|
avond
Het was weer een avond om nooit te vergeten,
de zon stond heel laag.
we hadden al handenvol bramen gegeten
de tijd verliep traag.
jij was het, geloof ik, die het eerst van ons beiden
begon over ons
en wat we die avond toen verder nog zeiden
liep van goud via zilver
terug naar het brons.
en de zon die daar daalde over de velden,
en de vogels die langzaam begonnen te zwijgen
en de eenden die hoog hun gang iets versnelden
en de wind die wat speelde met de wilg en zijn twijgen.
we keken, we lachten, we zwegen en spraken,
zo vlak bij elkaar.
maar we durfden elkander nog niet aan te raken,
wij voelden gevaar.
want die zon en die vogels, die wind en die twijgen,
dat leek al te veel,
dan dáárbovenop ook nog tederheid krijgen,
en dat op één avond,
is niet meer reëel.
we dronken nog wat en bespraken de dingen,
de zon zakte weg,
maar voordat wij weer ons huis binnengingen,
daar achter de heg,
voelden wij dat die zon, die vogels, die twijgen,
de wind door het hout
speelden met ons en toen liep ons zwijgen
van brons via zilver
terug naar het goud.
en de zon die daar daalde over de velden,
en de vogels die langzaam begonnen te zwijgen
en de eenden die hoog hun gang iets versnelden
en de wind die wat speelde met de wilg en zijn twijgen.
henric langeveld
Commentaar
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten en om een score te kunnen geven kun je hier inloggen.
|