ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Dossier zelfmoord: De Vietnamese monnik Quang Duc heeft er een standbeeld aan overgehouden

Is zelfmoord plegen in bepaalde gevallen een verantwoorde daad?
door Tsenne Kikke - zondag 2 september 2012 0:52

Onderstaande foto's dateren van 11 juni 1963. Die dag waarschuwden boeddhistische leiders uit geheel Vietnam dat er iets 'spectaculairs' in Saigon ging plaatsgrijpen. Wat precies, heb ik reeds verklapt en onderstaande beelden geven jou een beter idee van het ritueel.

Thích Quang Duc (1897-1963) was een Vietnamese Mahayana boeddhist, die zichzelf op die bewuste dag door een jongere monnik in brand liet steken; dit, uit protest tegen de vervolgingen van de toenmalige Zuid-Vietnamese katholieke regering onder leiding van Ngo Dinh Diem. Daarna volgden een vijftal andere monniken Duc's voorbeeld.

Thích Quang Duc allerlaatste woorden trof men in een brief aan; een korte brief, die hij iets voordien had geschreven: "Before closing my eyes and moving towards the vision of the Buddha, I respectfully plead to President Ngô Dình Diem to take a mind of compassion towards the people of the nation and implement religious equality to maintain the strength of the homeland eternally. I call the venerables, reverends, members of the sangha and the lay Buddhists to organise in solidarity to make sacrifices to protect Buddhism."

De zelfdoding van de monnik luidde het begin aan van een grootschalige rebellie en was de oorzaak dat de Zuid-Vietnamese President Ngo Dinh Diem van zijn troon werd gestoten om kort daarna, op 2 november 1963, tezamen met zijn broer, door een kapitein van het leger te worden vermoord.

Ondertussen heeft Thích Quang Duc een standbeeld verkregen en wordt de auto, waarmee hij naar zijn eindbestemming werd gevoerd, als een relikwie vereerd.

Malcolm Browne, de fotograaf, die met de foto's een prijs in de wacht sleepte, overleed enkele dagen geleden op 81-jarige leeftijd.

Voor de eclecticus: Tezamen vormen Geboorte en Dood een 1-heid. Net zoals dag en nacht, bijvoorbeeld. Alles wat leeft zal uiteindelijk moeten sterven en tot stof vergaan. Om die reden bestaat er voor het boeddhisme geen werkelijke wereld.

Hoe kan je iets, dat elke fractie van een seconde veranderingen ondergaat, jijzelf inclusief, 'werkelijk' noemen? Ook Maharaj gaf ons duidelijk te kennen dat de mens zich niet bewust is van de schijnwereld waarin hij leeft. In elk geval ben jij niet meer de baby van indertijd en terwijl je dit aan het lezen bent, grijpen er miljarden veranderingen in jouw lichaam plaats.

Enkel en alleen datgene wat standvastig, onveranderlijk, onvergankelijk en eeuwig is, kunnen we 'werkelijk' noemen. De gewone mens heeft geen idee van de 'wereld' van het Absolute; een wereld, waarin alle andere 'werelden' voortdurend aan veranderingen zijn blootgesteld, maar het Absolute zélf ongerept laat.

Tussen haakjes: ik heb het hier niet over de een of andere godheid, en zeker niet over een godheid, ontsproten uit de menselijke verbeeldingswereld, en dus op ons gelijkend.

Geboorte en Dood vormen een 1-heid. Van zodra het ene er is, wordt de andere daaruit gebaard, net zoals er uit elke actieve kracht een tegengestelde kracht ontstaat, automatisch. Anders gezegd, de dood is reeds tijdens elk leven permanent inherent aanwezig en het is dan ook de reden waarom mensen de levens leiden waarin zoveel ziekte en lijden aanwezig is. Het verklaart dus ook het zelfvernietigende karakter van de mens in het algemeen.

Zouden mensen drugs gebruiken, roken, drinken, hun lichamen en breinen bezoedelen, ongezonde voeding verorberen, het leven leiden dat ze nu leiden, oorlogen voeren, enzovoorts, indien de aftakeling en de dood niet in hun gehuisvest waren?

Zeer veel zelfmoordenaars zeggen 'foert' tegen het leven en stappen eruit. In dit geval is wel het knap te aanschouwen hoe iemand op zo'n onbewogen manier zijn eigen leven beëindigt. Om een 'goede zaak' te dienen, hetgeen dan weer een voordeel is van op een meest fanatieke manier'religieus' te zijn. Gelijkaardige menselijke karaktertrekken komen bijna dagelijks in Arabische landen tot uiting - bijvoorbeeld: van mensen, die zich doen ontploffen en anderen in hun dood meesleuren.

Het hoofdprobleem is dus dat de gewone mens geen besef heeft van de geboorte-dood relatie, en - vanuit de aangeboren zelfvernietigende eigenschappen - hunkert naar een leven na dit leven; een leven, waar - volgens de denk-, droom- en verbeeldingswereld - alles veel beter is dan hier op Aarde... En het is op dit punt dat de honderden, los van elkaar staande godsdiensten, een belangrijke rol vervullen.

Zo kan men spreken over nirvana, de eeuwige jachtvelden, hel, vagevuur, hemel, hiernamaals, de andere zijde, een leven na dit leven, wedergeboorte, reïncarnatie, enzovoorts.

Dus, beste lezer, waar ga jij naartoe nadat je jouw lichaam van jeZelf hebt afgeworpen? Of, is er geen Zelf?...

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht