|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
zondag 22 januari 2012 5:36
|
|
|
|
|
|
|
Dat een baby als een tabula rasa wordt geboren is in wezen onjuist, omdat de erfelijkheidsfactoren een grote rol spelen. Anders gezegd: elke baby krijgt een bagage mee, afkomstig van de moeder, de vader en van al de voorouders uit die stamboomlijn.
Over de jaren doet het kind allerlei informatie op vanuit de wereld waarin het opgroeit. Elke mens vertaalt en schept dus zijn eigen wereld vanuit datgene wat er zich in het brein opgestapeld heeft. Net als in een computer kan er uiteindelijk slechts datgene uitkomen wat er inzit. Met andere woorden: het brein beslist. De mens zélf heeft weinig of geen keuzes: alles geschiedt op een manier waarop de dingen niet anders konden geschieden. Vrije wil is duidelijk een illusie, zelfs indien we de woorden ‘vrij’ en ‘wil’ afzonderlijk ontleden, en zolang we het woordje ‘wil’ niet verwarren met eigenwil.
De tijden veranderen, maar de mensen niet. Toch niet wat ‘inhoud’ betreft. Verpakkingen, daarentegen, veranderen samen met de tijden. We komen van heel ver. Holbewoners zijn onze voorlopers.
Tijden veranderen, de inhoud van het mensenras niet. Toch niet in een periode van 1.000 jaar, wetende dat planeet Aarde reeds 4 ½ miljard jaar bestaat.
Ik weet niet hoe oud je bent, doch afhankelijk van de huidige leeftijd kunnen we soms met heimwee aan de ‘Goede Oude Tijd’ terugdenken - en, de foto’s van fotograaf Christer Strömholm versterken dat melancholische, heimweeachtig gevoel.
Zij, die na de jaren ’80 zijn geboren, kunnen naar onderstaande foto’s kijken, de beelden gewaarworden, of aanvoelen, en iets van de toenmalige sfeer proeven. Toegegeven: de smaak is niet aangenaam, maar het maakte nu eenmaal deel uit van die ‘Goede Oude Parijse Tijd’. Best was dus om nooit in die buurten rond te lopen en mooiere wereldbeelden te aanschouwen. Je kent de uitspraak: “Wat niet weet, wat niet deert’.
Maar ikzelf had geen keuze: ik werd als het ware in dat soort milieu, het zogenaamde ‘Antwerpse Schipperskwartier’, grootgebracht. Je moet je dus niet afvragen wat voor een rotzooi er ooit in mijn brein is opgestapeld geweest - en, vele die personages, die als het ware uit die duistere wereld zijn gestapt, bleven me jarenlang achtervolgen. Toneelspelers, met rollen die ze vanaf geboorte hebben meegekregen. De wereld is wel degelijk een schouwtoneel. Toch geloven sommigen onder ons in een vrije wil, alsof we die - tezamen met een garantiecertificaat - in onze wieg hebben meegekregen.
Zelfs nu, nu dat ik me al jaren uit die omgeving heb verwijderd en me meer en meer in mezelf heb teruggetrokken, komen ze toch nog uit die duisternis maar mij toe gevlogen - net als motten naar het licht - om, nadat ze hun vleugels tegen dat licht hebben kapotgefladderd, op de verarmde grond neerploffen en gedurende het restant van hun leven van hun stuiptrekkingen blijven nagenieten.
Enfin... Bekijk de fotografische beelden van Christer Strömholm, bijvoorbeeld. Elke foto weerspiegelt de persoonlijkheid van de persoon die erop staat afgebeeld. Ervaar tegelijkertijd de vergankelijkheid van het leven en de roep van de ziel; een ziel, die wenst te ontsnappen. In de veronderstelling natuurlijk dat er nog sprake is van een ‘ziel’.
Maar, omdat alles ziel heeft, ook een foto, kunnen we ons daarmede tevreden stellen en dat zielige helpen om uit de foto - waarin het als het ware gevangen zit - te ontsnappen. Ben je daartoe in staat?
Christer Strömholm (1918 - 2002)werd in 1918 in Stockholm geboren en leefde tussen de jaren 1950 en 1970 van tijd tot tijd in Parijs. Gewapend met een fototoestel ontpopte hij zich tot straatfotograaf en specialiseerde zich in het fotograferen van de travestieten van de Place Blanche. Niet als een voyeur, maar als deelnemer, en hij had dan ook verschillende intieme relaties met hen.
In zijn foto’s trachtte hij de vernederingen die die stervelingen in die tijd moesten ondergaan, zwart-wit weer te geven. Ze leefden te midden van de stank der hoeren en kwamen ’s nachts in obscure herbergen samen; in een tijdperk, waarin de Gaulle president was en Frankrijk oorlog voerde tegen Algerije.
Ze verkochten hun lichamen, evenals datgene wat van hun zielen overbleef, om het geld bijeen te schrapen om vanuit hun droomwereld naar Casablanca over te varen en als transseksuelen naar de Parijse bordelen, Moulins Rouges en Crazy Horses, terug te keren.
Oké, indien we de puntjes op de ‘i’ plaatsen, heeft vandaag de dag transseksualiteit een totaal andere betekenis verkregen. Vaak wordt de term transseksueel ten onrechte gebruikt voor een persoon die een geslachtsverandering heeft ondergaan. Dit is in feite onjuist,zegt men, omdat de persoon niet meer in de transgressie zit– vertaal als: ‘overgang’ - van het ene geslacht naar het andere. En de ‘ziel’ verhuisde mee. Als de persoon de hele transgressie heeft doorlopen, wordt deze ‘ex-transseksueel’, of ‘gendereufoor’ genoemd.
Tegenwoordig wensen transseksuelen te worden aangeduid met het geslacht waarmee ze zich identificeren. Een man-naar-vrouw transseksueel wordt een ‘transvrouw’ genoemd, een vrouw-naar-man transseksueel een ‘transman’. ‘t Is maar dat je het weet - in de veronderstelling dat je het wilde weten.
Hartelijk dank voor jouw geduld... Hier zijn dan de foto's:
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.