|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
donderdag 9 februari 2012 12:39
|
|
|
|
|
|
|
De omgeving waarin kinderen opgroeien is primordiaal. Het klinkt cru, maar in mijn opinie zouden bepaalde volwassenen geen kinderen op aarde mogen brengen, gewoonweg omdat ze mentaal niet in staat zijn een kind een gezonde omgeving en opvoeding te geven. In wezen zijn ze zelfs niet verantwoordelijk voor hun eigen toekomst.
Maar, eenmaal op deze Aarde geplaatst, waardoor het kwaad is geschied, kunnen sommige van die jonge mensen het leven niet meer aan en plegen zelfmoord. Dan zijn er anderen, die om dezelfde redenen, anderen vermoorden, gewoonweg om een einde te maken aan hun eigen lijden.
Mensen, die anderen doden, ‘verliezen meestal het hoofd', omdat ze geen enkele controle over hun lichaam, instincten, gevoelens en gedachten hebben. Oorlogsomstandigheden laten anderzijds mensen dan weer toe om anderen op een 'verantwoorde manier' om te brengen.
Het is moeilijk om in deze knettergekke wereld lijnen te trekken.
Een Amerikaanse tiener, bijvoorbeeld, bekende dat ze - toen ze nog maar 15 jaar oud was - haar 9-jarige buurmeisje te hebben vermoord. Ze werd gisteren veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf, met kans op vervroegde vrijlating. De nu 18-jarige Alyssa Bustamante zei te willen weten hoe het voelt om iemand te vermoorden ...
Bustamante vermoordde haar buurmeisje in oktober 2009. Ze bekende kort daarna dat ze het meisje, Elizabeth Olten, wurgde en meermaals in de borst stak. Uiteindelijk sneed Elizabeth's keel over. Na haar daad begroef ze het lichaam in een ondiep graf en bedekte het met bladeren.
De advocaten van Bustamante verklaarden dat het gebruik van het antidepressivum Prozac haar vatbaarder maakten om geweld te gebruiken. Bustamante zou jaren onder depressies hebben geleden en een zelfmoordpoging hebben ondernomen door de polsen over te snijden.
De aanklagers voerden echter aan dat Bustamante enkele dagen voor de moord al twee graven had gedolven. Daarnaast brachten de aanklagers nog eens in herinnering dat ze tegenover de politie heeft verklaard 'te willen weten hoe het voelt om iemand te vermoorden'.
De aanklagers lazen passages voor uit het dagboek van Bustamante. Ze beschreef daarin de opwinding die ze ervoer na de moord op Elizabeth. 'Ik wurgde haar en sneed haar keel door en stak haar en nu is ze dood', aldus Bustamante. 'Ik weet niet hoe ik op dit moment moet voelen. Het was geweldig. Zodra je over het 'ik kan het niet'-gevoel heen bent, is het behoorlijk aangenaam. Ik ben wel een beetje nerveus en beverig.'
Maar, Alyssa Bustamante groeide op in een gezin waarvan de ouders drugsverslaafden waren en regelmatig in de gevangenis belandden, zowel de moeder als de vader.
Naar wie gaan we de verwijten toesturen? Naar haar? Naar haar 'voorbeeldige' ouders? Naar de Prozac? Naar de omgeving waarin ze opgroeide? Of, naar de maatschappij in het algemeen?...
De kunst bestaat er weliswaar uit om - indien we een onderdeel bestuderen - ook naar het geheel te kijken, nietwaar?
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.