ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Dossier Zelfkennis: ooit al eens de vraag gesteld 'Wie Ben ik?'

Enig idee wat er na de dood komt en wat de zin van het Leven is?
door Tsenne Kikke - zaterdag 27 juli 2013 14:51

Nadat het leven uit ons lichaam is gekropen, vallen we bij onze dood als het ware in een soort van zwart gat. Wat daarna gebeurt, is gissen, of klakkeloos geloof hechten aan al wat de diverse godsdiensten ons trachten wijs te maken. Weet, dat er meer dan 4.200 godsdiensten op deze planeet Aarde bestaan en iedere religie beweert dé Waarheid in pacht te hebben. Niets is natuurlijk minder waar, tenzij jij er anders over denkt en dus beter weet.

Bovendien is het voor sommige mensen heel moeilijk om zowel te beseffen als te aanvaarden dat zij misschien gewoonweg zijn geboren om Moeder Natuur te dienen, net als eender welke andere levensvorm. Eén van de vele hoofddoelen is, bijvoorbeeld, om te zorgen voor de onsterfelijkheid van de mensheid. Anders gezegd: om, dankzij de voortplanting, het nageslacht te verzekeren.

Tevens lopen mensen met levensvragen rond; vragen, zoals: 'Waarom leef ik?' - 'Wat is de reden van mijn bestaan?' - 'Waarom moet ik lijden en kan ik mijn dromen niet verwerkelijken?' - 'Blijft er nog iets van mijzelf na mijn stoffelijke dood nabestaan?', en zo meer, en zo meer.

Van zodra een mens zichzelf op een bewuste manier vergelijkt met het Gehele Universum, met de zichtbare kosmos, dan is het misschien mogelijk om tot het besef te komen dat men miljarden malen kleiner is dan het allerkleinste atoom. Is het dan misschien niet hoogmoedig jezelf te verbeelden dat je na jouw dood nog iets te betekenen hebt? Het is maar het zoveelste vraagje...

Het is pure logica dat een mens datgene wat men ergens heeft gelezen, mooi klinkt en door het brein wordt aanvaard, klakkeloos en dus onnadenkend voor waarheid aanneemt. Denk aan begrippen, zoals: hemel, hel, vagevuur, paradijs, nirvana, eeuwige jachtvelden, een leven in een hiernamaals, et cetera.

Sommigen onder ons denken lineair: "na de dood ga ik naar de Hemel of naar Droomland"; anderen denken circulair en hechten geloof in het bestaan van reïncarnatie, of wedergeboorte. Want, denken ze daarbij, in de 'Hemel' ontvangt men de 'Beloning' - of, in een 'volgende leven' wordt het beter. Zelden wordt daarbij de vraag gesteld waarom het in dit leven niet beter is dan die 'gedroomde werkelijkheid'.

In elk geval geeft het de mens, die zo denkt, de nodige troost en hoop. Het zijn slechts enkelingen die nu reeds kunnen beseffen dat - indien er na de dood nog 'iets' is - dat men dat moet 'verwerven' door dingen in zichzelf te 'kristalliseren'. Toegegeven: dit kan met 'lijden' gepaard gaan, maar deze vorm van lijden is 'bewust', omdat men er zélf voor verantwoordelijk is.

'k Weet het: voor de meeste lezers klinkt dit als 'Chinees' - en, indien ze dat Chinees tóch trachten te vertalen, draait die vertaling op niets uit. Doe het dus niet: ofwel begrijp je de woorden, ofwel niet. Laat dan los.

Enkel en alleen in hen, die hun bestaande valse of onechte overtuigingen - tussen haakjes: overtuigingen, die ze ooit vanaf hun kinderjaren ergens hebben overgenomen - even kunnen terzijde leggen, kan de vraag 'Hoe?' oprijzen. Met andere woorden: "hoe kan ik in mezelf iets kristalliseren opdat het zou kunnen voortbestaan?" is de vraag die mogelijkerwijze opdoemt.

Realiseer daarbij dat de verwachting dat er, bijvoorbeeld, een Hemel bestaat, het verlengde is van een droombeeld en tegelijkertijd een vlucht uit de huidige werkelijkheid. Het is een droombeeld, die er voor zorgt dat het 'loodzware en onrechtvaardige leven' dat men leidt - en misschien ook lijdt - aanvaardt en dé reden waarom men het kruis met 'liefde' blijft dragen.

Zo zijn er zelfs mensen, die zichzelf goedpraten, door te beweren dat ook Jezus de Christus, eveneens zijn kruis heeft gedragen - niet beseffende, dat die Weg reeds door diezelfde Jezus werd afgelegd, en dus niet meer dient bewandeld te worden; wel voortgezet.

Dat we in een symbolische Hel leven en dat we de Kunst moeten aanleren om van die Hel een Hemel op Aarde te maken, is beeldspraak, die ons weliswaar dichter bij de zogenaamde 'Werkelijkheid' kan brengen.

Maar, wat is 'Werkelijkheid'? Kunnen we het onzichtbare zichtbaar maken en daarbij ook benoemen?

Op het eerste zicht is dit een aartsmoeilijke vraag. Nochtans ligt het antwoord in jezelf besloten. Maar..., over welk Zelf heb ik het nu? Wat denk je? Heb ik het over jouw ego? Over jouw hoofdpersoonlijkheden? Over één van jouw honderdtallen ikjes en sub-ikjes? Of, over jouw Onstoffelijke Zelf?

Tussen haakjes...: besef je over wie of wat ik het heb? Ook hier raad ik eenieder aan om het niet met eigen woorden te vertalen. Ofwel (1) heb je een Zelf, ofwel (2) heb je het niet, ofwel (3) heb je het, maar ken je het (nog) niet.

Stel dus jezelf de vraag: "Wie of wat Ben Ik?".

Jouw onstoffelijke Zelf - in de veronderstelling dat je het 'hebt' - maakt deel uit van die Onzichtbare Werkelijkheid. Het is datgene dat, na jouw dood, na het afwerpen van jouw stoffelijk lichaam - net als een afgedragen kleed - overblijft. Nogmaals: stel in jezelf de vraag: "Heb ik een Onstoffelijke Zelf?".

Weet, dat indien je daarop een positief antwoord verkrijgt - een antwoord komende, niet uit je brein, maar uit jouw diepste diepste - je je misschien geroepen voelt om aan Zelf-Kennis te doen, zijnde 'het kennen van Jouw Ware Zelf'. Anders gezegd: daar waar velen geroepen zijn, zijn er slechts enkelen die zichzelf voor deze roeping uitverkiezen.

Laten we, als besluit, nogmaals George Ivanovitch Gurdjieff citeren met onbegrepen woorden van Verloren Kennis, Waarheid & Wijsheid:

Gezegend is hij die een Ziel heeft.
Gezegend is hij die geen Ziel heeft.
Maar, smart en verdriet zijn toebeeeld aan hem,
die het in een embryonaal stadium bezit.

Eén van de vele vertalingen luidt, dat men veel beter op de stoel blijft zitten waarop men nu zit, dan aan Ware Zelfkennis te gaan doen, zijnde: het kennen van het Zelf (= Ziel), met het risico om tussen twee stoelen verzeild te geraken. Niet enkel en alleen wenste Gurdjieff dat indertijd niemand toe, en vandaag de dag ikzelf ook niet.

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht