ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Dossier Zelfmoord: Je mag het strafrecht nooit in eigen handen nemen

Nathan Duponcheel wachtte burgemeester Alfred Gadenne op het kerkhof af en stak hem in de hals met een breekmes.
door Tsenne Kikke - donderdag 14 september 2017 19:31

De 71-jarige burgemeester Alfred Gadenne woonde aan de overkant van het kerkhof, en hij was er de conciërge van.

Elke ochtend opende hij de hoofdingang, wandelde langs de graven en verdween langs de achteruitgang, richting werk. En 's avonds sloot hij in omgekeerde richting beide toegangspoorten. "Als ik langs de graven wandel, groet ik de mensen die er liggen", zei hij eerder in een interview. "Dan zeg ik: 'Salut, Arthur.' Sommigen vinden het idioot, maar het is een vorm van respect voor de mensen die ik heb gekend, en die er liggen."

Sinds een paar jaar lag tussen al die bekenden ook Olivier Duponcheel. Een zeer veelzijdig man. Een gelukkig man. Getrouwd en vader van drie tienerzonen. Vrijwillig brandweerman, het hart op de juiste plaats. Bij de brandweer van Moeskroen noemden ze hem tijdens zijn begrafenis een 'gouden collega'.

Hij had een bijnaam, 'Ponpon', en zijn drie zoontjes kwamen als kind geregeld langs in de brandweerkazerne. Zijn job bij Belgacom had hij opgegeven om, nét als zijn echtgenote Tania, voor burgemeester Alfred Gadenne te werken. Beiden werkten samen op de bevolkingsdienst. Het was 2014 en het leven leek mooi...

Maar rond de jaarwisseling werd Olivier Duponcheel ontslagen op die bevolkingsdienst van de gemeente Moeskroen. Het deed hem in een depressie belanden. En terwijl thuis het gezin de eindjes aan mekaar trachtte te knopen, zonk hij steeds verder weg.

Op Valentijnsdag 2015 vond Nathan zijn opgehangen vader, toen 49, levenloos aan een touw in de garage. Van de ooit zo gelukkige familie resteerde niets meer. Buren zeiden veel later dat moeder Tania en haar drie zonen jarenlang gevochten hadden om uit het diepe, zwarte dal van verdriet te klauteren.

"Het leek de laatste tijd gelukt te zijn", zeiden ze. "Af en toe zagen we Tania al wel eens lachen. En de zonen - vandaag 19, 18 en 17 jaar - voetbalden weer buiten. Ze waren zelfs bij momenten lid van de 'Koninklijke Voetbalclub Luingne' en speelden voetbal op de terreinen pál tegenover hun woonst. De club, waarvan burgemeester Alfred Gadenne al een kwarteeuw erepresident was."

Jawel, in Moeskroen en ver daarbuiten was Alfred Gadenne zeer graag gezien, maar als zijn naam viel in het bijzijn van Tania of haar kinderen, dan leek het - volgens kennissen - alsof iemand in haar hart stak.

"Waarschijnlijk wás het niet eens de burgemeester, die het ontslag had geëist, maar hij had het wél ondertekend", klonk het. "Zij, én bij uitbreiding de kinderen, hielden hem dan ook rechtstreeks verantwoordelijk voor de zelfmoord van Olivier. Vaak klonk het bits, dat er na de dood van hun dierbare echtgenoot en vader niet eens een minuut stilte vanaf kon op het gemeentehuis. Dat heeft hen allen zeer zwaar getekend."

Nathan, de jongen die zijn papa dood vond, nog het meest van allen. Die heeft, zo bleek uit de tragische gebeurtenis van deze week, niets van zijn vaders zelfmoord kunnen verwerken.

Maandagavond trok hij, gewapend met een breekmes, naar het kerkhof van Luingne op nog geen 200 meter van zijn huis. Hij wist - net als iedere inwoner van de gemeente - dat de burgemeester 's avonds het kerkhof zou sluiten. Nathan wachtte hem geduldig gaf. Hij deed dat aan het graf van zijn vader.
 
Het was even voor 20 uur. Nathan was heel alleen op het kerkhof, toen plots één van de poorten op slot ging. Het was burgemeester Gadenne, die zijn rol als conciërge nauwgezet uitvoerde. Zonder het te beseffen, stapte de burgervader zijn dood tegemoet. Want, halverwege het kerkhof stond Nathan in het schemerdonker, nog steeds aan het graf van zijn vader. Of beiden mekaar nog aanspraken, is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk wel. Feit is dat Nathan op een bepaald moment het breekmes bovenhaalde...

Burgemeester Alfred Gadenne maakte geen schijn van kans en zakte bloedend neer, te midden van de graven. Nathan Duponcheel wachtte nog even en belde met zijn gsm dan zelf naar de politie. Een patrouille was enkele minuten later al ter plekke. "Helpen heeft geen zin, hij is dood", zei Nathan vooraleer hij zich liet boeien.

Amper een paar minuten later werd Agnès, de burgemeestersvrouw, opgeschrikt door de vele blauwe zwaailichten tussen haar woning en het kerkhof. Ze was dan al eventjes ongerust, omdat haar man nog niet was thuisgekomen. Zodra ze de zwaailichten zag, wilde ze naar het kerkhof trekken, maar dat werd haar belet door de politie. De vrouw kon beter het zwaar toegetakelde lichaam van haar man niet meer zien, besloten de ordediensten.

Kortom: Nathan, de middelste zoon van het gezin met drie kinderen, heeft nooit kunnen verwerken dat burgemeester Gadenne zijn vader ontsloeg. Maar vooral: dat er na diens dood niet eens een minuut stilte was.

Volgens strafpleiter Jef Vermassen is het drama een klassiek geval van opgekropte boosheid. "Deze jongen heeft jarenlang zijn boosheid en verdriet niet, of niet voldoende, kunnen ventileren. Hij heeft alles opgekropt. En voor het onrecht, waarvan hij meent dat het zijn vader is aangedaan, moet iemand boeten. Hij heeft gefocust op die burgemeester, heel triest is dat. Maar als je wraak en haat laat woekeren, is zoiets onvermijdelijk."

Er staat volgens Vermassen ook geen houdbaarheidsdatum op wraak. "Sommigen gaan direct over tot actie, anderen kunnen tientallen jaren wachten. Bij anderen slijt het langzaam. Ik vergelijk wraak altijd met een veenbrand. Je kan blussen en je kan dénken dat het vuur gedoofd is, maar ondergronds woekert het verder..."

Ondanks het feit dat zijn vader zich in 2015 had opgehangen, wachtte Nathan geduldig zijn 18de verjaardag af. Anders gezegd: zijn meerderjarigheid, omdat hij er zijn moeder niet bij wilde betrekken.

Alles wijst er nu op dat Nathan kort na zijn gruweldaad spijt zou hebben gehad. Je weet wel: de éne ik, die aan de andere ik vraagt: "Wat heb je nú gedaan?". Volgens bronnen bij het onderzoek zou de tiener zelfs meteen daarna geprobeerd hebben om de bloedingen te stelpen.

Natuurlijk blijven er in deze zaak nog veel onbeantwoorde vragen achter, waaronder...: 'Werd Nathan indertijd wel degelijk goed opgevangen en begeleid?' - 'Wist zijn moeder, broers, of andere familieleden, wat hij van plan was?', - 'Had Olivier een levensverzekering op zijn naam staan?', enzovoorts.

Maar, één ding is zeker: van zodra een mens, die geen controle over eigen gedachten en gevoelens heeft, met een idéé fixe in zijn hoofd rondloopt, daarvan enkel verlost kan worden nadat hij zich ervan heeft kunnen ontladen. Met andere woorden: via een schok, bijvoorbeeld.

In dit geval gaf Nathan die schok aan zichzelf, waardoor hij de ogen kon openen, al was het maar voor enkele seconden.

Over 'De mens', 'Menstypen', en 'Bewustzijn' kan ik boeken schrijven. Maar velen hebben dat reeds eerder gedaan.

Lees, bijvoorbeeld, 'Op zoek naar het wonderbaarlijke' van P. D. Ouspensky, één van de vele leerlingen van George Ivanovitch Gurdjieff, en je zult jezelf en de 7 miljard anderen misschien ietwat beter kunnen begrijpen. :-)

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht