honderdtallen kleine 'ikjes' samengesteld - met als gevolg, dat geen sterveling in wezen weet wie of wat hij in feite is.

Toch is het een groot geluk dat het ene ikje, dat op een bepaald moment over het lichaam regeert, zich niet echt bewust is van al de anderen - of denkt, dat het meester is over al de andere 'ikjes', en dus voor het geheel spreekt, ... totdat enkele seconden/minuten later een ander 'ikje' alles overneemt, en op eenzelfde wijze ageert. Kortom: geen mens heeft één centrale 'IK'- en heeft, vanwege die innerlijke veelheid, dan ook geen bewuste controle over het eigen lichaam, al denkt iedereen van wel.

Zijzelf is onschuldig...?

In mensentaal, en veel zachter uitgedrukt, beweren 'experts' op hún manier net hetzelfde. Zo zou Bieke niet voor haar daden verantwoordelijk zijn, omdat ze aan postnatale depressie leed.

Naar het schijnt kampt 7 à 15 % van alle vrouwen ter wereld daaraan. Bieke zou drie maanden na haar bevalling last hebben gehad van de daaruit voortvloeiende depressieve gevoelens, en die zijn de schuldigen..

De symptomen ervan treden meestal enkele dagen tot weken na de bevalling op, al kunnen ze ook tijdens de zwangerschap opduiken. “Een postpartum depressie uit zich net als een depressie in sombere gedachten, lusteloosheid, vermoeidheid, een gebrek aan moedergevoel, of net heel ongerust zijn over het kind. Ook huilbuien, prikkelbaarheid en agressiviteit komen voor, naast lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn en misselijkheid,” legde postdoctoraal onderzoeker ontwikkelingspsychologie Katrijn Brenning van UGent uit.

Wel zei ze erbij, dat het toch hoogst uitzonderlijk is dat een vrouw met een postnatale depressie zich tegen haar kind keert.

Kortom: mensen, die niet aan Zelfkennis doen, hebben geen enkel idee van hoe 'alles gebeurt', noch van hoe mechanisch de mens in elkaar steekt, noch van het feit dat zelfs het handelen in strijd kan zijn met hetgeen men 'vrije wil' durft te noemen, noch van zoveel meer. Doch, hoe vreemd het ook mag klinken: geen mens wil daarover het fijne weten - buiten één persoon op elke 100.000, misschien.

Tot besluit

Toegegeven: ieder huisje heeft zijn kruisje, en naar de buitenwereld toe laten we allemaal meestal onze beste kanten zien. Het is dan ook geen verrassing dat de familieleden en naaste omgeving van Bieke W. zich nog altijd afvragen waarom de onbesproken verpleegster haar drie kinderen één voor één doodde, om daarna nog eens zelfmoord trachten te plegen. “Bieke leek dolgelukkig. Als ze een postnatale depressie had, kon ze dat goed verbergen...,” klonk het.

Mensen als Bieke zijn weliswaar uitzonderingen op de regel, maar tegelijkertijd prachtige, extreme voorbeelden van hoe mensen met bepaalde hersenkronkels rondlopen, er soms ongewild uiting aan kunnen geven, en ons kunnen doen na-denken, zijnde: een denken, dat ná het gewone denken komt.

Bekijk, bijvoorbeeld, de foto's op Facebook, en lees daarbij de dingen die mensen zoal aan elkaar te zeggen hebben. Het is alsof iedereen écht gelukkig is, nietwaar? Maar, indien je aan de weet zou komen van wat er allemaal in die hoofden en lichamen omging, én wie ze achter die vele maskers in wezen écht zijn, vrees ik dat je er achteraf spijt van zult hebben van al hetgeen je over hen afweet. Ik bedoel: indien je op een bewuste manier door het leven gaat.

Nota: sorry, beste lezer,  zoals je het waarschijnlijk reeds vermoedde, had ik het hier natuurlijk niet over jou, maar over de 7 miljard anderen.

Nawoord: Haar advocaat, Philip Van den Berghe, bevestigde aan de redactie van het 'Nieuwsblad' dat de vrouw een afspraak had vastgelegd om zich te laten behandelen door een psychiater. Maar, indien deze laatste - net als de advocaat en de misschien vele goedpratende anderen - zou hebben uitgegaan van een 'postnatale depressie', vrees ik dat Bieke net hetzelfde zou hebben gedaan...

Indien ze, bijvoorbeeld, wist dat ze hoogstwaarschijnlijk een tijdlang zou opgesloten worden, kan dat haar zelfmoordpoging eventueel verklaren, maar nog altijd niet waarom ze de drie kinderen vermoordde. 'k Weet het natuurlijk niet, maar in de meeste gevallen kunnen mensen hun eigen kinderen doden met in het achterhoofd: "Als ik ze niet mag hebben, jij ook niet!".

In wezen is praten het énige dat kan werken. Daardoor kan men haar brein dieper aanboren - en, omdat zij er niet meer is, zou men eens met haar man moeten gaan praten. Info..., waar wijzelf geen zaken mee hebben, en bovendien totaal naast de kwestie.

Ja!... Spiritualia is er speciaal voor jou; dit, dankzij enkele sponsors!

Maar, er is nog immer nood aan meerdere: niet enkel en alleen om de zware kosten van deze website te helpen dragen, maar vooral om met-ter-tijd een budget te vergaren waardoor de website naar buiten toe beter kan worden gepromoot, en dus nog een véél groter publiek zal kunnen aantrekken, inclusief meerdere interessante vrijwillige bloggers, misschien. En, sponsoren kan al vanaf 1 euro. Meer info, of interesse?.... Klik op deze link.

En, indien je een zelfstandige bent, kan je jezelf via Zoek&Vind aanmelden. En jawel: indien je geen behoefte hebt aan klandezie of naambekendheid - om het zo diplomatisch mogelijk uit te drukken - kan het ook volledig gratis natuurlijk.

Commentaar


Chris Gepost op: 31/08/2018 23:14:07
Chris

Ja Angelus, mijn jongste broer pleegde zelfmoord, in augustus 2003, hij zou 44 worden in de volgende maand ...12 jaar gehuwd, geen kinderen, geen zichtbare kwalen...geen geldgebrek...    geen afscheidsbrief   ....hij was waarschijnlijk ook dolgelukkig...hij had een zachtmoedig karakter...ik zal altijd positieve gedachten over hem hebben...Chris


Tsenne Kikke Gepost op: 1/09/2018 0:12:50
Tsenne Kikke

Ja, en het zijn de nabestaanden die er achteraf het meest onder lijden. Ikzelf ben ook al meermaals met zelfdodingen geconfronteerd geweest. Volgens mij is het hoofdprobleem dat mensen, die met zulke gedachten rondlopen; niet écht weten tot wie ze zich moeten wenden. Zelfmoordlijnen, bijvoorbeeld, zijn misschien goed voor mensen die nood hebben aan een goed gesprek, maar de echte zelfmoordenaars willen - volgens mij - niet echt sterven, maar wél van iets verlost geraken. "Wie kan hen daarin helpen; een iemand, waarin ze vertrouwen kunnen stellen?" is altijd één van mijn vele vragen geweest.

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2020 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht