ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Dossier Zelfkennis: ook voetballer spelen, is een waardig beroep; ernaar kijken, een bezigheid

Het zijnsniveau van de ene mens verschilt sterk van de anderen.
door Tsenne Kikke - dinsdag 11 juni 2013 18:00

Te zijn, of niet te zijn. To be, or not to Be. Een mens, die nu deze is en binnen de enkele minuten een totaal ander iemand, kan moeilijk 'zijn'. Elke prikkel die binnenkomt, elke gedachte, gevoel, wens, verlangen, of wat dan ook, roept een andere persoonlijkheid op, die voor een korte duur over het lichaam regeert, om dan weer door een andere persoonlijkheid te worden vervangen: een persoonlijkheid, die de vorige, en al de anderen, niet kent.

Kortom: de mens is niet één, hij is legio, en kan om die reden niet 'zijn'.

De wereld is een schouwtoneel en ook voetballers spelen hun rol en krijgen hun financieel deel. Op een schaal van 0 tot 100... heb je een idee van het zijnsniveau van de gemiddelde voetbalspeler? 'Hoe dicht leunt hij bij het dierlijke niveau - of, hoe veraf staat hij verwijderd van 'volwaardig mens-zijn'?', is een vraag waarin het antwoord besloten ligt. Een retorische dus.

De mens: hoe groter geest, hoe groter beest

Oriana Fallaci, bijvoorbeeld,schreef in haar boek ‘De kracht van de rede’ het volgende: "Plato beweert dat er altijd oorlog zal blijven bestaan, omdat oorlog voortkomt uit menselijke emoties. Dat men zich er niet aan kan onttrekken, omdat het diep in de menselijke aard geworteld zit, in onze neiging tot woede en arrogantie, in onze wil om aanzien te hebben, te overheersen en zelfs oppermachtig te zijn. En hij heeft zonder twijfel gelijk. Als je er goed over nadenkt, bestaat alles wat we doen uit oorlogsdaden. Iedere dagelijkse handeling is een vorm van oorlog die we tegen iets of iemand voeren. Rivaliteit op het werk en in de politiek is een vorm van oorlog. De verkiezingsstrijd is een vorm van oorlog. Competitie in al haar facetten is een vorm van oorlog.

Sportwedstrijden zijn een vorm van oorlog. En sommige sporten zijn ook echt een oorlog. Met inbegrip van voetbal, dat ik nooit leuk gevonden heb, omdat de aanblik van die 22 jongens, die de bal van elkaar afpikken en zich daarbij pijn doen met ellebogen, trappen en schoppen tegen hun scheenbeen, me echt tegen de borst stuit. En praat me niet van boksen, of nog erger, worstelen. Het schouwspel van twee mannen die elkaar aftuigen, elkaars neus en mond tot moes slaan, die elkaar armen en benen ontwrichten en elkaar de nek omdraaien, vervult me met afschuw."

Soort zoekt soort

Gurdjieff zei honderd jaar geleden al dat het zijnsniveau van een mens, onder andere, kan bepaald worden door te observeren aan wat hij zijn tijd en vrije tijd spendeert.

Je beseft misschien wel, dat het zijnsniveau van een krankzinnig iemand kan verschillen van dat van een gezond denkende mens, en dat het zijnsniveau van prostituee lager kan zijn dan dat van een onschuldig schoolgaande meisje. En, een vrouw hoeft geen hoer te zijn om als een vat zonder inhoud rond te lopen. Hoe meer aandacht het uiterlijke wenst, hoe leger vanbinnen, meestal toch. In extreme termen gesproken, is zelfs het 'intellectueel zijnsniveau' van een gekookte aardappel veel, veel hoger dan die van een rauwe, of van dat van een mens.

Zeer veel mensen van een bepaald zijnsniveau zijn voetbalkijkers en identificeren zichzelf dermate sterk met het schouwspel, dat het soms lijkt alsof ze zélf in de arena staan. Sterker zelfs: als hun ploeg wint, is het alsof zijzelf hebben gewonnen. Een reden om te vieren dus ...

In zo'n voetbalstadion verliezen velen zowel het hoofd als een hoop energieën. Mensen ontlasten zich aldaar als het ware, en mest voedt al het levende. Je zou schatrijk worden indien je al die verspilde energieën zou kunnen opslagen, veredelen - net als de rauwe aardappel - en aan mensen met een hoger zijnsniveau doorverkopen.

Voetballer is al jarenlang een erkend 'beroep'. De meeste lederen voetbalstampers verdienen meer dan de chirurg, die iemands leven op de operatietafel redt, nadat deze laatste het slachtoffer is geweest van een zwaar verkeersongeval.

Over het stupide van die kijksport, evenals over het niveau van de menstypen die er hun brein mee voeden, en soms zelfs op een dierlijk agressieve manier tekeer gaan, heb ik het reeds meermaals gehad. Niet dat het me stoort, integendeel, gewoonweg omdat ik me vooral richt tot zo'n 0,01% van de mensheid. En dat is nog veel, rekening houdende, dat we met 7 miljard anderen onze beschikbare tijd op deze aardbol zo nuttig mogelijk opvullen. Tijd: verspil, of benut het.

Ik weet niet wat de gemiddelde voetbalkijker zoal verdient, maar vandaag las ik dat profvoetballers op het grasplein doorgaans niet mogen klagen over de som die ze aan het einde van de maand op hun maandrekening krijgen gestort. 
 
'Het Belang Van Limburg' rekende uit dat een speler uit de Belgische eerste klasse gemiddeld een brutoloon van 251.117 euro opstrijkt. Het gaat hier om de som van het basisloon, groepsverzekering, vakantiegeld, dertiende maand en premies.
 
De beste betaler is Anderlecht. Bij de landskampioen verdient een speler gemiddeld 640.000 euro bruto per jaar, gevolgd door Club Brugge (380.000 euro) en Racing Genk (354.000 euro).
 
Dieumerci Mbokani, bijvoorbeeld, is de best betaalde voetballer in de Jupiler Pro League. De Congolese aanvaller van Anderlecht verdient jaarlijks zo'n 1,8 miljoen euro.

Milan Jovanovic staat met 1,7 miljoen euro tweede, gevolgd door ploegmaat Lucas Biglia (1,5 miljoen euro). En Jelle Vossen en Elyaniv Barda strijken bij Racing Genk zo'n 1 miljoen euro per jaar op.

En in Nederland?
 
Opmerkelijk is ook dat de Belgische Jupiler Pro League, wat spelersbetalingen betreft, de Nederlandse Eredivisie stilaan bijbeent.

De laatste seizoenen liep het gemiddeld loon in de Nederlandse competitie terug van 350.000 euro tot 283.000 euro, een verschil van amper nog 22.000 euro per jaar. Maar, in vergelijking met de Premier League, waar een speler gemiddeld 1,8 miljoen euro per jaar verdient, worden er in de lage landen 'peanuts' betaald.

Zeer veel mensen zijn volgzame schapen, kuddebeesten, beweerde Gurdjieff. Als je apen wil kweken en opvoeden, moet je ze wel met peanuts betalen. Maar, de hedendaagse sterveling kan wel overdrijven, vind ik. Die apennootjes zijn goud waard.

Laten we ons niet storen aan het uitbundige geroep, geschreeuw en gehuil, dat als een luchtballon de atmosfeer boven een gevuld voetbalstadium tijdelijk opvult, en gewoonweg verder genieten van het vrede- en liefdevolle Leven. Blijf dus gerust werken aan jouw innerlijk niveau van Zijn. Succes!

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht