ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Het leven van een Kumari godin: jonge meisjes wiens voeten nooit de grond aanraken

Nog immer op zoek naar de één of andere religie die bij jouw denken past?…
door Tsenne Kikke - dinsdag 16 augustus 2016 12:16

Beschrijf mij de godheid, of godheden, waarin jij gelooft - en, nadat ik jou aangehoord of gelezen heb, zal ik jou weten te vertellen of ik er misschien eveneens een greintje geloof aan wil hechten.

Maar..., indien je nog op zoek bent naar de een of andere religie die bij jouw denken past, dan is het goede nieuws dat er voldoende keuze is - want, wereldwijd zijn er meer dan 4.000 godsdiensten. Ook goden en godinnen zijn er bij de vleet.

Het Hindoeïsme, bijvoorbeeld, kent 33 miljoen goden die de menselijke verbeeldingswereld kunnen aanspreken, waarvan Kumari er eentje is, maar met dit verschil: Kumari is een levende godin, omdat ze het lichaam van een levend meisje bewoont. Daarvoor worden in de Nepalese Kathmanduvallei zo nu en dan meisjes uitgekozen om als zo'n Kumari door het leven te gaan, en om die reden een tijdlang als godheid te worden vereerd.

In het Nepalees betekent 'Kumari' 'maagd'. De traditie van de Kumari is bekend bij zowel boeddhistische gemeenschappen als bij de hindoeïstische Nepalese bevolking van de Kathmandu-vallei. In die vallei liggen drie steden, zijnde: de hoofdstad Kathmandu, Lalitpur en Bhaktapur. Volgens de boeddhistische Newah is de Kumari de belichaming van oppergodin Vajradevi. De hindoes zien haar als een incarnatie van de godin Durga, die in Nepal 'Taleju' wordt genoemd.

Van Taleju wordt verondersteld dat ze oogleden heeft die op die van een koe gelijken, een nek gelijk aan die van een slak, en een lichaam dat op een boom gelijkt.

Het selectieproces

Enkel jonge, ongehuwde meisjes die nog niet ongesteld zijn, kunnen een Kumari worden. In zeer veel gevallen zijn het kindjes van 2 à 3 jaar oud. Ze worden gekozen uit families uit de traditionele gemeenschap, waarvan de voorouders tot de hogere kaste behoorden. Het is een hele eer voor de familie van het meisje wanneer ze tot Kumari wordt uitgeroepen. Toch is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Het is behoorlijk kostelijk voor de families, aangezien het onderhoud van de levende godin heel wat extra kosten met zich meebrengt.

Het leven van een Kumari

Vanaf de aanstelling van de Kumari, mag het meisje de woonst waarin ze verblijft niet meer verlaten, tenzij op feestdagen. En zelfs dan heeft ze weinig bewegingsvrijheid. Niet enkel en alleen moet ze stil blijven zitten terwijl ze wordt vereerd, maar tevens mag een Kumari enkel en alleen worden gedragen: in iemands armen, of in een draagstoel. Haar voeten mogen immers nooit de grond raken. Ook krijgt ze voedingsrestricties opgelegd en mag ze enkel praten tegen familieleden of tegen zeer nauwe familievrienden.

Het huis van de Kumari wordt continu ritueel gereinigd. Zelf draagt ze altijd rood, de kleur van de scheppingskracht, en mag ze niet in contact komen met leder. Bovendien mag een Kumari geen druppel bloed verliezen. Ze moet dus de hele tijd beschermd worden opdat ze niet verwond geraakt. Wanneer een Kumari begint te menstrueren, wordt haar rol overgedragen op het volgende meisje.

Kritiek

De traditie wordt verguisd door mensenrechtenactivisten. De jonge meisjes worden immers van school gehouden, mogen niet buiten spelen, en vervreemden van hun vrienden. Ook wanneer hun periode als Kumari erop zit, is de integratie in de maatschappij vaak erg moeilijk voor deze jonge meisjes. Na enkele jaren thuisscholing, moeten ze opnieuw naar school met andere kinderen, waar ze vaak moeilijk contact mee leggen.

Ook moeten ze, van zodra hun rol van Kumari is uitgespeeld, op beide benen leren lopen, waarbij ze meestal de hulp van hun ouders of andere familieleden verkrijgen.

Bovendien is het moeilijk voor een ex-Kumari om een huwelijkspartner te vinden. Volgens het plaatselijke (bij)geloof kan de godin blijven rondwaren in het meisje, en komen er slangen uit haar schoot tijdens geslachtsgemeenschap. Ook wordt gezegd, dat de man die haar huwt nog hoogstens 6 maanden te leven heeft...

Eigenlijk past dit blogbericht in de reeks 'Dossier Godsdiensten', en misschien het 'bewijs' dat levende godinnen aanbidden, veel realistischer is dan het vereren van al die denkbeeldige goden; goden, gemaakt naar het beeld en gelijkenis van eender welke mens of dier.

'k Weet het niet, want ik doe daar niet aan mee. Weet jij het, misschien?...

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht