ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Neuroloog Steven Laureys onderzoekt culturele verschillen bij bijna-dood ervaringen

Bijna-dood ervaringen zijn cultureel bepaald. Terwijl wij een wit licht zien aan het eind van de tunnel, is dat in India een rivier.
door Tsenne Kikke - vrijdag 29 juli 2016 4:49

Geen enkele mens is uit de dood teruggekeerd - en, hoe meer ik over het thema bijna-dood ervaring nadacht, hoe meer ik na verloop van vele jaren tot het besef ben gekomen hoe de verbeeldingswereld mensen voor de gek kan houden.

Over het niveau van bewustzijn, de slaap waarin mensen verkeren, de kwaliteit van de inhoud van het brein, en het ontbreken van op een bewuste manier een deel van de dag door te brengen - al was het maar voor één klein minuutje, kwartiertje, of halfuurtje, en zo meer, heb ik het reeds meermaals gehad.

Tevens zal je onmiddellijk kunnen lezen in welke mate de (geloofs)overtuigingen van een persoon - bij de uitleg van een bijna-doodervaring of uittreding - een enorm grote rol spelen.

Onlangs las ik in het 'Nieuwsblad' het volgende...

Twee jaar geleden lanceerde comaspecialist Steven Laureys een eerste oproep om bijna-dood ervaringen te melden. Intussen heeft hij er al meer dan 450. De grote constante: voor 90 procent is zo’n bijna-doodervaring erg positief.

"Al lijkt dat ten dele cultureel bepaald te zijn. Ik ben net terug van Rusland, en daar zouden de helft van de verhalen niet zo positief zijn.”

Ook het licht aan het eind van de tunnel is niet universeel... “In India is die tunnel eerder een rivier. In de moslimwereld wordt het dan weer eerder geïnterpreteerd als een deur. Die culturele aspecten zijn boeiend. Het toont hoe de herinnering toch enigszins filosofisch of religieus gekleurd is."

Nota: via het gebruik van het woordje 'herinnering' beïnvloedt Steven Laureys onze gedachtewereld, en insinueert hij dus dat bijna-dood ervaringen wel degelijk écht zijn, en niet het product van de menselijke droom- en verbeeldingswereld. Ikzelf zou zelfs de nadruk leggen op zijn bewoordingen: "filosofisch of religieus gekleurd" - want, dat zijn ze wel degelijk.

Zelf opwekken

En laat dat nu het pijnpunt zijn bij de studie van bijna-dood ervaring. De wetenschappers zijn afhankelijk van een herinnering en kunnen ze niet meten terwijl ze bezig zijn. Daarom riep het team de ervaringen op bij vrijwilligers, door ze een appelflauwte te laten krijgen of bepaalde drugs te geven. "Dan konden we kijken wat er op dat moment in hun hersenen gebeurt. Een échte bijna-dood ervaring is het niet, maar bepaalde aspecten kun je wel benaderen. Het uit het lichaam treden, kun je bijvoorbeeld opwekken door een bepaald deel van de hersenen te stimuleren."

Nota: Natuurlijk is de kans groot, dat die zogenaamde 'uittredingen' eveneens deel uitmaken van de menselijke verbeeldingswereld; een iets, dat er niet werd bij gezegd. En, ja: na het innemen van drugs ziet een mens ook roze olifanten, kan hij een uittreding ervaren, op de een of andere manier gaan flippen - of, zelfs zo'n bijna-dood ervaring meemaken.

Steven Laureys speelde zélf ook proefkonijn. Hij kreeg psychedelische paddenstoelen intraveneus toegediend en ging op een militaire basis in Warschau in een centrifuge waar jachtpiloten het effect van extreme zwaartekracht kunnen voelen. "Anders is het zoals een wetenschapper die kleuren bestudeert maar zelf kleurenblind is. Zelf heb ik tunnelzicht meegemaakt, ik zag zigzagpatronen in zwart-wit. Het was heel bijzonder."

"Maar de wetenschap neemt personen die over een bijna-dood ervaring spreken niet au sérieux," zei neuroloog Steven Laureys. "Veel collega’s vinden het niet interessant en menen dat het gewoon een bijwerking is van een zuurstoftekort. Daar ben ik het niet mee eens. Het is complexer dan dat, en we hebben ook verhalen gehoord van mensen bij wie er geen zuurstoftekort was."

Nota: hoe kan een Steven Laureys dit weten? Checkt hij de zuurstofinhoud van breinen, terwijl iemand in coma is, nadat drugs werden toegediend, of terwijl een persoon een appelflauwte meemaakt?... Laten we dus aannemen dat hij veronderstelt dat er geen zuurstoftekort was.

Extra advies: maak eens een studie van hypnose en autosuggestie. Twee thema's waarover ik het ook meermaals heb gehad. Onder hypnose, bijvoorbeeld, kan je mensen op een podium laten kakelen als een kip, of hun verbeelding dermate beïnvloeden dat ze denken dat ze Supermannen of engeltjes zijn.

Het andere uiterste, zijnde: dat het een bewijs is van leven na de dood, daar doet Laureys ook niet aan mee. "Ook dat is te dogmatisch en verkeerd. Ik probeer op een nieuwsgierige en wetenschappelijke manier naar het fenomeen te kijken."

In elk geval: wie een bijna-doodervaring meemaakte, en zijn verhaal kwijt wil, kan contact opnemen met Steven ­Laureys via [email protected]

Bron: Het Nieuwsblad - Kim Clemens

Feit is, dat er nog immer geen bewijs werd geleverd dat er voor elke sterveling een leven na dit leven bestaat. Moest dat waar zijn, snap ik niet dat een Jezus zich slechts met een 12-tal mensen daadwerkelijk bezighield, dat hij met het zwaard kwam, en vermeldde dat de doden de doden maar moesten begraven.

Eigenlijk zou ik graag eens een professor willen ontmoeten, die een grondige studie maakt van een Leven tijdens dit Leven, en mensen interviewt die door het Leven niet werden geleefd.

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht