ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Dossier Zelfmoord: Het brein bezit de merkwaardige eigenschap om te anticiperen

De 19-jarige Jordy Brouillard kwijnde in een tentje weg.
door Tsenne Kikke - zondag 4 september 2016 0:19

Een wandelaar vond vorige week zaterdag het levenloze lichaam van de 19-jarige Jordy Brouillard in een tentje op de Gentse Blaarmeersen. Hij stierf wellicht van honger en dorst. Wegkwijnen, is een vreemde manier om aan zelfdoding te doen, nietwaar?

"Nee, ik denk niet dat Jordy ooit echt gelukkig is geweest," zei de 39-jarige Benjamin Brouillard, vuilnisman uit Erembodegem en de vader van Jordy.

Jordy was nog een peuter toen zijn ouders uit elkaar gingen. "Zijn moeder keek amper naar hem om en zelf kreeg ik de eindjes niet aan elkaar geknoopt," vertelde hij. "Het was heel moeilijk, ja, en toen werd Jordy geplaatst."

Eerst bij een pleeggezin. Daarna kwam hij terecht in 'Ter Muren', een begeleidingstehuis in Aalst, waar kinderen voor kortere of langere tijd terecht kunnen. Het verblijf van Jordy Brouillard zou tot zijn achttiende duren. "Het bleef een instelling," zei Freya Willems, een vriendin. "Maar eigenlijk was hij daar best wel graag."

Vanaf zijn achttiende mocht Jordy in principe de instelling verlaten. Hij bleef een half jaar langer, maar koos er dan toch voor te vertrekken. Verdere hulp sloeg hij af. Volgens zijn vrienden was hij alle regeltjes en straffen beu. "Hij wilde niet langer behandeld worden als een kind van elf", schimpte Dylan De Saedeleer, die hem altijd probeerde te beschermen tegen pesters. "Jordy liet zich veel te veel doen," zei hij. "Ik probeerde zijn grote broer te zijn. Als ze hem te kakken zetten, kregen ze met mij te maken." Brommers opdrijven was hun geliefde tijdverdrijf. "Constant waren we aan mijn brommer bezig. Een eigen brommer? Dat mocht niet van de instelling. En hij had er ook gewoon geen geld voor."

Iedere ochtend fietste Jorde naar het Sint-Gabriëlinstituut in Liedekerke waar hij een beroepsopleiding volgde. Leren leek hem zinloos: hij wilde later doppen. Hij gebruikte drugs: soms wiet, maar vaker snoof hij aanstekergas. Op zijn achttiende gaf hij de school op. In 'Ter Muren' was even sprake van begeleid wonen, maar uiteindelijk trok Jordy ook die deur achter zich dicht.

Dat kan: als een jongere meerderjarig wordt, stopt in principe de hulpverlening. Na achttien jaar is er wel nog hulp en nazorg mogelijk, maar de jongere moet die wel aanvaarden en er zélf om vragen. Naar het schijnt, deed Jordy Brouillard dat niet: omdat hij op zijn eigen benen wilde staan.

Hulpverlening

Peter Jan Bogaert, woordvoerder van het Vlaams agentschap 'Jongerenwelzijn', wilde zich niet uitspreken over dit dossier. "Maar het is een bekend probleem," zei hij. "Jongvolwassenen die uit de jeugdhulpverlening stromen zijn vaak niet genoeg gewapend om de overgang naar de samenleving aan te kunnen."

Onderzoek toonde aan dat in de voorbije jaren een derde tot bijna de helft van de thuislozen in Vlaanderen ooit in een voorziening uit de jeugdhulp heeft verbleven. "Meerderjarigen die daar nood aan hebben, zouden in de toekomst makkelijker toegang moeten krijgen tot specifieke hulp. Een debat hierover dringt zich op," zei Bogaert.

Jordy Brouillard lijkt ook door de mazen van het hulpverleningsnet te zijn geglipt. Hij was geen misdadiger, zodat de jeugdrechter geen maatregelen oplegde. Hij was ook niet gehandicapt (enkel licht autistisch en zwakbegaafd), waardoor hij niet in de gespecialiseerde zorg terecht kwam.

Maar, een insider binnen de jeugdhulp benadrukte dat er wel degelijk pogingen werden ondernomen om de jongen verder te begeleiden. Zo zou hij zelfstandig in een studio hebben gewoond, maar uiteindelijk beslist hebben om de banden met de hulpverlening te verbreken.

Geen slechte moeder

Jordy wou van niemand hulp. Dat zei Mathilde Crispeels, zijn moeder, ook. Dat hij al sinds zijn derde in een instelling zat, betekent niet dat ze een slechte moeder is, beweerde ze. "Ik had hartproblemen en mijn vader was net overleden. Ze zeiden mij dat het de beste oplossing is, anders zouden ze Jordy helemaal afpakken. En dat wilde ik niet."

Nadat hij uit de instelling vertrokken was, ging Jordy even bij zijn moeder wonen. Maar daarna wilde hij geen hulp meer, en een zwerftocht langs zijn vrienden ging van start: bij Dylan, bij Jonathan, afgewisseld met de daklozenopvang en de straat. Hij werd meermaals in elkaar geslagen, moest de gevangenis in omdat hij aanstekergas had gestolen, en zo meer.

Later zou Jordy zijn opgenomen geweest in de psychiatrische afdeling van het UZ Gent, maar hij vertrok er weer, hoewel de dokters hem verder wilden onderzoeken.

Uiteindelijk was er het afkickcentrum 'De Sleutel'. Alweer, want hij verbleef er al eens eerder voor zijn verslaving. Zijn vader bracht hem er op 31 december 2015. Twee dagen later bezocht hij hem, maar Jordy was dan al terug spoorloos verdwenen.

Een andere keer, kort voor de zomer, lukte het hem een maand van de drugs af te blijven in 'De Sleutel'. Dylan: "Hij belde elke avond, en deed zijn best om weer wat van zijn leven te maken. Ik begrijp niet hoe hij in dat tentje is beland."

"Het doet pijn dat hij zo gestorven is in dat tentje, maar dat is de schuld van de drugs, niet van mij. Hij wist maar al te goed dat hij altijd bij mij of bij mijn moeder terecht kon. Helaas wilde Jordy geen hulp," zei zijn moeder.

Anderen beweerden dat Jordy regelmatig over zelfmoord sprak. In een Facebook-post op 7 juni schreef hij zelfs: "Ik ben al die mizerie meer dan moe en ik weet met mijn eigen gene weg meer. Ik kom alle dagen in de chit te zitten en da moe stoppen want zo kan ik toch geen leven opbouwen? Ik blijf voor een lange tijd onberijkbaar, tot wanneer alles weer in orde is."

En op  18 juni: "Waar zijn mijn vrienden als ge ze nodig hebt?" Twee dagen later postte hij op een wanhopige manier dat hij het niet meer aankon. In een ander bericht stond hoe moeilijk het was om sterk te blijven en te blijven lachen.

Nawoord: mensen, die met zelfmoordgedachten rondlopen, zouden er goed aan doen om zo snel mogelijk hulp te zoeken. De vraag is: bij wie? De Zelfmoordlijn opbellen?... Daarover schreef ik reeds iets kort in september 2011.

Of, een psychiater of psycholoog?... Ik betwijfel het, en de redenen daarvoor beschreef ik ook eerder. Maar, wat Jordy  Brouillard betreft, vrees ik dat er lange tijd geleden reeds iets in hem gestorven is. 'k Kan verkeerd zijn, natuurlijk.

Iets over anticipatie

In diezelfde blog schreef ik ook het volgende: "De mens is in wezen het product van de inhoud van zijn hersenen. Gedachten en gevoelens bepalen meestal onze handelingen. Weet, dat elke gedachte - hoe negatief, of opdringerig ook - vervangen kan worden door een meer heilzame gedachte. Maar het advies moet wel komen van iemand die men voor 100% vertrouwd - en, gericht aan de persoon die zichzelf nog een 'kans' wil geven."

Nogmaals: mensen, die met zelfmoordgedachten rondlopen, zouden er goed aan doen om zo snel mogelijk hulp te zoeken - want, weet dat de hersenen de eigenschap bezit te anticiperen.

Over anticipatie gaf ik in 2010 de volgende metafoor: "Tijdens de winter bemerken we de kale takken van de bomen. Maar in die takken gebeurt er 'iets' wat we 'anticipatie op de komende lente' kunnen noemen. In die takken zijn er onzichtbare energieën aan het werk, die ervoor zullen zorgen dat er de komende lente bladeren en bloesems en eventueel vruchten aan die takken zullen verschijnen. We kunnen dus spreken over de 'leegte' van de takken waarin de toekomst zich nu al manifesteert zonder dat we het merken. In die 'leegte' bevinden zich andere 'leegten' die er in wezen de sturende bron van zijn."

Ook het menselijke lichaam anticipeert op een toekomstige gebeurtenis. Bijvoorbeeld: "Gedurende de zwangerschap worden er in het lichaam van de moeder hormonen geproduceerd, die de groei van melkklieren in de borst stimuleren," schreef ik, toen ik de blog over het thema 'Borstvoeding' opmaakte.

Anders gezegd: van zodra de gedachte aan zelfdoding meermaals in het hoofd opdoemt, wordt het tijd dat men iemand benadert!

Hopelijk maakte ik me een klein beetje duidelijk...

De naam van de vader werd niet vermeld...

Maar, tijdens zijn crematie was hij tenminste niet alleen.

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht