ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Dossier Zelfmoord: Vierde gebod van God – "Vader, moeder zult gij eren!"

In navolging van Jordy Brouillard's zelfdoding - deel 2
door Tsenne Kikke - donderdag 8 september 2016 1:07

Het vierde gebod roept ons op om onze ouders te beminnen, hen te eren, hen te gehoorzamen en hen te helpen wanneer ze in nood zijn.

Allemaal goed en wel, zolang het welopgevoede, wijze, voorbeeldige ouders zijn, die hun kind datgene hebben gegeven wat het nodig heeft - want dat vierde gebod verhindert - volgens Alice Miller - dat we onze ware gevoelens erkennen, en dat we voor dat compromis betalen met ziekte - of, afhankelijk van de mentale toestand van de jonge volwassene: door aan zelfdoding te doen.

Zelfdoding, niet zozeer met de bedoeling te sterven, maar om een einde te maken aan een situatie, een persoonlijk lijden, of aan wat dan ook.

Kinderen hebben nu eenmaal de neiging om volwassenen als hun goden te beschouwen. In hun ogen weten die 'grote mensen' waarom ze iets zeggen, of doen - en, als een kind een pak slaag van vader of moeder krijgt, aanvaardt het het feit 'dat ouders dat recht hebben'. Maar, hoe pijnlijk het allemaal ook kan aandoen: het kind zal en moet - godsdienstgetrouw - vader, moeder blijven eren.

We hebben geen besef van hoeveel mensen zichzelf bijna te gronde richten wanneer ze zich proberen aan het vierde gebod te houden; dit, zonder te merken wat voor prijs ze daarvoor betalen, levenslang.

In haar boek 'De opstand van het lichaam' schrijft Alice Miller daarover het volgende: "Wanneer een kind ter wereld komt, heeft het van zijn ouders liefde nodig, dat wil zeggen: aandacht, respect, bescherming, vriendelijkheid, verzorging en de bereidheid tot communicatie. Wanneer het van die geschenken voor het leven is voorzien, bewaart het lichaam die goede herinnering, en dan zal de volwassene later diezelfde liefde kunnen doorgeven aan de eigen kinderen.

Aan de andere kant: hoe minder liefde het kind heeft gekregen, hoe meer het onder het voorwendsel van opvoeding genegeerd en mishandeld is, des te meer zal de volwassene zich vastklampen aan zijn ouders, of aan surrogaatpersonen van wie hij alles verwacht wat hem vroeger op het beslissende moment schuldig is gebleven. Dat is de normale reactie van het lichaam, dat weet wat er ontbreekt, het kan het gemis niet vergeten, de leemte is aanwezig, en wacht tot ze gevuld wordt.

Wanneer dat alles echter ontbroken heeft, dan behoudt het voormalige kind dus een levenslang verlangen naar de vervulling van zijn allereerste, vitale behoeften. Dat verlangen wordt in het latere leven overgedragen op andere mensen.

Echter, hoe ouder men wordt, des te moeilijker wordt het van andere mensen voorheen uitgebleven ouderliefde te ontvangen. Maar de verwachtingen worden niet opgegeven naarmate men ouder wordt, integendeel. Ze worden overgebracht op anderen, vooral op de eigen kinderen en kleinkinderen, tenzij we ons van die mechanismen bewust worden en proberen door opheffing van de verdringing en verloochening de realiteit van onze kinderjaren zo duidelijk mogelijk te leren kennen. Dan creëren we in onszelf de mens, die voor ons de behoeften kan bevredigen, die sinds onze geboorte, of nog eerder, op vervulling wachten. Dan kunnen we onszelf de aandacht geven, het respect, het begrip voor onze emoties, de nodige bescherming, de onvoorwaardelijke liefde, die onze ouders ons onthielden.

Voordat dit kan gebeuren, hebben we liefde nodig voor het kind dat we ooit waren, anders weten we niet waaruit die bestaat. Als we dat tijdens een therapie willen leren, hebben we behoefte aan mensen die ons aanvaarden zoals we zijn, die ons de bescherming, het respect, de sympathie en begeleiding kunnen geven die ons helpen te begrijpen hoe we zijn geworden zoals we zijn. Die basiservaring is onontbeerlijk, willen we de ouderrol voor het ooit genegeerde kind in ons op ons nemen.

Een opvoeder, die iets van ons wil maken, kan ons die ervaring niet geven, en al evenmin een psychoanalyticus, die geleerd heeft dat men ten aanzien van trauma's uit de kindertijd neutraal moet blijven en de mededelingen van de analysanten tot fantasieën moet verklaren. Nee, wij hebben juist behoefte aan het tegendeel, namelijk een partijdige begeleider die kan delen in de ontzetting en de verontwaardiging wanneer onze emoties hem en ons stap voor stap duidelijk maken hoe het jonge kind geleden heeft en wat het heeft moeten doormaken, helemaal alleen, toen zijn ziel en zijn lichaam vochten voor het leven, een leven dat jarenlang voortdurend in gevaar verkeerde.

Wij hebben een dergelijke begeleider, die ik de Wetende Getuige noem, nodig om voortaan zelf het kind in ons bij te staan, dat wil zeggen: om zijn lichaamstaal te verstaan en te reageren op zijn behoeften, in plaats van deze, zoals tot dusver gebeurde, te negeren, precies zoals de ouders deden.

Wat ik hier schrijf is niet onrealistisch. Men kan in een goede, partijdige en niet-neutrale begeleider zijn eigen waarheid vinden. Men kan tijdens dat proces zijn symptomen kwijtraken, zich bevrijden van de depressie, en vreugde in het leven scheppen, men kan de toestand van uitputting achter zich laten en meer energie krijgen zodra die niet meer nodig is voor de verdringing van de eigen waarheid. De vermoeidheid die zo kenmerkend is voor depressies, treedt namelijk telkens op wanneer we de herinneringen van het lichaam willen bagatelliseren, er geen aandacht aan willen schenken.

Waarom doen dergelijke positieve ontwikkelingen Zich zo zelden voor? Waarom geloven de mensen, inclusief de mensen in het vak, veel liever in de macht van medicijnen, dan dat ze zich toevertrouwen aan de leiding van het lichaam? Dat weet immers precies wat we missen, wat we nodig hebben, wat we slecht verdragen en waarop we met allergie hebben gereageerd?

Veel mensen echter zoeken liever hulp hij medicijnen, drugs of alcohol, hoewel daardoor de weg naar hun waarheid nog meer versperd wordt. Waarom? Omdat de erkenning van de waarheid pijn doet? Dat zal ik niet tegenspreken. Die pijn is echter van voorbijgaande aard en bij goede begeleiding draaglijk. Het probleem zit hem volgens mij in het ontbreken van dergelijke begeleiding, omdat vrijwel alle vertegenwoordigers van de helpende beroepen door onze moraal te zeer geremd lijken om het ooit mishandelde kind bij te staan en de gevolgen van de vroeg toegebrachte kwetsuren te herkennen. Ze staan onder invloed van het vierde gebod, dat ons voorschrijft onze ouders te eren ‘opdat het ons wél ga en onze dagen verlengd worden’.

Dat dit gebod de genezing van vroege kwetsuren belemmert, ligt voor de hand. Dat hierover tot dusver nooit openlijk is nagedacht, is geen wonder. De reikwijdte en de macht van dat gebod zijn onmetelijk omdat het gevoed wordt door de natuurlijke band van het kleine kind met zijn ouders. Zelfs de grootste filosofen en schrijvers hebben nooit een aanval op dit gebod durven doen. Ondanks zijn scherpe kritiek op de christelijke moraal heeft Nietzsche nooit zijn familie aan die kritiek onderworpen, want in elke ooit mishandelde volwassene sluimert de angst van het kleine kind voor de straf van zijn ouders wanneer het in opstand wilde komen tegen hun optreden. Maar die angst sluimert alleen zolang ze onbewust blijft. Als dat gevoel ooit bewust ervaren is, trekt het mettertijd weg.

De moraal van het vierde gebod, in combinatie met de verwachtingen van het voormalige kind, leidt ertoe dat de grote meerderheid van de hulpverleners hulpzoekenden telkens weer confronteert met de opvoedingsregels waarmee ze zijn groot geworden. Veel hulpverleners zijn door de ontelbare draden van hun oude verwachtingen verbonden met hun eigen ouders. Ze noemen dat liefde en proberen die vorm van liefde ook andere mensen aan te bieden bij wijze van oplossing. Ze prediken vergiffenis als weg tot genezing en lijken niet te weten dat die weg een valstrik is waarin ze zelf gevangen zitten. Nooit namelijk heeft vergiffenis geleid tot genezing.

- Lees verder vanaf blz. 17 in haar boek ...

In haar 'Woord vooraf' kunnen we nog wel het volgende lezen...

Alice Miller: "In dit boek gaat het om de vraag wat voor consequentie de loochening van onze echte en krachtige emoties heeft voor het lichaam. Zo’n loochening wordt van ons gevergd door moraal en godsdienst. Op grond van mijn ervaringen in de psychotherapie, die van mezelf en die van zeer veel anderen, ben ik tot de conclusie gekomen dat mensen die in hun kinderjaren mishandeld zijn, slechts met behulp van grootschalige verdringing en afsplitsing van hun ware emoties kunnen proberen zich aan het vierde gebod te houden.

Ze kunnen hun ouders niet eren en liefhebben, want ze vrezen hen nog steeds, onbewust. Ook als ze daarnaar verlangen, kunnen ze geen ontspannen, vertrouwelijke relaties ontwikkelen.

Wat men gewoonlijk constateert is eerder een ziekmakende binding, die uit angst en plichtsbesef bestaat, maar eigenlijk niet als echte liefde aangemerkt kan worden — het is schijn, een façade. Daar komt nog bij dat mensen, die in hun kinderjaren mishandeld zijn, vaak een leven lang hopen eindelijk de liefde te zullen ontvangen die ze nooit hebben ervaren. Dergelijke verwachtingen versterken hun binding met de ouders, een binding die in de godsdienst als liefde wordt aangeduid en als deugd geprezen. Helaas gebeurt dat ook in de meeste therapieën, omdat die door de traditionele moraal worden overheerst.

De prijs voor die moraal wordt echter betaald door het lichaam. Wanneer iemand gelooft dat hij voelt wat hij hoort te voelen, en aanhoudend probeert niet te voelen wat hij zichzelf verbiedt te voelen, wordt hij ziek - tenzij hij zijn eigen kinderen de rekening laat betalen door hen te gebruiken als projectievlak voor zijn onderdrukte emoties."

Bron: De opstand van het lichaam - Alice MIller - Uitgeverij Unieboek

Vraagje: enig idee wie de 'medeplichtigen' uit de vorige blog zouden kunnen zijn?

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht