|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
dinsdag 24 januari 2012 6:49
|
|
|
|
|
|
|
Zo las ik op de blog van DIMschool - de afkorting van 'School voor Ontwikkeling van De Innerlijke Mens' het volgende bericht ...
Onze cultuur is zwaar geïnfecteerd door mensen die zich zó sterk met hun stoffelijke - en dus tijdelijk lichaam - zijn vergroeid, dat ze in de overtuiging leven dat ze enkel en alleen dat lichaam zijn. Maar wijsheid komt nu eenmaal niet voor de jaren. Meestal begint een mens slechts op rijpere leeftijd aan ZelfKennis te denken, nadat hij/zij zich de essentiële vraag heeft gesteld ‘Wie ben ik?’, losstaand van dat lichaam, natuurlijk.
Anders gezegd: veronderstel dat je nú komt te overlijden... wie of wat blijft er van jezelf over? Het is het kennen van dat Zelf waarover ik het heb.
Ware Zelfkennis is de kennis van het onstoffelijke Zelf: ... van dat ‘iets’ in onszelf. Socrates was de allereerste filosoof die zelfkennis benadrukte en de motto ‘Mens ken jezelf’ promootte. Aristoteles concentreerde zich eerder op zelfontplooiing, en Epicurus leerde als eerste hoe een mens ten volle van het leven kon genieten.
Ook Zelfontplooiing verwijst naar Ware Zelfkennis én naar het ontwikkelen van het verkrijgen van controle over ons lichaam; een lichaam, als voertuig van dat ‘iets’ in onszelf - en, hoe meer controle men over zichzelf verkrijgt, hoe beter men van het leven op een zuivere manier met volle teugen kan genieten.
Deze controle begint, bijvoorbeeld, bij het instinctieve deel dat, net als een wild, angstig paard, bij de teugels wordt gehouden. Over het woordje ‘ontwikkelen’ zullen we het onmiddellijk hebben, maar de meer bewuste mens ontstijgt dus het animale en groeit uit naar meer mens-zijn. Hij weet, dat hij wegens al die diverse persoonlijkheden, ikjes en sub-ikjes, (nog) niet één is, en zal ernaar streven om die 1-heid in zichzelf waar te maken.
Tenslotte kan een mens slechts ‘mens’ worden genoemd van zodra hij zich als een volwaardige mens gedraagt. De vraag die we reeds eerder stelden, is: wat verstaat men in het algemeen onder een ‘volwaardige mens’? En wat verstaat elke persoon op zich daaruit? Want, het denken van het individu hoeft niet identiek aan dat van de meerderheid te zijn. Bovendien kunnen we onszelf de extra vraag stellen in hoeverre een onontwikkelde mens als volwaardig kan worden beschouwd.
Vormen & Ontwikkelen
Er is een enorm groot verschil tussen een opleiding volgen en jezelf vormen. Via een opleiding leer je iets bij, maar via vorming werk je aan jezelf, vanuit jezelf. Anderen kunnen jou opleiden, maar vormen moet je zélf doen: je begint er zelf aan en je houdt het zelf op gang.
Anders gezegd: men volgt een opleiding om daarna iets te ‘kunnen’; je vormt jezelf om meer te ‘zijn’. Om deze reden kun je de schriftelijke cursus van thuis uit volgen, teneinde jezelf te vormen.
Eigenlijk is zelfontwikkeling een beter woord dan zelfontplooiing, gewoonweg omdat het woordje ‘ontwikkelen’ het wezenlijke proces beter aanduidt: je ontdoet jezelf van de wikkels. Hiermee wordt dus bedoeld: de persoonlijkheden, de oneigene ikjes, en sub-ikjes.
Hier is sprake van een ‘ontwikkelen’, in de betekenis van: zich van het overtollige ontdoen, net zoals een beeldhouwer uit een marmeren, of granieten blok, de dingen wegkapt, opdat het eigenlijke beeld tevoorschijn komt.
De Italiaan Giovanni Pico della Mirandola (1463-1494) beëindigde op 23-jarige leeftijd zijn roemruchte tekst ‘Oratie over de waardigheid van de mens’ met de woorden: “Als vrij en soeverein kunstenaar moet je als het ware je eigen beeldhouwer zijn en jezelf uitbeelden in de vorm die je verkiest. Je kunt ontaarden in de lagere vormen, de dierlijke, maar je kunt ook door eigen wilsbesluit herboren worden in de hogere vormen, die de goddelijke zijn.”
Hier stuiten we op het woordje ‘wil’ en om die reden moeten we benadrukken dat de gewone, wat Zelfkennis betreft: onontwikkelde mens - de mens, die geen enkel controle over zichzelf heeft, geen wil kán hebben.
Anderzijds draagt eenieder van ons, vanaf geboorte, de Wil in zichzelf mee. Dit lijkt op het eerste zicht contradictorisch, maar in de schriftelijke cursus wordt er op dit thema iets dieper ingaan, en verduidelijkt. Toch zou het hier nu al duidelijk moeten zijn dat een mens, die voortdurend in het animale gedeelte leeft, op weinig wilsbesluit kan rekenen.
We kunnen ons hier al de tijdelijke vraag stellen of een mens ja dan neen over een wil beschikt - en, zo ja: in welke mate die wil vrij kan zijn. En, bestaat er een noodlot? Of, schept de mens zijn eigen lot en kan hij uitgroeien tot wie of wat hij wil? Dit is een vraag die vele filosofen zichzelf ooit hebben gesteld, en nog stellen. 1.000 filosofen – 1.000 antwoorden. Je kan dus uit de diverse antwoorden kiezen. Alles is afhankelijk vanuit welk uitgangspunt men vertrekt...
Een mens is eigenlijk nooit vrij, en afhankelijk van de lucht die hij inademt, de mensen in zijn buurt, de gewoonten en gebruiken van de streek of land waar hij woont, de dingen die hij over de jaren in het brein heeft opgestapeld, enzovoorts. Er zijn duizenden invloeden waaraan we niet kunnen ontsnappen, maar dit hoeft ook niet. Dagdagelijks worden we beïnvloed, en een bewust kritisch denken is in staat keuzes te maken door de dingen naar de juiste waarden te schatten. Je hebt de beïnvloedingen die ons verrijken op onze weg; en anderen, die ervoor zorgen dat we afdwalen, met als gevolg: dat we verarmen.
Dit betekent, dat een bepaald menstype ten dele vrij is en dus niet helemaal gedetermineerd. Hij heeft dus, tot op een bepaald niveau, de keuze om zichzelf te ‘verbeteren’. In wezen is de mens van nature noch goed, noch slecht. Zelfs al datgene wat we het Kwade noemen is gewoonweg het ontbreken van het Goede, net zoals duisternis het ontbreken is van licht, onwetend een gemis aan kennis, en ziekte de afwezigheid van gezondheid.
Sterker zelfs ... Wat in de ene cultuur als ‘normaal’, of acceptabel wordt beschouwd, kan in een andere cultuur worden afgewezen, of veroordeeld. Opvoeding, opleiding, maar vooral vormen kunnen mensen tot ‘betere mensen’ doen uitgroeien, en hoe eerder men daarmee begint, hoe beter. De eerste levensjaren - tot aan de leeftijd van rond de 14 jaar - zijn dus primordiaal. Daarna wordt het ietwat moeilijker.
Deze schriftelijke cursus richt zich dan ook tot de rijpere volwassene. Het is in een zeer eenvoudige, begrijpelijke taal geschreven, waarmee ook wordt bedoeld dat je geen universiteitsdiploma moet hebben om aan Zelfkennis te doen.
Involutie versus evolutie
'Ontwikkelen' is dus eerder een afleren dan een aanleren, en een uitgroeien tot een zelfbeeld waardoor een mens de beste wordt: de allerbeste, die hij maar kan zijn. Zo verkrijgen de woorden ‘involutie’ en ‘evolutie’ een totaal andere, zelfs tegendraadse, betekenis. Evolutie verwijst naar groei. Involutie naar stilstand en tenslotte: aftakeling.
Soms staren we ons blind op de succesverhalen van mensen die de zin van hun bestaan uitdrukken in materieel bezit en poenerige opschepperij. Wat het zielenwezen betreft, zijn het eerder tekenen van involutie in plaats van evolutie. Anderzijds zijn mensen, die door omstandigheden het leven niet zo goed aankunnen, en in een diepe depressie zijn geraakt en zich daardoor afhankelijk maken van genees-middelen, die alles doen behalve genezen, niet veel beter af.
Gurdjieff vertelde ons, dat hij die zwak is in het leven, zwak is in het Werk. Evolueren is vechten, tegen de stroom in – net als de zalm - naar het licht toe. Involutie, is zich als een kurk op het water met het leven laten meestromen; naar een zee, de dieperik in, waarin uiteindelijk de massamens uitmondt en waar - metaforisch gezien - duisternis in die diepten regeert.
Via het volgen van een opleiding leer je dingen aan, bij vorming grijpt juist het omgekeerde plaats. Het doet ons zo’n beetje denken aan het Heilig Vormsel, waarbij een mens contact verkrijgt met het geestelijke deel in zichzelf, met het spirituele lichaam, ook wel mentale lichaam genoemd, het lichaam van de Zuivere Rede.
Via ont-wikkel-ing kom je in je eigen kern, in de leegte van jezelf, daar waar je ‘bent’ en, dit wordt dan ook ‘zijn’ genoemd. Het is een onthechting, een afstand doen van jouw fysieke zelf. Eenmaal daar aangekomen, in jouw kern, bestaat de kunst er uit om meer te ‘zijn’. Je identificeert jezelf met dat ‘zelf’ en niet meer met jouw ego, jouw persoonlijkheden, ikjes of sub-ikjes, waarvan je jezelf onderwijl hebt gedistantieerd. En, zoals je weet moet de lijn van ‘zijn’ parallel lopen met de lijn van ‘weten’ opdat je de dingen beter kunt ‘begrijpen’. Een ander soort van begrijpen is er niet. Meer daarover in de schriftelijke cursus.
Naast een innerlijke ontwikkeling houdt de meer bewuste mens van kunst, muziek, toneel, film, literatuur, en zo meer. Niet als passieve toeschouwer, die van zodra de film gedaan is, of stopt met lezen, naar bed gaat om te gaan slapen. Wél als een persoon die zich heeft verrijkt, de dingen overdenkt en nakauwt, en alle dingen veel intenser ervaart. Hij ervaart de dingen met zijn gehele wezen en ‘wat’ hij ervaart is dus even belangrijk als het ‘hoe’.
Nogmaals: deze schriftelijke cursus, die uit 10 afzonderlijke delen bestaat, richt zich tot de rijpere volwassene. Ook de prijs is zeer laag gehouden, gewoonweg om te vermijden dat mensen, die over een klein inkomen beschikken, niet worden geëlimineerd.
Indien je dus interesse stelt om aan de meest boeiende reis in jeZelf te beginnen, vind je nog veel meer info door op deze link te klikken - en, indien je nog vragen hebt, kan je die gerust versturen naar dim-school@hotmail.com
Bezint vooraleer je begint - maar begin, begin, begin!
In elk geval wens ik jou nu reeds alle succes toe op de Weg naar jouw Ware Zelf!
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.