ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Over de Amsterdamse Kerk van Satan

De eerste maal dat ik met de Satanskerk in contact kwam, stond Maarten Lamers er aan het hoofd van.
door Tsenne Kikke - woensdag 22 maart 2017 2:44

Ik herinner me nog een klein beetje de ontmoeting met Maarten Joost Lamers. Ik was toen de oprichter en voorzitter van Psychon vzw uit het Antwerpse Borgerhout en stelde dus interesse in alles wat het occulte, het spirituele en het parapsychologische aanging.

Ik ontmoette Lamers in Duivendrecht, en de ontvangst was indrukwekkend. Noteer wel dat ik het over het jaar 1976 heb - dus: 41 jaar geleden. In een tamelijk kleine kamer werd er op een knop geduwd, een boekenkast draaide automatisch open, en zo belandden we in een ruimte waarin duidelijk te zien was dat er rituelen werden gehouden. De hoofdkleuren waren zwart en rood, en in het midden van die kamer prijkte een prachtige, zwarte doodskist, geheel in 't rood vanbinnen.

Wel maakte ik het Lamers duidelijk dat ik geen interesse had om zijn genootschap te vervoegen, maar dat ik die afspraak gewoonweg uit nieuwsgierigheid had gemaakt. Daar had hij geen bezwaar tegen en het langdurig gesprek dat we hadden, was heel leerrijk.

Vandaag de dag moet je maar googlen, of YouTube-filmpjes bekijken, en je komt veel aan de weet, maar in die tijd moesten we ons nog fysiek verplaatsen om nieuwsgierigheden te bevredigen, of om kennis op te doen. Wel was het grote voordeel dat we toen met mensen van vlees en bloed in contact kwamen, en we ons vandaag tevreden stellen met de dode gegevens en steriele beelden op een computerscherm.

In datzelfde jaar, bijvoorbeeld, vloog ik elke maand vanuit Deurne naar Engeland om iemand te ontmoeten die me in het occulte onderwees. Ook de daaropvolgende jaren bereisde ik vele Europese landen en in 1980, toen ik het tijdschrift 'Liber' uitgaf, zat ik om de 14 dagen in Parijs - om Marc Tripier te ontmoeten, bijvoorbeeld, de uitgever van het Franse tijdschrift 'L'Inconnu', teneinde ideeën, artikelen en foto's uit te wisselen, nieuwe mensen te ontmoeten, voodoo rituelen in een pand in een klein steegje nabij de Moulin Rouge bij te wonen, et cetera. Maar, 'k ben aan het afdwalen...

Over de Kerk van Satan

De Kerk van Satan is een internationale satanistische organisatie met het hoofdkwartier in New York. Het belangrijkste symbool van het satanisme is het pentagram, of vijfhoekige ster. De kerk werd op 1 mei 1966 opgericht door Anton Szandor LaVey (1930-1997). Hij vond dat er in de naam van God veel pijn en ellende is veroorzaakt. Volgens hem werd al het kwaad op de duivel afgeschoven, zodat de christelijke kerk in een goed daglicht kwam te staan. Hij hoopte met zijn kerk een andere kijk te geven op satan.

De internationale website van de 'Church of Satan', met sinds 2001 de 59-jarige Peter Gilmore aan het hoofd ervan, vermeldt dat zij de eerste bovengrondse organisatie is die openlijk gewijd is aan de acceptatie van 'de ware natuur van de mens', namelijk: de mens als een 'vleselijk beest, levend in een kosmos die onverschillig is voor ons bestaan.'

Op de Nederlandse website wordt onderstreept dat het satanisme 'een religie is, die de mensheid niet onderdrukt en de mens neemt zoals zij is.' Het is bedoeld voor 'mensen die met beide benen op de aarde staan. Mensen die het leven genieten zoals het bedoeld is.'

Binnen die kerk zijn er 'Grotto's', oftewel: afdelingen, waaronder de Nederlandse 'Grotto Magistratis Amsterdam', die in 1972 officieel werd opgericht, en zowel bovengrondse als ondergrondse perioden heeft gekend.

Tot 1989 was de kerk bovengronds actief. In die periode stond Maarten Lamers aan het hoofd. Hij veranderde de satanskerk in een elitaire seksclub onder het mom van een religieus genootschap. Om die reden beriep hij zich op belastingvrijstelling.

Maar in 1988 legde de belastingdienst plots beslag op al zijn bezittingen. Er was dus geen openbaar kerkgebouw meer waarin iedereen kon binnenspringen. De fiscus weigerde de Satanskerk aan te merken als een godsdienstig genootschap. De belastingdienst stelde vast dat Lamers een ordinaire seksclub runde waarin grote bedragen omgingen. De Hoge Raad stelde de fiscus in het gelijk. Lamers kreeg een naheffing, die samen met de bijbehorende boete een bedrag van ruim 10 miljoen gulden beliep. In oktober 1988 werd hij dan ook wegens belastingfraude veroordeeld tot een jaar cel, maar hij verdween naar het buitenland.

In 1997 werd hij opgepakt en zat een maand in Veenhuizen uit, maar beloofde om de rest van zijn gevangenisstraf voor 2,5 miljoen gulden af te kopen. Onmiddellijk na zijn vrijlating vertrok Lamers naar Frankrijk, waar hij een kasteel bezat: het Chateau de Montbrun, ten zuiden van Limoges.

Doch, de schuld was al verjaard - met als gevolg, dat de belastingschuld van de Satanskerk nooit werd voldaan. Volgens de fiscus was die niet invorderbaar. In 1998 zou Lamers in Monaco een bedrijf hebben opgericht, maar verder is er niet veel meer over hem geweten. Indien hij nu nog leeft moet hij rond de 70 jaar oud zijn.

Ritueel misbruik?

Op de wesbite van http://www.digibron.nl lezen we daar het volgende over...

Van de Satanskerk is bekend dat ze regelmatig bijeenkomsten op geheime locaties houdt. Dat heeft in de loop der decennia geleid tot wilde verhalen. Tijdens de bijeenkomsten zouden baby's ritueel worden misbruikt. Daarna zouden ze worden gedood en geofferd.

Deze verhalen zijn op hun beurt weer ontleend aan eeuwenoude, onuitroeibare sagen en legenden. De babymoorden en het ritueel misbruik werden in eerste instantie aan joden toegeschreven. Ook vrijmetselaren zouden zich hiermee bezig houden.

Voor de bewering dat de Satanskerk zich schuldig maakt aan ritueel misbruik, is nooit enig bewijs geleverd. Zes jaar geleden deed een werkgroep onder leiding van de Arnhemse advocaat-generaal mr. J. Hulsenbek in opdracht van de regering onderzoek naar ritueel misbruik in het algemeen. De commissie kwam na een jaar grondig onderzoek tot de conclusie dat de verhalen zeer waarschijnlijk berusten op suggestie.

Toch blijft de discussie hierover lastig omdat degenen die in de verhalen geloven, het verborgen blijven van de vermeende praktijken toeschrijven aan satan. Dat er nooit bewijzen zijn gevonden, is hun ogen juist het sluitend bewijs dat de duivel er de hand in heeft.

Zeker is, dat de rituelen tijdens de diensten van de Satanskerk bepaald niet onschuldig waren. De meest extreme uiting die ze - voor zover dat is uitgelekt - kenden, was het Vernietigingsritueel. Dan werd er een vloek uitgesproken over de persoon die moet verdwijnen. De satanist concentreerde zich hierbij op een foto of tekening van de persoon in kwestie.

Het christendom wordt diep veracht. Satanisten komen er openlijk voor uit dat ze God niet willen erkennen en zich niet aan Hem en Zijn wil wensen te onderwerpen.

Ook worden negatieve gevoelens zoals woede, begeerte, wraak en haat gekoesterd. Seks is eveneens een populaire bezigheid, waarbij de natuurlijke schaamte ver zoek is. Gevolg is dat de beweging een sterke aantrekkingskracht uitoefent op figuren met ongezonde seksuele voorkeuren. Ook criminelen zoeken er hun toevlucht, vaak in de hoop hun geweten te kunnen sussen.

De omvang van deze sekte in België is onbekend. Behalve in Charleroi is ook in Gent een occulte vereniging actief. Deze heeft contacten met de Church of Satan in Nederland.

In totaal zou de satansbeweging aan het eind van de jaren zestig zo'n 300.000 leden hebben geteld. Zij waren vooral te vinden in de Verenigde Staten, Australië en Europa. Recente cijfers ontbreken, maar algemeen wordt aangenomen dat de wereldwijde opleving van de belangstelling voor het spirituele een verdere groei tot gevolg heeft gehad voor occulte bewegingen.

- Einde citaten Digibron.nl -

Opnieuw actief

Naar het schijnt is de Amsterdamse Kerk sedert 2004 opnieuw actief, en het lidmaatschap bedraagt $200: iets van een 150 euro, eenmalig te betalen. De kerk in Nederland kent naar schatting enkele honderden geregistreerde leden, met daaromheen enkele duizenden aanhangers. In Amerika zijn er honderdduizenden leden.

Een informatieavond wordt binnen de Satanskerk een 'Kull' genoemd. Zo'n Kull is bestemd voor ‘Magick Minded People’, die samenkomen om met elkaar te praten over satanisme en magie. Het is neutraal gebied, en iedereen is er welkom: satanisten, Strigoi Vii (vampiers), Wicca aanhangers en Gothics. Bijeenkomsten hebben tot doel thema’s als het occulte, meditatie, natuurreligie, esoterie en het gebruik van energieën te bespreken.

Maar, niet iedereen kan er  zomaar binnenwandelen. Geïnteresseerden worden eerst gescreend en moeten heel gedetailleerd opgeven wat hun trekt. “Om lid te worden zult U initiatief moeten nemen. U mailt ons, U komt op informatieavonden en overtuigt ons ervan dat U geen gefrustreerde puber of christen bent”.

Deze bijeenkomsten worden meestal georganiseerd in samenwerking met 'Endless Night Productions': een Amerikaanse firma, die megaparty’s organiseert voor voornamelijk gothics en vampiers.

Hoofdstuk 4: De Satanskerk in Nederland

Tot het najaar van 1988 was op de Oudezijds Voorburgwal 57 de Kerk van Satan gevestigd, oftewel de 'Grotto Magistratis Amsterdam'; dit, onder de bezielende leiding van Maarten Lamers, oftewel: 'Magister X'.

Het pand, één van de grootste op de Wallen, liep helemaal door naar de Oudezijds Voorburgwal 46B, en bestond uit gigantische ruimtes: een bibliotheek met duizenden occulte boekwerken, een orgiekelder met een groot rond bed en diverse apparaten, een SM zolder, een kapel, een grote 19e eeuwse collegezaal, het secretariaat voor de boekhouding en een fiks aantal privé-vertrekken. De Grotto zat vol met geheime valluiken, nisjes en deuren. De deur naar de bibliotheek en privé-vertrekken was een mummie. Er hing veel kunst van Geiger, een bekende Oostenrijkse kunstenaar. Eens in de 9 dagen, op sabbat, vond er in de kapel een ritueel plaats. Dan kwamen de Satanisten en introducés bij elkaar om de zwarte mis te vieren.

(Bron: Uit het leven: 'De wereld van de Amsterdamse Wallen' - Rob van Hulst)

De werkplek: De satanskerk, een curiosum

In 1971 haalde ene Maarten Lamers de musical 'Oh! Calcutta!' naar Nederland en regisseerde die zelf. In 1972 kreeg hij van de Amerikaanse satanist en schrijver van de Satansbijbel, La Vey, toestemming om in Nederland een Grotto van de Satanskerk te stichten. Die werd gevestigd aan de Amsterdamse Achterzijds Voorburgwal 59.  Aan dezelfde gracht  kocht hij later nog een pand, waar hij een sekstheater op ‘satanische’ grondslag exploiteerde: de Abdij-Walburga. Hij had geen horecavergunning, maar dat wist hij inventief te omzeilen door van zijn gelegenheid een glazenverhuurbedrijf te maken. De bezoeker kon er voor een paar tientjes een glas huren, dat een uur lang op verzoek door het personeel werd gevuld. Volgens een kroegbazin gebeurde dit met een tuinslang, volgens de 'Haagse Post' moest de bezoeker eerst zijn hand opsteken. Anno 2014 is het nog steeds als 'Bananenbar' in bedrijf.

Bananen waren in de jaren tachtig al het handelsmerk van de Abdij, zo kunnen we lezen in 'Zonder Moeder' (2004) van Karina Schaapman. Voor veel te hoge prijzen verkocht een naburige groenteman bananen aan de abdij die de vrouwen vanuit hun vagina aan de klanten moesten aanbieden. Al met al een bron van vaginale infecties, zo vertelt Schaapman ons die daar in het begin van de jaren tachtig werkte. Dankzij haar boek weten we iets van de werkomstandigheden waaronder de vrouwen – zusters, 'bruiden van Satan' genoemd - daar diensten verleenden. Er waren bepaalde kledingvoorschriften en de vrouwen moesten een medaillon om.

Tot de klanten kwamen moesten ze op kussens op de bar liggen. Wanneer een klant arriveerde, dienden ze een showtje, 'een ritueel' geheten, te geven. Ze mochten zelf wel de inhoud van het ‘ritueel’ bepalen. Ook beslisten ze zelf of ze wel of niet met klanten naar een hotel gingen. Er waren relaxkamers waar de vrouwen tussen de shows door tot rust konden komen. Ze kregen er gratis maaltijden en beurden los van het geld dat de showtjes opleverden, 100 gulden garantieloon, een soort aanwezigheidsgeld voor een werkdag van 16.00 tot 04.00 uur.

Aan de klanten werd verteld dat het geld, dat zij betaalden, voor de kerk was, maar in werkelijkheid stopten de vrouwen het in hun eigen locker. Voor iedere gewerkte dag moest er – ten behoeve van de Belastingdienst - een formulier worden ingevuld. Op papier betaalde ze negen gulden voor opname in het kerkgenootschap. Ze moest ook persoonlijke gegevens invullen. Volgens Schaapman werden de betalingen voor de sekswerkers altijd correct afgewikkeld.

Het pand was immens groot en liep van de Voorburgwal door naar de Achterburgwal. De rekening voor de verwarming bedroeg soms enkele duizenden per maand. Er was, onder andere, een 19de eeuwse collegezaal, een kapel en een SM zolder. Een deur in de vorm van een mummie gaf toegang tot een bibliotheek en privé ruimtes. Overal waren er valkuilen en nissen. De Grotto was gedecoreerd met kunst van de Oostenrijkse kunstenaar Geiger. De deuren werkten op afstandsbediening en er was een Gothische kamer. De rituelenkamer zat vol grapjes; de muziek werd bijvoorbeeld onderbroken door rare geluiden. Ook stond er een stoel met een losse armleuning.

Het echte SM werk gebeurde in een ‘enge’ ruimte met een doodskist. Volgens de overlevering schrokken jonge agenten zo van de sarcofaag dat ze hard wegrenden. SM-meesteres Shiva vertelde me in 1988 dat ze er wel eens heenging: "Je kunt dat wat in de satanskerk gebeurt niet vergelijken met de SM die we hier bieden. Die Lamers ken ik wel. Een heel aardige man. Een van onze slaven had daar connecties. We hadden grappen gemaakt over de offerande aan satan. (Een naakte vrouw fungeerde als altaar en de aanbidders mochten haar in het kruis kussen. Dit ritueel werd gevolgd door orgieën.) Ik was toen helemaal in de stemming en had me in de kleuren zwart, rood en zilver gekleed.

Een kerkgenootschap?

Shiva, noch Schaapman, wekten de indruk aanhanger te zijn van het satanisme. Het lidmaatschap van de kerk leek ook verdacht veel op een truc om de Belastingdienst te ontwijken: kerkgenootschappen zijn immers niet belastingplichtig! De politie was ook niet overtuigd van het religieuze karakter van het bedrijf.

Lamers verweet volgens de toenmalige wijkagent Joep de Groot dat de politie de religieuze rituelen verstoorden. In 1987 werd Lamers gepakt voor belastingfraude, maar werd weer vrijgesproken. Maar niet voor lang. In 1988 moest hij definitief de deuren sluiten. Lamers vluchtte naar zijn historisch kasteel in Frankrijk dat hij in de loop van de tijd had aangekocht. In het boekje van Rob van Hulst vertelt de toenmalige satanist van dienst, Erik van Westervoort, dat het pand van de ene op de andere dag was verkocht. Tot zijn verdriet merkte hij dat zijn sleutels niet meer op het slot pasten... In 1997 werd Lamers opgepakt en kwam er met een gevangenisstraf van een maand en een schikking van af.
 
Bron: sekswerkerfgoed.nl

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht