Waarom Eclecticus enkel en alleen voor eclectici is bestemd … - Deel 3

Op maandag 8 maart 2010 en op zondag 10 november 2010 verscheen de hieronder vermelde tekst op Spiritualia. Geen mens vindt deze tekst terug..., indien men er niet op Googled. En, waarom zou iemand ernaar op zoek gaan? Maar, omdat 'Eclecticus' uiteindelijk is opgestart, voelde ik mezelf verplicht het nogmaals te publiceren, speciaal gericht aan de nieuwkomers. Het geeft hen een klein idee van het hoe en het waarom.

Nu moet ik er wel bij vertellen dat deze tekst enkel en alleen bedoeld is voor de zogenaamde 'Eclectici'. Anderen mogen het natuurlijk ook lezen, maar zullen er weinig of niets aan hebben. Hier gaan we dan ...

"Bij het lezen van onderstaande tekst heb je het volste recht om mij verwaand te noemen, elitair, of wat dan ook. Maar mijn ervaringswereld, die over een periode van ongeveer 40 jaar reikt, heeft me geleerd om tijd kwalitatief door te brengen.

Een mens kan geen Tijd opsparen. Er bestaat geen bankinstelling waar ik Tijd kan deponeren om die dan - op een later tijdstip - terug af te halen, met of zonder interest. Tijd is een belangrijk godsgeschenk: benut het goed, of verspil het. De keuze is aan ons. Mijn keuze is gemaakt.

Onlangs heb ik het vaste, en een voor mezelf wijs besluit genomen, om mezelf uit de wereld van Zelfkennis & aanverwante geesteswetenschappen langzaamaan terug te trekken en de fakkel aan Eaglan door te geven. Terwijl ik langzaam maar zeker uitbol, heb ik dus de taak op mezelf genomen hem op te leiden, opdat hij eventueel daar kan starten waar ik stop, teneinde mijn werk op latere datum voort te zetten. Van zodra hij zich daarvoor geroepen voelt, bedoel ik.

Ik besteed momenteel enkel en alleen nog mijn tijd en aandacht aan die personen die mijn tijd het beste kunnen gebruiken. Aan hen, die het als het ware 'verdienen'. Draai het of keer het: het is tenslotte mijn Tijd, en ik mag ermee omspringen zoals ik het verkies, nietwaar? Ik besteed het dus niet meer aan iedereen. Dat heb ik vroeger meer dan genoeg gedaan. En, zelfs indien ik het vandaag de dag nog zou willen, is het mij onmogelijk. Voor de korte periode dat ik hier nog op deze aarde aanwezig ben, ben ik nu eenmaal verplicht bewuste keuzes te maken. Mijn tijd is dus - net als de jouwe - beperkt, en heel belangrijk, en mijn keuze is - zoals ik reeds schreef - gemaakt.

Een basisidee aangaande mijn toekomstige teksten ...

Het internet is er voor iedereen en om deze reden richt het zich dan ook tot iedereen. Daarom dacht ik hierop een kleine uitzondering te maken, vooral omdat het leven, zoals ik het reeds trachtte te beschrijven, het mij afdwingt. Persoonlijk heb ik nog enkele doelstellingen, waaronder ...

- Hopelijk kunnen we de fundamenten leggen van een toekomstige school. Geen 'gewone school', natuurlijk, maar een 'School voor Ontwikkeling van de Innerlijke Mens'. Met 'we' bedoel ik: een klein groepje trouwe medewerkers, met Eaglan Kurek aan het hoofd, Marlies Teygers aan zijn rechterzijde, en aangevuld met menstypen van hetzelfde niveau.

Als ik daarin slaag, kan ik met een gerust hart, met blijde ziel en met een vervulde geest heengaan. En, moest ik niet in dit opzet slagen, dan zal ik natuurlijk nog altijd met dezelfde interne gemoedsgesteldheid van het ene lichaam in het andere voertuig overstappen. Zolang ik, langs mijn kant, maar heb gedaan wat ik had kunnen doen binnenin mijn eigen begrenzingen en mogelijkheden.

- Via selectiviteit kan de website van DIMschool, dankzij 'Eclecticus', dan ook kwalitatiever worden opgebouwd, waarin elk toekomstig aanbod beantwoordt aan de vraag. Geen weetjesvraag, ontsproten vanuit één van de miljoenen breinen van mensen uit België en Nederland, maar de zijnsvraag van de enkeling - of, van een paar enkelingen. Ik noem hen gemakshalve: 'zoekers naar de Innerlijke Waarheid'. 'k Weet het: het klinkt bombastisch, maar vind jij maar eens een betere uitdrukking.

Met andere woorden: ik zal me in de eerste plaats vooral tot de mens richten die bereid is om over de dingen 'na te denken' vanuit een ‘zijn’. Eén van de hoofdvragen die men aan zichzelf zal stellen, is dan ook: 'Wie Ben Ik, losstaand van dit tijdelijk en vergankelijk lichaam?'

Zelfkennis betekent nu eenmaal: het kennen van het Zelf. Het gaat dus niet over kennis van feiten of stoffelijke dingen, maar over 'Zelf'-kennis. Nogmaals: wie ben jij, losstaand van dat stoffelijke lichaam? Enig idee?

Kierkegaard schreef: "De geest is dromend in de mens," en een Jezus sprak alsmaar over 'wakker worden', 'ontslapen', over 'ogen die niet kunnen zien', over ontwaken’ en over 'oren waarmee een mens niet kan horen'.

Dit alles vergt een diep, meditatief nadenken. Elk na-denken, dat na het gewone denken komt, vraagt inspanning. De massamens heeft daar tegenwoordig - spijtig genoeg - geen tijd voor, noch zin, noch reden, noch oorzakelijkheid, noch een hunkerend Zelf. Begrijpelijk: we leven nu eenmaal in een jachtige wereld en illusies nalopen, is belangrijker dan met de werkelijkheid te worden geconfronteerd.

Enerzijds zijn er velen die uit de metaforische Grot van Plato wensen te ontsnappen’, maar anderzijds moet ik ergens de lijn trekken: enkel en alleen de 'zoekende mens' krijgt mijn volle aandacht én tijd. De mens, op zoek naar zichzelf. Geen gezoek in boeken, noch in een godsdienst of sekte, niet via het aanbidden van de een of andere goeroe, bidprentje of standbeeld, maar een zoeken naar zichzelf in zichzelf. Waar anders kan iemand zijn 'Zijn' aantreffen? (Indien je over andere ervaringen beschikt, laat het me dan gerust weten.)

Anders gezegd: ik richt me vanaf nu tot die mens die enerzijds kritisch is ingesteld en niet alles klakkeloos aanvaardt, maar die dan ook een open geest heeft voor het nieuwe, het niet-alledaagse. Er is dus nog veel werk aan de winkel - want, er moet veel worden afgeleerd.

- Ik richt me dus ook niet tot weetjes-mensen, tot de lopende encyclopedieën, die met andermans waarheden te koop lopen en prat gaan op hun 'verworven' - lees: 'geleende' - 'kennis'. Daarenboven kan ik niets voor dat type mens betekenen: die persoon 'weet' alles toch al.

Natuurlijk besef ik ten volle dat het segment van de Nederlandstalige bevolking waarop ik me concentreer klein is, zeer klein zelfs, minuscuul klein en dan nog slechts tot hen, 'die zich geroepen voelen'. Daarom sprak ik daarnet over 'enkelingen'.

- Tevens moet ik mezelf distantiëren van elke vorm van massa-aanbod; zo niet, vervallen we in een gewone website waarvan er reeds miljoenen bestaan. (Tussen haakjes: noteer hier wel het verschil tussen DIMschool en Spiritualia. Eclecticus is dus een deel van DIMschool. Spiritualia blijft zich evenwel richten tot iedereen...)

- Bovendien zullen we er dus moeten voor zorgen, dat we die enkelingen - de zogenaamde eclectici - iets kunnen aanbieden, en blijven aanbieden. Ik neem een deel van die taak dan ook met zeer veel liefde en dankbaarheid op mijn schouders.

Een kleine verbetering: zelfs in de veronderstelling dat we niets kunnen aanbieden, sluit dit niet uit dat de 'school' - indien die er ooit komt - er enkel en alleen zal kunnen komen van zodra we genoeg mensen ontmoeten die hun 'baksteentje' willen bijdragen, zowel letterlijk als figuurlijk.

George Ivanovich Gurdjieff is dood, zijn leer is dood. Tot op heden heb ikzelf nog geen enkele 'school' met 'inhoud' ontmoet. Anders gezegd: geen enkele school die opnieuw leven in Gurdjieff's woorden heeft kunnen blazen. Je mag Gurdjieff's geschriften duizendmaal lezen, maar zolang je er geen leven in blaast, bestaan ze slechts uit dode letters: als inktpatronen op een achtergrond van wit papier. Toch schermen die scholen met zijn naam - of, met die van Ouspensky, één van zijn zogenaamde leerlingen. Anderzijds zijn scholen nodig - want, het geschreven woord weegt niet op tegen het uitgesprokene.

Reeds in 1916 verwittigde Gurdjieff ons nochtans van die namaakscholen. Laten we samen zijn woorden lezen, afgedrukt in het boek 'Op Zoek naar het Wonderbaarlijke', bladzijde 336.

Gurdjieff: "Wanneer de school gesloten wordt [Gurdjieff bedoelt hier: na zijn overlijden], gebeurt het echter soms dat er een aantal mensen overblijven die om het werk heengedraaid hebben, er de buitenkant van zagen en het hele werk alleen in dit uiterlijke aspect hebben gezien.

Zonder ook maar een ogenblik aan zichzelf, of aan de juistheid van hun conclusies en hun begrip te twijfelen, besluiten zij het werk voort te zetten. Daartoe vormen zij nieuwe scholen, leren de mensen wat zij zelf hebben geleerd en geven hun dezelfde beloften die zij zelf hebben ontvangen. Dit alles kan natuurlijk alleen maar uiterlijke imitatie zijn. Maar wanneer wij terugkijken in de geschiedenis, is het vrijwel onmogelijk te onderscheiden waar het echte ophoudt en de imitatie begint. Strikt genomen heeft nagenoeg alles wat wij weten over de verschillende occulte, maçonnieke en alchemistische scholen betrekking op dergelijke imitaties. Wij weten praktisch niets over échte scholen, behalve de resultaten van hun werk en ook dat slechts in de mate waarin wij deze weten te onderscheiden van namaak en imitatie.

Deze pseudo-esoterische stelsels spelen echter ook een rol in het werk en de activiteiten van esoterische kringen. Zij dienen namelijk als verbindingsschakel tussen de mensheid, die volledig is ondergedompeld in het materiële leven, en de scholen, die geïnteresseerd zijn in de opvoeding van een zeker aantal mensen, zowel ten behoeve van hun eigen bestaan alsook voor de doeleinden van kosmische aard die zij kunnen nastreven.

De grondidee van het esoterische en van de inwijding komt in de meeste gevallen tot de mensen door tussenkomst van deze pseudo-esoterische stelsels en scholen; als deze er niet waren, zou er voor de overgrote meerderheid van de mensen geen enkele mogelijkheid zijn ooit te horen of te leren over het bestaan van iets dat uitgaat boven het gewone leven, omdat de waarheid in zuivere vorm ontoegankelijk voor hen is. Uit hoofde van de vele eigenaardigheden van het wezen van de mens - in het bijzonder van het hedendaagse wezen - kan de waarheid alleen tot de mensen komen in de vorm van een leugen. Alleen in deze vorm zijn zij in staat haar te aanvaarden en alleen in deze vorm kunnen zij haar verteren en assimileren. Onversneden waarheid zou voor hen onverteerbaar voedsel zijn.

Bovendien bevindt er zich soms een korreltje waarheid in onvermengde vorm in pseudo-esoterische bewegingen, kerkelijke godsdiensten en occulte en theosofische scholen. Dit kan bewaard zijn gebleven in hun geschriften, hun riten en tradities, hun hiërarchische systemen en hun dogma's en regels."

En op bladzijde 337, onderaan, lezen we: "De idee der inwijding die via de pseudo-esoterische stelsels tot ons komt, wordt ons ook in een volkomen verkeerde vorm overgebracht. De legenden betreffende de uiterlijke inwijdingsriten zijn gevormd uit brokstukken informatie over de oude Mysteriën. De Mysteriën vertegenwoordigden een speciale weg waarbij, hand aan hand met een moeilijke en langdurige periode van studie, een bepaald soort theatervoorstellingen werden opgevoerd die in allegorische vorm de hele evolutieweg van de mens en het heelal uitbeeldden.

De overgang van een zijnsniveau naar een ander werd bevestigd door een bijzondere ceremoniële voorstelling, dat wil zeggen een inwijding. Maar geen enkele rite kan een verandering van zijnsniveau teweegbrengen. Riten kunnen enkel een volbrachte overgang aanduiden. In pseudo-esoterische stelsels echter, waarin niets anders is dan deze riten, gaat men daaraan een zelfstandige betekenis toekennen. Daarbij wordt dan verondersteld dat een rite, wanneer deze tot sacrament gemaakt wordt, op de ingewijde bepaalde krachten overdraagt. Dit houdt weer verband met de psychologie van een imitatie-weg. Een uiterlijke inwijding bestaat niet en kan niet bestaan.

In werkelijkheid moet ieder zichzelf inwijden. Stelsels en scholen kunnen methoden en wegen aangeven, maar geen enkel stelsel en geen enkele school kan voor iemand het werk doen dat hij zelf moet doen. Innerlijke groei en verandering van zijnsniveau zijn uitsluitend afhankelijk van het werk dat de mens aan zichzelf verricht."

- Einde van het uittreksel -

- Ik wil me dus specialiseren in het invullen van een vraag: in de vraag van de enkeling, strevend naar meer 'Zelf', naar meer 'Zijn'. Om de woorden van Kierkegaard te gebruiken: "Precies wat men het wereldse noemt, bestaat louter uit zulke mensen, die om zo te zeggen zichzelf aan de wereld verkopen. Ze gebruiken hun talenten, verzamelen geld, doen wereldse zaken, rekenen verstandig, enzovoort, enzovoort, schrijven misschien zelfs geschiedenis, maar zichzelf zijn ze niet. Ze hebben in geestelijke zin geen zelf, geen zelf waarvoor ze alles zouden kunnen wagen - hoe zelfgericht ze verder ook mogen zijn."

- Wat dat 'baksteentje' aangaat: Jezelf als Eclecticus inschrijven, staat gelijk aan 'jouw steentje bijdragen'. De school wordt door eclectici opgericht, omdat zij weten dat er een nood aan is: het wordt hún school.

Wat is een 'school' tenslotte zonder 'cursisten'? Voor meer info daarover verwijs ik ook hier naar het boek 'Op Zoek naar het Wonderbaarlijke'. Het is tenslotte ons werkboek, en ikzelf ga het niet herschrijven, wel voor jou vertalen van zodra je daarvoor klaar bent.

Tot besluit: Weet dus, dat die school niet voor mijzelf zal worden opgericht - wel voor jou, misschien... ? Of, ben ik aan het verkeerde adres?"

- Angelus -

PS: Ik besteed momenteel enkel en alleen nog mijn tijd en aandacht aan die personen die mijn tijd en aandacht het beste kunnen gebruiken. Maar, net zoals een Osho zal ik trachten ervoor te zorgen dat deze website op een succesvolle manier blijft voortbestaan door tienduizenden mensen aan te trekken om die éne misschien te vinden .... Wie weet !?

Commentaar

---

Reageer

---

Mijn naam:
Mijn e-mail adres:
Mijn commentaar:
Verificatie:	Typ de code hierboven in: