|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
donderdag 9 februari 2012 10:10
|
|
|
|
|
|
|
De toekomst van elke geboren baby is grotendeels afhankelijk van de omgeving waarin het wordt grootgebracht. Een kind dat in het Amazonegebied opgroeit zal zich anders ontplooien dan een kind dat in Azië, het Midden-Oosten, tussen de pygmeeën of in onze gewesten de nodige ervaringen en (geloofs)overtuigingen opdoet.
Erfelijkheidsfactoren spelen ook een grote rol. Om die reden is het onwaar te schrijven dat een kind als een tabula rasa, als een onbeschreven lei, wordt geboren. Het verleden laat een stempelindruk achter. Bovendien speelt de onmiddellijke omgeving ook een cruciale rol. Daarmee bedoel ik: het bewustzijnsniveau van de ouders in de eerste plaats, én die van al de andere opvoeders.
Bovendien is elk opgroeiend kind op zoek naar datgene wat ‘liefde’ wordt genoemd. Naar datgene, dat als een droom door volwassenen al eeuwenlang in liedjes wordt bezongen, en dat men in de literatuur zo bloemrijk en liederlijk mogelijk tracht te omschrijven en weer te geven.
Eénmaal volwassen, is de mens er nog altijd naar op zoek... Alsmaar stoot hij op het begrip ‘eigenliefde’, een vorm van egocentrische ‘liefde’ van het allerlaagste niveau. Maar, in hun verbeelding leven de meeste mensen in de veronderstelling dat ze in hun hart zitten en dat ze ‘het goede’ doen. Hoe armer van geest, hoe onwetender.
Een opgroeiend kind wordt dus door zijn omgeving geboetseerd. Ouders, die uit elkaar gaan, kunnen scheidingen veroorzaken , zowel in de diverse persoonlijkheden als in het gevoelsleven van het nog jonge mensje. Het kind spiegelt zich naar hen – want, in zijn ogen zijn zijn ouders zijn goden...
De huidige mensheid, als geheel, leeft in een zeer laag niveau van bewustzijn. Anderzijds komen we van ver: ooit waren we holbewoners. We mogen dus niet klagen. Maar, kun je jezelf een wereld voorstellen, waarin elke mens de andere liefheeft en elkaar nog altijd doodt, of schade berokkent? Geef de mens dus nog een duizendtal jaar de tijd en oorlogen zullen dan misschien tot het verleden behoren, wie weet?
Dat verleden is ons huidige nu. We worden met de hedendaagse realiteit geconfronteerd: met een knettergekke wereld, bewoond en geregeerd door knettergekke mensen. Toegegeven: op de 7 miljard stervelingen zijn er talrijke uitzonderingen, die dan weeral op hun beurt de vaste stelregel bevestigen.
Laten we enkele voorbeelden geven van hoe sommige ouders met hun opgroeiend kind omspringen. We gaan naar het buitenland, want als ik voorbeelden uit onze gewesten aanhaal, krijg ik de politie op mijn dak, zoals in de zaak Kevin Despiegelaere die in een voorbeeldig huisgezin opgroeide ...
1- Sarah Burge, de moeder die haar 7-jarige dochter een borstvergroting en liposuctie-coupon als verjaardagscadeau gaf ...
2- Torry Hansen, de adoptiemoeder die Artem Savelyec terug naar huis stuurde ..., per vliegtuig.
3- Het Koreaans koppel die hun baby liet sterven, terwijl ze een virtueel kind aan het opvoeden waren ...
4- Sandra Padilla Miranda, die een gevecht tussen haar kind en een ander organiseerde om een dispuut te beslechten ...
5- Kerry Campbell, de moeder die haar eigen dochter met botox bewerkte ...
6- Een 14-jarig meisje werd seksueel uitverhuurd opdat de ouders een caravan konden afbetalen ...
7- Billy Joe Madden, de vader die in de auto stomdronken in slaap viel en zijn 8-jarige zoon liet rijden ...
8- Fremon Seay, de vader die nog altijd in de Middeleeuwen leeft...
9- Het koppel, die hun baby van 8 maanden oud op een parking vergat mee te nemen...
10- En als laatste voorbeeld: de moeder, die ontgoocheld was over de schoolresultaten van haar zoon. Maar zélf, kan ze amper lezen of schrijven.
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.