Stel, dat een mens minstens uit 100 karaat bestaat… Wat is dan 1 karaat waard?

Toen ik als kind voor het eerst een transistorlamp zag, was dat een fascinerend voorwerp. Het had iets magisch. Je wist dat het een menselijk product was maar het had iets ondoorgrondelijks, iets hypnotiserend en op een niet te vatten manier toch iets herkenbaars waarin je jezelf verloor.

Maar een spin, mug of vlieg werd zonder de minste bewondering tot moes geslagen als het in je buurt was. Toch is een transistorlamp in vergelijking met deze schepsels wat complexiteit betreft, en door het feit dat het leeft en zich voortplant, gelijk aan het verschil tussen nul en oneindig.

Veronderstel dat we zo’n nietig schepsel van de grond af moesten trachten op te bouwen uit de ons omringende stof. Het zou al een technologisch wonder zijn als je iets vergelijkbaars zou kunnen maken zonder dat het zich kan voortplanten en daarvoor voedsel opspoort en gebruikt. Deze prestatie, die nog altijd in het niets valt in vergelijking met dat levende, zichzelf voedende en voort-plantende nietige schepsel, zou een ongelooflijke hoeveelheid kennis, denkinspanning, oefening, geduld, wilskracht, enz. vereisen. Maar stel dat het je lukt en dit wonder zou tonen aan een kennis en  deze jou creatie met zijn hak binnen een flits van een seconde jou tot moes trapt.  

Met andere woorden, waarom is het leven dat ontstaan is uit miljarden jaren geduld zo goedkoop en is onze eigen - in de tijd onbestaande - inspanning om iets te creëren zo waardevol. Als je deze een-voudige vraag niet alleen benadert vanuit je denken, maar ook vanuit je gevoel en gewaarwording, dan gaat het je duizelen want je blijkt geen werkelijke houvast te hebben om deze vraag te beant-woorden. Het is alsof je jezelf door een zwart gat moet laten vallen zonder enige garantie dat je eruit komt met het antwoord in je zak.  

Diamant is een toestand van koolstof en koolstof is het allerbelangrijkste basiselement van organisch leven op aarde. Je hebt de fossiele brandstoffen zoals steenkool, olie en gas, de belangrijkste energieleveranciers op aarde. De twee laatste komen voor onder de vorm van koolwaterstoffen. Deze belangrijke energiebronnen, net als diamant, zijn ontstaan uit de fossiele resten van gestorven en bedolven organisch leven. In feite is de mens dus een potentiële diamant waarvan de waarde pas blijkt lang na zijn dood. Waar kennen we dat nog van?! Dit alles doet mij denken aan een stukje tekst uit een lied van Pink Floyd.          

 and as the windshield melts  

 my tears evaporate

 leaving only charcoal to defend

 finally i understand

 the feeling of the few

 ashes en diamonds

 foe and friend

 we were all equal in the end.       

Zo boven zo beneden. Wie kent niet de vergelijking van de essentie van de mens met een innerlijke ruwe diamant die moet geslepen worden. Gurdjieff noemt dit het ontwikkelen van de essentie. In de geest van Gurdjieff kunnen we zeggen dat deze diamant zich eerst moet uitkristalliseren in ons diepe innerlijk (onderbewustzijn) waaruit deze dan moet worden opgedolven en in het licht (aandacht of derde innerlijk oog) worden gebracht opdat zijn potentiële mogelijkheden zich door hun innerlijke schittering aan ons bewustzijn kan vertonen. Warmte, druk, geduld en bewustzijn ontstaan uit bewuste innerlijk opgeroepen wrijving (bewust lijden!). Deze versterken het natuurlijk innerlijke vuur onder onze lichamelijke retort door het toepassen van ‘niet identificatie’, ‘externe consideratie’, ‘niet uiten en transformeren van negatieve emoties’, ‘pogingen tot zelfherinnering’, enz. Deze zijn het innerlijk equivalent van de uiterlijke processen die de natuur voortbrengt om koolstof en diamant te scheppen. Het slijpproces is het laatste pijnlijke proces dat de mens in zichzelf moet toepassen om zijn innerlijke diamant ten volle te laten schitteren.

Als we maar enigszins zouden begrijpen wat de innerlijke mogelijkheden van een mens zijn en hoe deze zijn voortgekomen uit de potentiële mogelijkheden van de oerkosmos, dan zouden we het leven nooit meer zo goedkoop kunnen opvatten als we nu doen. Zeker als het de levens van anderen (of het andere) betreft. We zouden het leven eren als de kostbaarste diamant die de grootste diamant van allen, de oerkosmos, had voortgebracht.   

Ter aanvulling: heb je al de kans gezien om het nieuwsbericht van Arno, getiteld, 'Playing God' te bekijken? Hier is de link ...