ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Heb je ooit al eens van de 'slakkentelegraaf' gehoord?

De 'slakkentelegraaf' zou een uitvinding van de Fransman Jacques Toussaint Benoît zijn geweest.
door Tsenne Kikke - woensdag 18 mei 2016 23:06

Escargot, is de naam die aan een gekookte landslak wordt gegeven en oorspronkelijk een specialiteit is uit de Franse keuken. Het woord 'escargot' is dus afkomstig uit het Frans en betekent dan ook letterlijk 'slak'.

Bij slakken zijn er geen mannetjes of vrouwtjes, gewoonweg omdat ze tweeslachtig zijn. Slakken zijn dus hermafrodiet. Tijdens de paring is één dier passief, het andere exemplaar actief, en brengt zaadcellen in het lichaam van de partner. Nadat de ene slak bevrucht is, worden de rollen vaak omgedraaid en vindt er dus een wederzijdse bevruchting plaats.

Een zekere Jacques Toussaint Benoît, die zich als occultist uitgaf, geloofde dat, van zodra twee slakken aan elkaar gekoppeld waren ze met elkaar een levenslange telepathische band onderhielden. Rond de jaren 1850 experimenteerde hij om die reden met diverse slakken en ontwikkelde daarbij de zogenaamde 'pasilalinic-sympathetische kompas', ook weleens 'slakkentelegraaf' genaamd.

Via briefwisseling vond hij in Amerika, in de persoon van Monsieur Biat-Chretien, een iemand die in zijn experimenten interesse stelde.

Ondertussen was Benoît ook in staat geweest om zowel investeerders van zijn ideeën te overtuigen, als journalisten aan te trekken, die bereid waren de nieuwsjes te verspreiden.

Zijn uitvinding kwam erop neer dat 24 seksueel gefrustreerde slakkenparen, dus 48 in totaal, in staat waren met elkaar te communiceren, losstaande van hun geografische en temporele grenzen.

In die tijd werd dit idee in de wereld van communicatie als revolutionair aanschouwd, omdat het de toen bestaande Morse-telegraaf zou kunnen vervangen. Want, met de Morse-telegraaf ondervond men zeer veel problemen;  waaronder langeafstand problemen, die door de atmosfeer en oceanen werden veroorzaakt.

Tussen haakjes: Tijdens de Franse Revolutie experimenteerde de Fransman Claude Chappe met diverse methoden om snel berichten over grote afstanden door te geven. In 1793 werd zijn semafoor- of optische telegraafsysteem tussen Parijs en Rijsel - circa 220 km - voor het eerst in gebruik genomen. De snelheid waarmee de Chappe-telegraaf werkte was voor die tijd verbluffend. Via de vijftien seinposten, op onderlinge afstanden van 10 à 20 km van elkaar geplaatst, deed een bericht er dertien minuten over. Een koerier te paard had daar minstens twintig uur voor nodig.

Jacques Toussaint Benoît bezat geen rooie duit, noch beschikte hij over wetenschappelijke kennis, maar één ding bezat hij wel, en dat was: veel lef. Waarschijnlijk: omdat hij toch niets te verliezen had.

Anderzijds was zijn theorie niet ongekend. Reeds toen al bestond het begrip 'vleestelegrafen'; een begrip, ontstaan rond de jaren 1500, en in 1839 had de Ierse arts en cannabisliefhebber William O'Shaughnessy geëxperimenteerd met menselijke huid om  elektrische signalen uit te zenden en te ontvangen.

Zowel Benoît als Biat zouden hebben vastgesteld dat slakken, eenmaal aan elkaar gekoppeld en daarna van elkaar gescheiden, niet enkel en alleen monogaam bleven, maar door de uitwisseling van 'sympathetische vloeistoffen', via een levenslange telepathische band met elkaar verbonden bleven. Het kon zowat vergeleken worden met het 'animaal magnetisme' waarover Anton Mesmer het in die tijdsperiode had. En, misschien ook met de 'dierlijke elektriciteit' - 'de levenskracht die alles liet bewegen' - waarin vooral Luigi Galvani interesse stelde, zijnde: de elektrische stroompjes die in het lichaam zelf worden opgewekt, door de zenuwen lopen, en de spieren laten bewegen.

Zo stelden Benoît en Biat, dat indien je op een bepaalde locatie één slak met een elektrische stroom prikkelt, de partner - op welke locatie of afstand die zich ook bevond - daarop zou reageren als gevolg van een verschijnsel dat ze de naam 'escargotische agitatie' hadden gegeven.

Door een letter van het alfabet naast een slak te plaatsen, zou men in staat zijn om - dankzij dat animaal magnetisme - berichten met de snelheid van het menselijke denken over eender welke afstand naar elkaar te verzenden.

Maar omdat Benoît niet over de nodige financiële middelen beschikte, was hij verplicht investeerders te zoeken. Op de een of andere manier slaagde hij er in om een zekere Monsieur Triat van het toekomstige succes van zijn concept te overtuigen. Die rijke Parijse zakenman, die een gymnasium uitbaatte, gaf hem onderdak en een wekelijkse toelage. Ook werd toen Jules Allix aangetrokken, die voor de krant 'La Presse' werkte, en bereid was om als getuige op te treden en er enkele artikelen over te schrijven.

Toen aanvankelijk gevraagd werd wat hij nodig had om 'het apparaat' te bouwen, antwoordde Benoît dat hij alleen maar enkele stukken hout nodig had. Daarop nam Triat hem mee naar de werkplaats van een schrijnwerker en stelde hem in staat om zoveel mogelijk gebruik te maken van diens tijd en energie, zolang dat apparaat maar in elkaar kon worden gestoken.

Uiteindelijk kostte dat apparaat veel meer dan oorspronkelijk was verwacht en bovendien werd het eveneens veel complexer dan het in het begin werd voorgesteld. Ten lange leste - namelijk een jaar later - werd het dan toch op 2 oktober 1951 aan de gefrustreerde en inmiddels ongeduldig geworden Triat onthuld. Wat hij te zien kreeg waren twee steigers, bestaande uit 10 meter lange balken, waar in elk van hen een enorm grote schaal was ingebracht, en waarin de 24 slakken in zinken schoteltjes waren vastgelijmd.

Benoît beweerde dat, wegens gebrek aan ruimte, hij verplicht was om de twee ' pasilalinic-sympathetische kompassen' in dezelfde kamer te installeren, maar gaf aan Triat daarbij de verzekering dat hij het toestel reeds met Biat had uitgetest. Daarom stemde hij niet toe dat om het gordijn dicht te schuiven; een gordijn, die de twee apparaten van elkaar zouden scheiden.

Toch werd het experiment uitgevoerd. Allix moest de slakken die aan de letters verbonden waren aanraken, opdat Benoît, die het ander toestel bediende, de verzonden boodschap letter na letter zou kunnen aflezen.

Het meest vreemde was, dat men van Benoît verwachtte dat hij op zijn plaats bleef zitten, maar hij vond het belangrijk om voor de een of andere reden meermaals van het ene toestel naar het andere te lopen. Triat begon stilaan door te hebben dat hij met een charlatan te maken had...

De transmissie geschiedde niet op accurate wijze. Het woordje 'gymnase' werd door Benoît met het woord 'gymoate' genoteerd. Daarna zond Triat 'lumière divine' naar Allix, die aan het andere eind 'lumhere divine' noteerde, en zo meer.

Hoe onvolmaakt de resultaten ook waren, was Allix toch onder de indruk, die ervan op 17 oktober 1850 een ellenlang verslag in de krant liet publiceren, waarvan hier de Engelse vertaling. Vooral de tekst over de verwijzing naar 'Prolusiones' van Famianus Strada uit 1619 is interessant voor lezers die in magnetisme zijn geïnteresseerd. Een uitgebreid artikel daarover, getiteld 'Makers of Electricity', kan je via deze link inlezen.

Daarin staat, onder andere, vermeld dat de 'lodestone' (Engels voor 'magneet') 'Magnesian stone' werd genoemd, naar de plaats waar 'de geheimzinnige stenen die elkaar aantrokken' in overvloed werden gevonden, zijnde Magnesia, een Oud-Griekse stad in Anatolië, gesticht door kolonisten uit Magnesia van het Griekse Thessalië.

Triat reageerde anders. Hij was minder blij met het resultaat van zijn investering en eiste een tweede experiment, maar ditmaal onder striktere voorwaarden. Benoît ging ermee akkoord, maar daagde op de dag dat het moest doorgaan niet op. Hij verdween dus met de noorderzon, om dan even later in Parijs, zonder nog een cent op zak, in 1852 komen te overlijden - en, met hem verdween het droombeeld van de slakkentelegraaf.

Ondanks het feit dat het gehele concept in het satireblad 'Punch' werd bespot, gaf Allix zich niet gewonnen. Hij blies er in 1871 nieuw leven is. Het is misschien onnodig te vermelden dat de slakkentelegraaf in 1871 niet effectiever bleek te werken dan die uit 1851.

O ja, nog iets - en, misschien had je het al geraden: de Amerikaan, Monsieur Biat-Chretien, heeft nooit in het echt bestaan.

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2020 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht