ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

In navolging van Jordy Brouillard's zelfdoding - deel 1

Elk jaar zijn er vele jongeren, die - net als Jordy Brouillard - uit het leven stappen.
door Tsenne Kikke - donderdag 8 september 2016 0:38

Bij de meeste zelfdodingen zijn er - volgens mij - geen schuldigen, maar wel 'medeplichtigen' betrokken. Zo noem ik ze althans, en die medeplichtigheid startte reeds vanaf het ogenblik dat het kleine kind op eigen beentjes begon rond te lopen.

Schuldig zijn ze niet. Toch niet tijdens het moment van de daadstelling. Tenslotte is het de zelfmoordenaar die - teneinde raad - gehoor aan de innerlijke stem geeft en misschien geen hulp van buitenaf wenst in te roepen. Anderzijds: bij wie kan men aankloppen?...

De meeste psychologen en psychiaters hebben voor dat beroep gekozen, omdat ze in hun jeugdjaren zélf in de knoei zaten en hoopten dat ze, dankzij hun studies, zichzelf beter zouden kunnen begrijpen, en - indien nodig: helen, zijnde: één geheel worden, in plaats van versnippert te zijn vanwege al die verschillende persoonlijkheden en kleine ikjes, die allemaal hun eigen wensen, verlangens, doelstellingen, ambities, en zo meer, nastreven. Ik bedoel: even versnipperd als de mensen die hen ooit zullen raadplegen.

Ook opvoeders en begeleiders worden niet goed opgeleid - of, opgeleid volgens principes en theorieën die op ouderwetse filosofieën en psychotherapieën zijn gestoeld. Nog erger: op het godsdienstige zelfs. Meer daarover in deel 2!

Reeds eerder schreef ik het volgende met betrekking tot het thema 'pestgedrag': "Oké, je hebt zelfmoordlijnen, psychologen, schooldirecteuren, onderwijzend personeel, psychiaters, die in wezen allemaal hetzelfde vertellen. Net zoals de dokter, die tegen een patiënt zegt hoe slecht het is om te blijven overeten, drinken of roken. Het is niet omdat de patiënt ja knikt, dat er daarmee iets werd verholpen. En, pesters, zijn niet te vergelijken met de schadelijke teer en nicotine in tabak."

Moeder Natuur ...

... kan wreed zijn. Jaarlijks plegen wereldwijd minstens een miljoen mensen zelfmoord: dat is 1,5 procent van alle sterfgevallen. Van de mensen, die zelfmoord plegen, heeft 90 procent psychische problemen. Depressie maakt de kans op zelfdoding 15 tot 20 maal zo groot," schreef ik in een andere blog, aangevuld met: "Waarom doen mensen aan zelfdoding? Indien je de cijfers mag geloven, overwegen elk jaar ruim 400.000 mensen in Nederland zelfmoord te plegen. Bijna een kwart onderneemt ook daadwerkelijk een poging."

En, reeds eerder eindigde ik met de woorden: "De meeste mensen, die met zelfmoordplannen rondlopen, willen in wezen niet echt sterven. Wél is het een feit dat ze het leven - het leven dat ze er nú op nahouden - niet willen blijven be-leven. Daarom is het zo belangrijk om met die mensen een gesprek aan te gaan en tezamen naar alternatieve oplossingen te zoeken - want, de persoon die écht zoekt, kán vinden. Maar het advies moet wel komen van iemand die men voor 100% vertrouwd - en, gericht aan de persoon die zichzelf nog een 'kans' wil geven en die tevens bereid is om een levensdoel voor zichzelf te scheppen. Voor zichzelf, niet voor anderen."

Toegegeven: mensen, die vanaf hun jeugdjaren mentaal ziek werden gemaakt, kunnen in wezen onmogelijk worden geheeld. Ik bedoel hiermee: één geheel worden, in de betekenis van 1-heid in zichzelf verwerven, in plaats van rond te lopen met die 1001 persoonlijkheden, ikjes en sub-ikjes. Echt iets om er gek van te worden ...

Anderzijds zal men de mens blijven volstoppen met eender welk chemisch ‘genees’-middel, zolang men maar blijft presteren in deze consumptiemaatschappij. En alles gaat tegenwoordig zo internetsnel, dat men de tijd niet meer neemt om dingen jarenlang uit te testen vooraleer ze op de markt te werpen.

Maatschappij: je wordt beschuldigd!

Kortom: indien je de wereld van bovenaf bekijkt, kan de meer bewuste mens zich de vraag stellen wie er eigenlijk écht ziek is. Zij, die het tonen, artsen bezoeken en de pillen slikken – of, zij die het niet tonen, en wegkwijnen in hun eigen lichamen?

Draai het, of keer het: ziekte is de afwezigheid van gezondheid, net zoals duisternis de afwezigheid is van licht, en innerlijke leegte de afwezigheid is van een persoonlijke ziel.

En, het is niet omdat je jezelf aan een waarachtig zieke maatschappij aanpast, dat je op een gezonde manier door het leven gaat, integendeel.

Toch tracht men dit met de jeugd te doen, en wel vanaf het moment dat de baby uit de moederschoot naar buiten wordt gedrukt. De ‘gezond denkende’ volwassenen, waaronder ouders en onderwijzend personeel, die het - vanuit hún standpunt - zogezegd ‘beter weten’, brainwashen de kinderen teneinde ze in deze maatschappij op een doelmatige manier te laten functioneren. En de vicieuze cirkel is wederom rond...

Het enige waar we écht blij om kunnen zijn, is – mijn inziens: dat we niet ergens in Afrika, het Midden Oosten, in China, in het Amazonegebied, of ergens tussen de berbers in de een of andere woestijn zijn geboren en getogen – want, dan pas was het misschien nog erger geweest.

Maar, er is een maar: veronderstel dat het zo wél was... zou je je daarvan ‘bewust’ zijn? Ik bedoel: bewuster dan op de dag van vandaag?

Wie zei alweer: “Ontwaak!” – “Word Wakker!” – “Ontslaap!” ? En zelfs aan die mensen, die het antwoord kennen, twijfel ik of ze wel begrijpen wat die man indertijd met die woorden écht bedoelde. Of, zijn ze al 'ontwaakt'? Zo niet...: kunnen ze het natuurlijk niet be-grijp-en - of, dacht je van wel? Anders gezegd, kan het onbekende nooit het bekende zijn.

In de blog 'Dossier Zelfmoord: Over druppels..., die emmers doen overlopen' vermeldde ik het volgende:

"Communicatie... Tegenwoordig stel ik, vooral bij gevallen van zelfdoding bij jongeren, altijd de vraag hoe het komt dat ouders altijd achteraf te horen krijgen waarom hun kind zelfmoord heeft gepleegd. Zelfs indien een kind, of jonge persoon, angst heeft om iets met zijn eigen ouders te bespreken, blijft het stellen van die Waarom?-vraag nog altijd verantwoord. Weet, dat niemand zomaar zelfmoord pleegt. Men loopt met de gedachte al wekenlang rond. Jaren zelfs.

Een jong persoon, die met niemand wil of kan communiceren, en in een omgeving opgroeit, waarin niemand zich daaraan stoort, kan zelfs van die omgeving weggroeien. Mentaal, in gedachten, bedoel ik. En, als er dan bovendien nog eens druppels van buitenaf de emmer doen overlopen, kan het zijn dat men ervoor kiest zich zowel van die emmer, evenals van de inhoud ervan, te ontdoen.

Gevoelige, kwetsbare jongeren lopen gemiddeld 2,5 jaar rond met suïcidale gedachten vooraleer ze tot actie overgaan. De daad zelf gebeurt dan wel op een impulsieve manier. Men gaat dus geen uur mediteren, vooraleer men van een brug naar beneden springt, of zichzelf onder een trein of vrachtwagen werpt.

Maar, wie zijn de 'medeplichtigen'? Enig idee?... Meer daarover in de volgende blog, en beloof je dat het zeer veel dingen zal verklaren én openbaren. Ook zeer veel dingen in jezelf. In elk geval wordt het een na-denkertje - want, het is een thema waarover veel 'volwassenen' niet wensen te praten, vooral sommige ouders niet.

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht