ProfielWie ben ikMijn interessesMijn poëzieBerichtenVriendenBeheer

Het aantal meldingen van gonorroe, syfilis en andere soa's blijft alsmaar toenemen

Ondanks alle waarschuwingen lopen nog zeer veel mensen een venerische ziekte op. Vooral jonge mensen en homofielen zijn ervoor kwetsbaar.
door Tsenne Kikke - maandag 24 januari 2011 19:00

Ondanks preventiecampagnes neemt het aantal meldingen van sommige seksueel overdraagbare aandoeningen (soa) de laatste jaren toe. Dat geldt in de eerste plaats voor gonorroe en syfilis. Dat blijkt uit cijfers van de Vlaamse minister van Welzijn, Jo Vandeurzen (CD&V), en van het Vlaams Agentschap Zorg en Gezondheid. En, in Nederland gaat het er naar het schijnt niet beter aan toe.

In België, bijvoorbeeld, waren er in 2007 voor gonorroe 495 meldingen, in 2008 en 2009 waren het er 630 en 621. Voor de eerste elf maanden van 2010 waren het er al 598. Voor syfilis is er een stijging van 370 in 2007 naar 532 in 2009, maar voor afgelopen jaar zou het cijfer lager uitkomen. Er zijn ook grote regionale verschillen. Zo springt Antwerpen er duidelijk uit.

"Het gaat om aandoeningen die bij homomannen voorkomen - alleen gonorroe komt in mindere mate ook bij heteromannen voor," zegt Sandra Van den Eynde van Sensoa.

"Maar daaruit concluderen dat er dus veel meer onveilig wordt gevrijd onder homo's, is wat kort door de bocht. Daar zijn wel aanwijzingen voor, maar dat moet verder onderzocht worden en het is hoe dan ook complexer dan dat."

"Homomannen zijn een kleine groep die ook zeer seksueel actief is. De laatste tien jaar is de seksuele activiteit binnen het homomilieu ook sterk toegenomen omdat het via internet makkelijker is geworden een partner te vinden. Als er binnen die groep een seksueel overdraagbare aandoening voorkomt, dan wordt dat ook makkelijker doorgegeven."

"Binnen het homomilieu komt ook vaak hiv voor. Uit eerder onderzoek blijkt dat één op de twintig homomannen seropositief is. En wie hiv-besmet is, is ook vatbaarder voor andere seksueel overdraagbare aandoeningen."

"Daarnaast zijn er allerlei projecten op locaties waar veel homo's komen om je te laten testen. En als men meer zoekt, dan vindt men ook meer. We stellen ook vast dat homomannen de grootste preventie-inspanning leveren, in die zin dat ze zich sneller en vaker laten testen na risicogedrag. Ook dat heeft als gevolg dat men sneller seksueel overdraagbare aandoeningen vaststelt."

"Er zijn ook homo's die besmet zijn met hiv en die ervoor kiezen om alleen seks te hebben met andere hiv-besmette mannen. Zij vrijen zonder condoom, en blijven daardoor uiteraard wel vatbaar voor andere seksuele aandoeningen."

Van den Eynde wijst erop dat de belangrijkste en meest voorkomende seksueel overdraagbare aandoening eigenlijk chlamydia is. Vooral bij meisjes tussen 15 en 25 jaar.

Er wordt niet actief naar deze infectie gezocht, maar ze kan bij vrouwen wel onvruchtbaarheid en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen veroorzaken en moet dus zeker snel behandeld worden.

Nu dat we dit thema toch hebben aangekaart: weet je wat de kenmerken en symptomen zijn van seksueel overdraagbare infecties (soi's)?

Om te beginnen... veel mensen, en vooral vrouwen, die besmet zijn met een soi vertonen helemaal geen symptomen. Dit geldt voornamelijk voor hiv-infectie. Er zijn verschillende soi's die symptomen kunnen hebben die dan weer verdwijnen. Als je een wondje of uitslag krijgt op je geslachtsdeel, dat zonder behandeling weggaat, zou je toch een arts moeten raadplegen. De syfiliswondjes verdwijnen altijd en herpeswondjes komen en gaan. Als je een keer een wondje, uitslag of blaar op of in de buurt van je geslachtsdeel bemerkt, kun je best een arts bezoeken. Zelfs als de symptomen van een soi verdwijnen is het waarschijnlijk dat de infectie er nog steeds is en het zal voorzeker niet uit zichzelf genezen.

Sommige soi's hebben geen duidelijke tekenen, maar anderen hebben wel symptomen. Tekenen van soi's bij mannen zijn, onder andere:

. Een wondje, zere plek, gezwel, uitslag op of rond de penis.
. Een afscheiding, net als pus, uit de penis.
. Pijn of een brandend gevoel tijdens het plassen.
. Pijn tijdens seksuele omgang.
. Pijn en zwelling van de testikels.
. Abnormale zwelling of vergroeiingen aan de geslachtsdelen.

Tekenen van SOI's bij vrouwen zijn, onder andere:

. Een afscheiding uit de vagina die dik en jeukerig is of een abnormale geur of kleur heeft.
. Pijn in de onderbuik.
. Pijn of een brandend gevoel bij het plassen.
. Pijn tijdens seksuele omgang.
. Abnormale of onregelmatige vaginale bloeding.
. Jeuk rond de geslachtsdelen.
. Abnormale zwelling of vergroeiing van de geslachtsdelen.

Een belangrijk punt is, dat alle soi's je kwetsbaarder maken voor een hiv-infectie. Sommige soi's zijn bacteriële infecties die gemakkelijk genezen kunnen worden, anderen dan weeral niet. Hierna volgt een alfabetische lijst van de meest voorkomende soa's:

Bacteriële vaginose: Bacteriële vaginose is eigenlijk geen soa, maar een verstoring van het bacteriële evenwicht in de vagina. Dit kan bijvoorbeeld ontstaan na het wassen van je vagina met zeep of als je een tampon te lang inhoudt. Een bekende veroorzaker van bacteriële vaginose is de bacterie gardnerella vaginalis. Deze bacterie zit in je vagina zonder dat je er last van hebt.

Klachten zijn: jeuk, grijskleurige afscheiding die sterk ruikt naar rotte vis, rode schaamlippen.

Behandeling: vaak gaan de klachten vanzelf over en is behandeling niet nodig. Alleen als je klachten steeds terugkeren, is behandeling noodzakelijk. Je krijgt een korte antibioticakuur. Tijdens de kuur mag je geen alcohol drinken en geen seks hebben.

Chlamydia: Chlamydiasis, vaak afgekort tot chlamydia, is een van de meest algemene seksueel overdraagbare aandoeningen. De oorzaak van chlamydiasis is de bacterie Chlamydia trachomatis, een soort van het geslacht Chlamydia. Die nestelt zich in de slijmvliezen van de geslachtsdelen (vagina, penis, anus). Hierdoor kan een ontsteking ontstaan van de baarmoedermond, de plasbuis en de anus.

Chlamydia kan enige tijd sluimerend blijven en daarna problemen beginnen te veroorzaken. De symptomen zijn vaak een waterachtige afscheiding uit de penis, vooral na het 's morgens opstaan, een brandend gevoel tijdens het plassen, zwelling, en pijn in de testikels. Bij vrouwen: pijn tijdens seksuele omgang, buikpijn en abnormaal bloedverlies, bijvoorbeeld tussen twee menstruaties in of na het vrijen

Vaak zijn er echter geen symptomen. Minstens 75% van de vrouwen en 30% van de mannen hebben helemaal geen symptomen. Bij vrouwen kan een verandering in de vaginale flora een aanwijzing zijn. Indien chlamydia niet behandeld wordt kan de infectie zich verspreiden en een ontsteking veroorzaken in het bekken, vooral in de baarmoeder: wat kan leiden tot onvruchtbaarheid. Ook kan het leiden tot verlittekening van de eileiders met onvruchtbaarheid tot gevolg. Bij mannen kan een onbehandelde chlamydia ook leiden tot onvruchtbaarheid.

In april 2008 werd in Nederland een groot bevolkingsonderzoek naar chlamydia gestart. In november 2008 gepubliceerde resultaten laten zien dat 6,3 procent van de geteste personen onder de 20 jaar geïnfecteerd was.

Gonorroe: Neisseria gonorrhoeae, oftewel gonokok, is één van de voornaamste oorzaken van seksueel overdraagbare aandoeningen en de meest besmettelijke bacteriële SOA. Ongeveer 500 miljoen mensen lijden wereldwijd aan deze ziekte en er komen er 150 miljoen per jaar bij. Wegens zijn korte incubatieperiode van twee tot vijf dagen, de uitgesproken klachten bij de man en zijn besmettelijkheid, geldt deze ziekte als een prima indicator van onveilige seks.

Gonorroe, 'gono' of 'druiper', komt vooral voor bij mannen (85 %) en dit meestal in de leeftijdsgroep van 25-tot 44-jarigen. Een vrouw die éénmalig onbeschermd seksueel contact heeft met een geïnfecteerde man loopt 50 % kans om zelf geïnfecteerd te geraken, omgekeerd is de kans slechts 20 %.

Gonorroe veroorzaakt een geelgroene afscheiding en pijn bij het plassen bij de mannen. Sommige hebben echter helemaal geen symptomen. Sommige vrouwen hebben ook een afscheiding, maar ook de meeste vrouwen hebben geen symptomen. Maar als de infectie niet tijdig ontdekt en behandeld wordt, zal het zich onvermijdelijk verspreiden en onvruchtbaarheid veroorzaken. Een onbehandelde gonorroe bij zwangere vrouwen kan leiden tot blindheid bij baby's. Tijdens de behandeling moet er ook rekening gehouden worden met parallelle infectie met Treponema pallidum of Chlamydia trachomatis of andere soa's.

Hepatitis B: Hepatitis B is een leverontsteking die wordt veroorzaakt door het hepatitis B-virus dat behoort tot de familie van de zogenaamde Hepadnaviridae. Hepadna-virussen hebben een sterke voorkeur om zich te nestelen in levercellen, maar zeer kleine hoeveelheden van deze virussen kunnen ook worden aangetoond in bijvoorbeeld de nieren en de alvleesklier. In organen anders dan de lever veroorzaakt het hepatitis B-virus echter geen schade. De levercelschade wordt overigens toegebracht door het afweersysteem, niet door het virus. Symptomen van acute hepatitis B zijn leverontsteking, braken en geelzucht . Chronische hepatitis B kan leiden tot levercirrose en leverkanker. Hepatitis B-infectie is te voorkomen door vaccinatie.

Het hepatitis B-virus bevindt zich in het bloed of in lichaamsvloeistoffen zoals sperma, vaginaal vocht of urine. Overdracht is mogelijk door onveilig seksueel contact, maar tevens via contact met bloed of bloedproducten zoals het gemeenschappelijk gebruik van tandenborstels, scheermesjes, nagelschaartjes of naalden. Het kan worden overgebracht door gezonde mensen, die chronisch drager zijn van het virus. Hepatitis B is de enige SOA waar naast het condoom ook een vaccin bescherming biedt.

Twee van de drie mensen met hepatitis B vertonen geen klachten. Eén derde van de patiënten vertonen na 2 tot 6 maanden symptomen van een acute hepatitis Binfectie. Deze treedt meestal plotseling op en wordt gekenmerkt door een slechte of verminderde eetlust, een ziek gevoel, misselijkheid, braken, matige koorts en in sommige gevallen gewrichtspijn en huiduitslag. Na een paar dagen wordt de urine donker en er kan geelzucht ontstaan. In enkele gevallen komt een ernstigere, levensbedreigende vorm voor (fulminante hepatitis) waarbij zich leverfalen ontwikkelt.

Kenmerkend is dat de meeste symptomen vervolgens weer verdwijnen en men zich beter voelt, ondanks dat de geelzucht verergert. Er kunnen zich symptomen van cholestase (galstuwing) voordoen, zoals bleke ontlasting en jeuk. De geelzucht bereikt meestal binnen één tot twee weken een hoogtepunt en verdwijnt vervolgens langzaam binnen 2 tot 4 weken.

Hepatitis B kan chronisch worden bij een deel van de patiënten (5 - 10 %) en kan nagenoeg ongemerkt voorbijgaan, of in alle hevigheid toeslaan. Een virusdrager heeft geen symptomen (meer) maar is nog wel besmet. De chronische ontsteking kan na meerdere jaren leiden tot cirrose. Chronische hepatitis verhoogt de incidentie van leverkanker (hepatocellulair carcinoom). Chronische dragers worden ontraden alcohol te gebruiken wegens het toegenomen risico op cirrose en leverkanker.

Er zijn geen medicijnen die hepatitis B genezen. Er is wel een behandeling die de klachten beperkt. Door rust en een speciaal dieet verdwijnt het virus meestal vanzelf. Zo niet, dan blijft men drager van hepatitis B. Dat wil zeggen dat het virus in het lichaam blijft. Een klein deel van de 'dragers' heeft een blijvende ontsteking van de lever die ernstige klachten kan veroorzaken.

Hepatitis B is zowel in België als in Nederland een meldingsplichtige ziekte in groep B van de Infectieziektenwet. Ook als chronisch dragerschap voor het eerst wordt vastgesteld moet dit gemeld worden. In principe wordt dit altijd gevolgd door contactonderzoek en bronopsporing van bijvoorbeeld de sekspartner(s) van de patiënt.

Herpes: Herpesvirussen (herpesviridae) veroorzaken bij mens en dier ziekten waarvan waterpokken en gordelroos, de koortslip, herpesstomatitis, herpesfijt van de vinger en herpes genitalis, de bekendste zijn. In totaal zijn er inmiddels circa 100 herpesvirussen bekend; van acht daarvan is bekend dat ze bij de mens voorkomen. Ze worden in drie groepen ingedeeld op grond van hun structuur: alpha-, beta- en gammaherpesvirinae.

Herpes genitalis behoort tot de groep een van de meest voorkomende soa. Het betreft een primaire of secundaire infectie en wordt veroorzaakt door het Herpes Simplexvirus. 20% van de bevolking heeft beschermende antistoffen hiertegen. Het condoom biedt slechts een gedeeltelijke bescherming. De blaasjes kunnen namelijk buiten de condoomrand zitten en men kan het virus via de handen overdragen. Het wordt verspreid door seksuele omgang, geboorte en door contact met een besmette huid. Men kan herpes dus ook krijgen via orale seks. Laat je dus niet pijpen door iemand met een koortslip. Herpes veroorzaakt blaren die verschijnen op de geslachtsdelen, op de anus, of rondom de mond.

De blaren gaan soms gepaard met hoge koorts, lichaamspijnen en opgezwollen klieren. De blaren springen na 2 tot 4 dagen open en kunnen gewoon genezen. Als de persoon eenmaal besmet is, is hij of zij besmet voor het leven of er nu symptomen optreden of niet. Het aantal keren dat er symptomen optreden heeft te maken met de gezondheid van de persoon. Mogelijke uitlokkende factoren zijn stress, ziekte, vermoeidheid, depressie, menstruatie, enzovoorts.

Er is geen medicijn om herpes te genezen. Er zijn wel medicijnen die ervoor zorgen dat een aanval minder pijnlijk is en korter duurt. Deze middelen zijn op doktersrecept verkrijgbaar

Personen die zowel hiv evenals herpes hebben, krijgen veel herpesaanvallen. Een baby die met herpes geboren wordt heeft een risico op blindheid, hersenschade of zelfs de dood. Hier komt ook bij dat herpes bij zwangere vrouwen het risico op een miskraam of vroeggeboorte vergroot. Indien de patiënte vlak voor de bevalling een primaire herpes genitalis-infectie doormaakt, is een keizersnede en/of behandeling met een antiviraal middel aangewezen. Zo vermijdt men overdracht naar de pasgeborene.

HIV/AIDS: Human Immunodeficiency Virus, of menselijk immuundeficiëntievirus, is het virus dat AIDS, Acquired Immune Deficiency Syndrome, veroorzaakt. Transmissie van HIV gebeurt via seksueel contact, prikaccidenten of bloedtransfusie en transplacentair. Tot nu toe is een hiv-besmetting nog niet te genezen. Wel bestaat er al medicatie die de deling van het hiv-virus afremt, en daardoor het ontstaan van ziekteverschijnselen en aids meestal voor langere tijd tegengaat.

De sterkst vertegenwoordigde leeftijdsklasse is deze van 30 - 34 jaar bij de mannen en deze van 25 - 29 jaar bij de vrouwen. Bij mannen, bij wie er een risicofactor gekend is, hebben 66,8 % seksuele contacten gehad met een andere man en 5,2 % verklaren intraveneuze drugs te hebben gebruikt. Overdracht via heteroseksuele weg zou verantwoordelijk zijn voor 25,0 % van de HIV-infecties. Voor de vrouwen van de Belgische nationaliteit wordt een heteroseksuele overdracht genoemd in 76,1 % van de gevallen. De overdracht van hiv tijdens seksueel contact is te voorkómen door het juiste gebruik van goede condooms of beflapjes. Jarenlang beweerde het Vaticaan dat het condoom niet werkt om aids te voorkomen, omdat er minuscule gaatjes in zitten die het virus zouden doorlaten. In de laatste uitspraak van de paus vermeldde hij evenwel dat condoomgebruik in sommige gevallen is toegestaan om hiv-infectie te voorkomen.

Wanneer HIV in het lichaam komt valt de infectie het immuunsysteem in het lichaam aan dat het lichaam normaal beschermt tegen infecties. Sommige mensen ontwikkelen enkele weken na het oplopen van een HIV-infectie volgende symptomen die 3 tot 14 dagen kunnen aanhouden: koorts, uitslag, gezwollen lymfeklieren en algemene malaise. Anderen vertonen geen onmiddellijke klachten. Het kan jaren duren voordat men een teken ontdekt dat men besmet is maar na een tijd wordt het onmogelijk om infecties en zelfs vaak voorkomende ziekten die normaal niet ernstig zouden zijn, tegen te gaan. Wanneer het lichaam niet langer tegen deze ziekten kan vechten dan heeft de persoon AIDS ontwikkeld. AIDS manifesteert zich ondermeer onder gezwollen lymfeklieren, gewichtsverlies, koorts die opkomt en weer verdwijnt, onwel voelen, vermoeidheid, diarree, bloedarmoede of spruw.

Humane Papilloma Virus: Over dit onderwerp hebben we reeds eerder uitgeweid. Dit virus veroorzaakt wratten (condylomata acuminata) die op of rond de geslachtsdelen verschijnen. Genitale wratten zijn één van de meest frequent seksueel overdraagbare aandoeningen in de wereld. Meer dan 30 types zijn ervan bekend. Naast seksuele transmissie is overdracht ook mogelijk door het gemeenschappelijk gebruik van washandjes of handdoeken.

Deze vleeskleurige bobbeltjes zijn soms moeilijk te herkennen vooral als ze in vagina van de vrouw voorkomen. Genitale wratten doen zich vaak voor op warme, vochtige oppervlakken van het lichaam. Bij mannen verschijnen ze meestal op het uiteinde en het middengedeelte van de penis en onder de voorhuid. Bij vrouwen komen deze voor op de uitwendige schaamdelen, de vaginawand, de baarmoederhals en de huid rond het vaginale gebied. Zij kunnen eveneens in het gebied rond de anus en in de endeldarm ontstaan, vooral bij homoseksuele mannen en bij vrouwen na anaal geslachtsverkeer.

Ze verschijnen meestal 3 weken tot 12 maanden na de infectie. Deze zeer lange incubatietijd kan ervoor zorgen dat de infectie onbewust kan worden overgedragen op anderen. Bovendien biedt het condoom slechts een gedeeltelijke bescherming. De wratten zijn pijnloos maar kunnen wel aanleiding geven tot jeuk. Tijdens de menstruatie of zwangerschap kunnen deze klachten verergeren.

De wratten kunnen behandeld worden met een zuuroplossing en men moet geen seksuele omgang hebben totdat de wratten volledig zijn verdwenen. Beide partners moeten onderzocht worden om te zien of zij wratten hebben. Vrouwen die met het virus besmet zijn lopen een veel hoger risico om baarmoederhalskanker op te lopen.

Scabies: Scabies, of schurft, is een huidziekte die wordt veroorzaakt door de schurftmijt. Het kan optreden bij mens en dier. Het is de enige echt besmettelijke vorm van jeuk. Normaal gezien geeft hand contact een zeer gering risico. Wanneer de geïnfecteerde een uitgebreide infectie heeft met veel mijten kan een hand geven wel voldoende zijn om met de mijt besmet te raken. Zeker bij scabies norvegica is een oppervlakkig contact soms al voldoende. Daaronder vallen dus ook langdurige omhelzingen en met name seksueel contact. Ook kan de mijt via beddengoed, handdoeken en dergelijke worden overgedragen, en zullen bij samenwonen op een kleine oppervlakte ook huisgenoten besmet kunnen raken.

De mijt graaft gangetjes in en onder de epidermis van de huid en legt gedurende 4 - 6 weken eitjes die na 2 tot 4 dagen uitkomen. Na ongeveer 17 dagen ontwikkelt zich hieruit een volwassen vrouwtje dat op haar beurt eitjes kan leggen. De mijt en larve zijn afhankelijk van voedsel uit de huid, warmte en hoge luchtvochtigheid. Ze overleven minder goed bij een goede persoonlijke hygiëne. Voorkeursplaats is de huid tussen de vingers. Andere trefplaatsen zijn: onder de oksels, rond de taille, aan de binnenkant van de polsen, aan de buitenzijde van de ellebogen, op de enkels en voetzolen, rond de borsten en geslachtsdelen en op de billen. Bij kinderen kan ook het hoofd aangedaan zijn, bij volwassenen meestal niet.

De incubatietijd bedraagt 2 tot 6 weken. De drager is echter reeds na 1 à 2 weken besmettelijk voor anderen. Bij herbesmetting kunnen reeds na 1 tot 4 dagen opnieuw symptomen optreden. Het voornaamste symptoom is ernstige jeuk, die 's nachts het meest uitgesproken is. Krabben lijkt inderdaad te helpen om de infectie beperkt te houden.

Andere symptomen zijn blaasjes, roodheid en schilfering; wellicht veroorzaakt door een allergische reactie ten gevolge van het secreet, de uitwerpselen, de eitjes en bepaalde stoffen op het oppervlak van de mijt. Tengevolge van het krabben, kunnen huidinfecties optreden. Schurft vormt een karakteristiek gangetje in de huid dat lijkt op een onregelmatige potloodstreep.

Mijten zijn zeer besmettelijk. Schurft wordt dus verspreid door nauw lichamelijk contact en minder vaak door het delen van kleding of lakens met een besmet persoon. Het condoom biedt nauwelijks tot geen bescherming.

Scabies wordt onder andere medicamenteus behandeld met de volgende scabicide middelen: permethrine, benzylbenzoaatsmeersel, crotamiton, Ivermectine (Stromectol) en zwavel. Lindaan is in onze gewesten verboden omwille van toxiciteit (stuipen, aplastische anemie).

Het is belangrijk huisgenoten te behandelen, en ook maatregelen te treffen om herbesmetting vanuit beddengoed, kleding of huisraad te voorkomen. Bij gewone scabies is het raadzaam alle gedragen kleding en het beddengoed, indien mogelijk te wassen op minimaal 60 graden. Indien wassen niet mogelijk is, is het raadzaam de kleding, het dekbed, kussen, maar ook de matras minimaal 72 uur te luchten. Ook kan men kledij gedurende minimaal 2-3 dagen (48-72 uur) opbergen in een dichtgebonden plastic vuilniszak.

Schaamluis: De schaamluis (Pthirus pubis) is een ongevleugeld, zeer klein insect uit de familie Pediculidae en is vooral bekend door de parasiterende levenswijze op de mens.

Schaamluizen, ook wel 'platjes' genoemd, bevinden zich meestal in de schaamstreek maar kunnen ook in het borst-, oksel- en baardhaar als in wenkbrauwen voorkomen. Net zoals de hoofdluis kan de schaamluis bijvoorbeeld ook via intiem lichamelijk contact, besmette kleding, beddengoed, handdoeken en zelfs autostoelen worden overgebracht.

Schaamluizen leven van menselijk bloed en veroorzaken intense jeuk. Door hevig krabben ontstaan vaak beschadigingen van de huid waardoor bacteriële infecties kunnen ontstaan. Daarom ook wordt krabben sterk afgeraden. Bij geslachtsverkeer biedt een condoom praktisch geen bescherming.

De bestrijding van de schaamluis is gelijk aan die van de hoofdluis: uitkammen met een fijne kam, of wassen met een speciale anti-luizen shampoo. Hierin zit meestal de stof permethrine, die ook wel gebruikt wordt om kippen en andere dieren te ontluizen. Het probleem bij de bestrijding zijn de eitjes, ook wel neten genoemd, die zeer klein zijn, en eveneens zeer bestendig tegen allerlei invloeden. Een snelle en rigoureuze methode is kaalscheren, ook in de schaamstreek, waardoor de luis letterlijk dakloos wordt en zich niet of moeilijk meer kan vastklampen, maar deze methode biedt geen bescherming tegen eventuele besmetting.

Was je kleren die je vóór de behandeling aan hebt gehad op minimaal 60°. Was ook je beddengoed, zodat de eitjes doodgaan. Laat je matras en kussen luchten. Dingen die je niet kunt wassen, moet je gedurende minimaal 2-3 dagen (48-72 uur) opbergen in een dichtgebonden plastic vuilniszak.

Sjanker: Een sjanker is een zweer die in het bijzonder aan de geslachtsorganen ontstaat. Dit gebeurt na geslachtsverkeer met een geïnfecteerde persoon. Sjanker veroorzaakt pijnlijke plekken op de geslachtsdelen en soms opgezwollen klieren in de lendenstreek. Deze lymfeklieren kunnen opzwellen totdat ze barsten. De zweren, die hiermee gepaard gaan, verhogen het risico om besmet te raken met HIV.

Men onderscheidt twee typen:

- De harde sjanker (ulcus durum). Deze vorm is de eerste uiting van syfilis, welke ontstaat op de plaats waar de bacteriële verwekkers van syfilis het eerst de huid of slijmvliezen binnengedrongen zijn. Eerst ontstaat een hard knobbeltje, en deze gaat over in een scherp begrensde zweer waarvan het midden een wat gelig beslag heeft. Het is niet pijnlijk en geneest zonder littekenvorming, echter is genezing niet makkelijk. Naast de geslachtsorganen kan de zweer ook op de lippen, keel of anus voorkomen.

- De weke sjanker (ulcus molle), wordt ook wel zachte of malse sjanker genoemd. Dit is niet een symptoom van een ziekte zoals de harde sjanker is, maar een ziekte op zichzelf, verwekt door de Haemophilus ducreyi, Gram-negatieve streptobacil. De aandoening is plaatselijk waarbij meerdere zweertjes ontstaan, en geneest snel en gemakkelijk. Een bijverschijnsel is dat de lymfeklieren in de liezen erg pijnlijk zijn.

Syfilis: Syfilis is ondertussen één van de meer zeldzame soa geworden maar wordt de laatste tijd gekenmerkt door sporadische outbreaks. De ziekte kwam indertijd vooral voor bij homo's, waarbij de helft seropositief was. Wereldwijd lopen er jaarlijks nog 10 tot 12 miljoen mensen deze ziekte op. In Nederland, alsook in Vlaanderen, treft het jaarlijks zo'n 250 personen. Aangeboren syfilis is in onderontwikkelde landen een belangrijke oorzaak van sterfte rondom de geboorte.

Syfilis wordt veroorzaakt door de bacterie Treponema pallidum. De transmissie gebeurt via seksueel contact, aanraking van letsels, prikaccidenten of bloedtransfusie en transplacentair. Zelfs kussen kan, in theorie, syfilis overdragen. Het condoom biedt slechts een gedeeltelijke bescherming.

De symptomen manifesteren zich gewoonlijk 1 tot 13 weken na infectie. Niet iedereen echter wordt symptomatisch en alleen patiënten met primaire of secundaire syfilis zijn besmettelijk.

Syfilis veroorzaakt een kleine pijnlijke zweer bij een infectie bij de geslachtsdelen of aan de mond welke 9 tot 90 dagen na de infectie verschijnt. Meestal ontstaat ook een pijnloze zwelling van de omliggende lymfeklieren. Dit zweertje verdwijnt na een paar dagen. De infectie kan enige tijd blijven. Later treedt een uitslag op die niet jeukt. Gewoonlijk op de voetzolen en handpalmen.

Andere symptomen zijn: lichte koorts, een grieperig gevoel, vermoeidheid, zere keel, haarverlies, gewichtsverlies, hoofdpijn, opgezwollen klieren en spierpijnen.

De ziekte kan zich in zeer veel vormen voordoen, die vaak ook op andere ziekten lijken. Als syfilis niet wordt behandeld kan het in het latere leven grote problemen veroorzaken. Er kan neurolues ontstaan, waarbij het centraal zenuwstelsel wordt aangedaan met ernstige neurologische en psychiatrische verschijnselen tot gevolg. Hartziekten zijn vaak ook een gevolg en in de eindfase kan de infectie dus de hersenen aantasten. Zwangere vrouwen kunnen syfilis overdragen aan het embryo en dit kan leiden tot doodgeboorten.

Er bestaat ook nog de aangeboren syfilis, lues congenita, met typische vormafwijkingen, onder andere van het gebit en de schenen.

Behandeling kan plaatsvinden op elk moment dat de syfilis wordt ontdekt maar indien het vroegtijdig ontdekt wordt is de behandeling korter en is de genezing succesvoller.

Trichomoniasis: Het aantal mensen met trichomoniasis ligt ongeveer rond de 2.000 besmette gevallen per jaar in Nederland. Trichomoniasis is een SOA die veroorzaakt wordt door de parasiet Trichomonas vaginalis. Niet seksuele overdracht is eveneens mogelijk via het gebruik van andermans handdoek en washandje - of iets dergelijks, die besmet is met Trichomonas vaginalis, of toiletbril.

De ontsteking kan asymptomatisch verlopen, of kan bij vrouwen ter hoogte van de vagina gepaard gaan met een stinkende, groengele, schuimende afscheiding, samen met een branderig gevoel, hevige jeuk, en pijn aan de schaamlippen. Ook kan er een blaasontsteking ontstaan. De ziekteverschijnselen van trichomoniasis kunnen bij vrouwen al enkele uren na de besmetting optreden, maar ze kunnen ook een paar maanden/jaar uitblijven.

De symptomen bij mannen zijn hevige jeuk aan de penis, een rode eikel en urine met een vieze geur. De aandoening kan eveneens een branderig gevoel bij plassen veroorzaken. In de meeste gevallen vertonen ze evenwel geen klachten en het duurt soms jaren voordat de ontstekingen zich voordoen.

Trichomoniasis wordt behandeld met een eenmalige dosis antibiotica. Het is belangrijk dat men de aanwijzingen van de arts goed opvolgt. Gebruik geen alcohol op de dag van behandeling.

Commentaar


Wees de eerste om te reageren!

Reageer


Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.

Mijn naam:    
Mijn e-mail adres:    
Mijn commentaar:
Verificatie:
Typ de code hierboven in:
 


School voor ontwikkeling van De Innerlijke Mens


Adverteer op Spiritualia
Adverteren
Zoek&Vind
Meer
Spiritualia
Contact
Copyright © 2008-2020 Spiritualia. Alle rechten voorbehouden. | Privacy Statement | Gedragscode | Algemene Voorwaarden | Auteursrecht