ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Over de dood, leven na dit leven, zielskeuze, en over Gurdjieff's Wet van Toeval

Als ik overlijdensberichten lees, blijf ik meestal even bij mijn eigen leven stilstaan. En, tijdens die stilstaand doemen er meestal allerlei vragen over de dood, en over leven na de dood, in mij op.
door Tsenne Kikke - dinsdag 22 maart 2011 1:52

Er bestaat maar één dood, doch sterven kan een mens op verschillende manieren. Vandaag ben je er, morgen misschien niet meer. Maar, wat is doodgaan? Is dat iets definitiefs? Of, is er nog een leven na dit leven? En, als er daarna nog iets is: wat precies van de mens blijft er naleven? Welke persoonlijkheid? Welke karaktertrek? Welk van de honderdtallen ikjes? Welke wens, verlangen, herinnering of droom?

Nu zijn er personen die beweren dat de mens een ziel heeft, en dat die ziel ervoor kan kiezen om dat stoffelijke lichaam van zich af te werpen. Doodgaan zou, in dit geval dan een bewuste zielskeuze zijn. Weet je nog dat we het daarover reeds eerder hebben gehad?

Neem nu een gewoon overlijdensbericht uit de krant. Zo zijn twee mannen zaterdagnacht jongstleden in Blanchimont, in de buurt van het circuit van Francorchamps, in hun bestelwagen overleden aan CO-vergiftiging. De 30-jarige Glenn Ronsse uit Zwevegem en de 34-jarige Jurgen Michels uit Vichte wilden op zondag met pocketbikes op het circuit racen, en bleven op de parking overnachten.

"Glenn en Jurgen waren twee boezemvrienden, die allebei wild waren van pocketbikes," vertelde Pedro, de broer van Jurgen. "Ze gingen een viertal keer per jaar met zijn tweeën naar Francorchamps, om daar op het kleine circuit met hun brommers te rijden. Ze reden geen wedstrijden, het was hen gewoon om het plezier te doen. Ze maakten er steeds een klein feestje van. Ze sliepen daar in de laadruimte van hun bestelwagen."

De twee arriveerden zaterdagavond en Glenn parkeerde zijn bestelwagen op de paddock. Het vroor die nacht hard in Blanchimont: de temperatuur zakte tot min acht. De vrienden zouden daarom een vuurtje in de bestelwagen hebben aangestoken om er zo de nacht in door te brengen. Volgens de plaatselijke politie zou het om een barbecuetoestel op gas gaan. "Al kan het ook een petroleumkacheltje geweest zijn," dacht Pedro. "De nagelnieuwe bestelwagen van Glenn was luchtdicht. Er was dus geen ventilatie. Het kacheltje heeft alle zuurstof in de bestelwagen opgebruikt, en ze zijn gestikt."

"Wellicht wilden ze het vuurtje maar eventjes opzetten om de ruimte op te warmen, maar zijn ze in slaap gevallen," dacht Carlos, de vader van Glenn.

's Ochtends deden enkele andere racers de dramatische ontdekking. Ze kenden Glenn en Jurgen omdat ze daar wel vaker kwamen racen, en ze werden ongerust omdat de twee niet opstonden. "De echtgenotes van Glenn en Jurgen maakten zich ook al zorgen, omdat ze hen de hele ochtend al niet konden bereiken op hun gsm's."

Jurgen Michels zou nu 35 jaar geworden zijn. Hij was zaakvoerder van een bouwbedrijf dat restauratie- en voegwerken uitvoert. Hij was getrouwd met Nathalie Matton, en vader van Nicholas (5) en Amber (11), die zaterdag haar plechtige communie doet.

Glenn Ronsse, is te Kortrijk op 25 juni 1980 geboren, was gehuwd met Evi Wyseur en vader van zoontje, de 2-jarige Néo. Hij was zaakvoerder van de NV Gramarbo, een handel in graniet- en natuurstenen. "De dood van mijn zoon is een tragedie," knikte vader Carlos Ronsse. "Dertien jaar geleden is mijn dochter overleden bij een verkeersongeval. Nu ben ik mijn beide kinderen verloren."

Ik heb zomaar lukraak een verhaal uit de krant geplukt - want, elke dag sterven er honderdduizenden mensen, wereldwijd. Maar het verhaal op zichzelf is niet zomaar een verhaal: het gaat over een trieste gebeurtenis, dat in wezen nooit had mogen gebeuren.

Toch blijft de vraag in mijn achterhoofd nagalmen... Hebben die twee zielen er nu écht waar zelf voor gekozen? Of, heeft een Gurdjieff gelijk, wanneer hij zegt dat mensen onder de Wet van Toeval leven - met als gevolg, dat hen enkel en alleen toevalligheden kunnen overkomen?

Bezieldheid versus eigen ziel

Bovendien is ons uitgangspunt misschien verkeerd. Door onszelf de vraag te stellen: 'Hebben die zielen er nu écht waar zelf voor gekozen?' vertrekken we vanuit de aanname dat alle mensen zielen hebben. Is dat wel zo? Als je de boeken napluist, leest men, bijvoorbeeld, dat een ziel bezitten een luxe is: omdat die moet worden verworven. Ik heb het wel over een persoonlijke ziel. Niet over een groepsziel, want dan heeft een insect, een steen, een blad aan een boom, en ieder levend wezen een ziel - omdat alles is bezield.

Daarenboven verwarren sommige mensen de begrippen 'ziel' en 'geest' met elkaar. Want, als een mens sterft en zijn laatste adem uitblaast... wat geeft hij dan? Geeft hij de ziel? Of geeft hij de geest? En, wat is 'geest' precies? Hetzelfde als 'ziel'?

In wezen is het te gek dat ik zulke dingen in vraag stel. In vraag stellen, betekent: dat ik een antwoord verwacht. Maar, wie kent hét juiste antwoord? Iedereen loopt met zijn eigen geloof en overtuigingen rond, en om die reden weet de ene mens het altijd beter dan de andere.

Neem, bijvoorbeeld, de vraag: 'Is er leven na de dood?'. Ikzelf geef toe dat ik het antwoord daarop niet ken. Ik houd er wél opinies op na en wel dankzij de vele honderden boeken die ik reeds in mijn leven heb gelezen. Maar weten, écht weten? Neen. En, geloven is geen weten, integendeel. Geloven houdt een mens tegen om op zoek te gaan naar de waarheid. Geloven sust ons enerzijds in slaap omdat we ons met dat (blind) geloof tevreden stellen, met als gevolg: niet verder zoeken.

Maar, hoe belangrijk is het antwoord op die laatste vraag? Zou het niet beter zijn om de vraag 'Is er leven vóór de dood?' te stellen, en het dan ook nog eens ten volle te be-leven?

De énige vraag die zich daarna stelt, is: "Hoe?..."

Commentaar


arno Gepost op: 22/03/2011 20:06:32
arno Het blijft een eeuwig dillema...
Voor mij een zekerheid dat ik doorleef na het verlaten van mijn lichaam omdat ik dit al verschillende malen bewust heb ervaren. Maar om te kunnen zeggen wat er dan presies doorleeft.. Vele benamingen die door nog meer mensen verschillend worden geintepreteert..
Voor mij was het een feit dat ik er nog was na het verlaten van mijn lichaam.
Ook heb ik herinneringen aan de tijd dat ik nog in de buik van mijn biologische moeder verbleef...
Maar vele onderzoekers zullen mij vertellen dat dit allemaal fantasie was, een hallucinatie of zo... En wie weet hebben ze gelijk.
Was het leven zelf niet meer dan een droom?
ik denk dat een ieder het zelf zal achterhalen op het moment dat hij of zij zelf het lichaam achterlaat. En dat verder alle vragen ernaar niet veel bijdragen aan het enige werkelijke dat er is. Het Hier en NU!
Het is ons menselijk ego dat zijn bestaan bedreigd ziet in dit soort gedachten over dood en ons probeert een geruststellend antwoord te geven..
Volledig bewust Zijn in het moment van Nu, zal elke vraag over leven na de dood onbelangrijk maken. ;-)
Maar zolang we deze staat van bewust leven nog niet onder de knie hebben zullen we meer dood dan levend zijn, zelfs voor de fysieke dood. ;-)

Tsenne Kikke Gepost op: 22/03/2011 23:33:25
Tsenne Kikke Ja, het is en blijft een eeuwig dilemma. Ze kunnen we over zaken redetwisten, zolang de rede niet van het woordje wordt gescheiden: anders blijft er enkel en alleen twisten over. Primitieve fanatiekelingen zijn zelfs in staat om anderen te doden omdat die anderen er een andere mening op nahouden.

Elke mens heeft het recht om aan alles een betekenis te geven die hij/zij er zélf aan wil geven - zolang die persoon zijn/haar meningen niet aan anderen ongevraagd opdringt (want daarin had je vorige maal wel gelijk).

curazon Gepost op: 30/12/2012 13:28:54
curazon

Geloof dat we geen van allen kunnen bevestigen of we wel een ziel hebben. Het is makkelijk dingen aan tenemen die geschreven staan, maar uiteindelijk zullen alle antwoorden moeten komen uit zelfonderzoek.

Ooit is er een vraag in me opgekomen toen ik op een morgen wakker werd. Als ik ontwaak uit mijn slaap waar heb ik dan over gewaakt?

 


Tsenne Kikke Gepost op: 30/12/2012 14:03:49
Tsenne Kikke

Een ziel beschikt over bepaalde hoedanigheden. In zeer veel boeken vind je daar de nodige info over, maar het is niet omdat je erover leest, dat je het ook bezit. Een mens zou dus in zichzelf moeten ervaren of men ja dan neen die hoedanigheden erkent. Alles is bezield, zelf een plant of een steen, maar een persoonlijke ziel kristalliseren vraagt ietwat meer bewuste arbeid... Denk aan 'To be, or not te be'... ofwel, ben je, ofwel ben je niet. Een Jezus, bijvoorbeeld, kon van zichZelf zeggen: 'Ik Ben, die Ben". Alles draait dus omheen 'Zijn'.

Als je ontwaakt uit je slaap heb je over de slaap zélf gewaakt. Denk aan Jung's woorden: "De droom is de bewaker van de slaap".

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2019 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht