|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
zondag 4 september 2011 3:19
|
|
|
|
|
|
|
Ik houd van liefdesverhalen met betrekking tot bijna-doodervaringen, afgekort als BDE’s, maar die van Kathy Baker is bovendien zeer goed gedocumenteerd.
Zijn ze gebaseerd op waargebeurde feiten? Of, zijn ze het product van een sterke verbeelding én het gevolg van een sterk geloof in alles wat er in de Bijbel afgedrukt staat? De Bijbel, hoogstwaarschijnlijk omdat ze van een katholieke opvoeding heeft genoten. Indien ze als Australische aboriginal was geboren, speelde haar verhaal even waarschijnlijk in een totaal andere omgeving af. Maar, wie zijn wij om haar ervaringen tegen te spreken?
En, nu we het tóch even hadden over de aboriginals van Australië... Zij beweren, dat wanneer we geloven dat we wakker zijn, we in wezen slapen – en, wanneer we slapen, de slaaptijd onze realiteit is.
Tijdens dat wat een gewone keizersnede zou kunnen worden genoemd, verliet Kathy Baker deze planeet Aarde. Iets liep tijdens de anesthesie dodelijk verkeerd, waardoor ze stierf: 8 minuten lang. Na klinisch dood te zijn geweest bracht de Dood haar persoonlijk terug.
Van al hetgeen Kathy Baker in die 8 minuutjes ervoer, heeft ze een geheel boek over geschreven, getiteld ‘A Room Nearby’. Maar ze heeft er wel 10 jaar over gedaan. Tijd genoeg dus om elke bladzijde op te vullen.
Het is een boek waarvan 99,99% van de mensen, die in een leven na dit leven geloven, zullen kunnen snoepen. Hieronder verkrijg je een idee van waarover het enigszins gaat. En, of je er nu ja dan neen geloof aan hecht, is niet zo belangrijk: het is een mooi verhaal, dat tot nadenken stemt. Vooral gericht aan mensen die met zelfmoordgedachten rondlopen. Men zegge het voort ...
Hier gaan we dan, door Kathy zélf aan het woord te laten.
“In mei van 1985, terwijl ik geboorte gaf aan mijn eerste kind, stierf ik. Voor een volle acht minuten was ik volledig weg. In die periode ervoer ik een Doodervaring. Ik noem datgene wat me overkwam een Doodervaring in tegenstelling tot het meer gebruikte ‘Bijna-doodervaring’, gewoonweg omdat ik totaal dood was tijdens deze beproeving.
De meeste Doodervaringen, zoals die door verschillende mensen worden verteld, neigen tot dezelfde soort van ervaringen, met misschien hier en daar enkele kleine verschillen. Ze verschillen op eenzelfde manier als de levenservaringen van persoon tot persoon verschillen.
Terwijl mijn persoonlijke doodervaring binnen het geaccepteerde kader valt van wat we allemaal aan de weet zijn gekomen van wat een Bijna-Doodervaring is, verschilden de mijne in een aantal manieren, en ze beantwoordden vele vragen, die voor mij tot dan toe altijd onbeantwoord waren gebleven.
Van al de mirakelen, waarvan ik getuige was, waren velen ervan in strijd met de hedendaagse religieuze overtuigingen; maar anderzijds, waren er anderen, die met de waarheid van de Bijbelse leer overeenkwamen en die ook bevestigden.
Sinds de mensheid in staat was om dingen te schrijven en herschrijven, is het mijn vaste overtuiging dat ergens langs de weg de basiswaarheden lichtjes werden besmodderd. Er moet helderheid worden bereikt, en soms toont het vermogen van helder zien ons dingen, die we ons nooit zouden hebben kunnen voorstellen.
De hoge spirituele misdaad van zelfmoord is er een voorbeeld van. Terwijl ik aan de andere zijde mijn grootmoeder ontmoette, die ik gedurende dit even nooit persoonlijk had ontmoet, kwam ik van haar te weten dat ze zelfmoord had gepleegd, nog vooraleer ik geboren was. Terwijl ik met haar sprak, werd het duidelijk dat we elkaar doorheen de eeuwen kenden en in vele aardse gedaanten.
Het was door deze ontmoeting dat ik begon te begrijpen dat de daad van zelfmoord wel degelijk één van de meest denkbare slechte daden was dat een mens zou kunnen plegen; maar een gruwelijke daad, die niet voor die redenen is gekend, noch als zodanig aanvaard.
Van zodra we in dit leven toetreden, sluiten we op een metaforische manier een 'contract' af. Vooraleer we elke nieuwe incarnatie binnentreden, verlaten we een wereld en gaan we de Aardse wereld binnen met zeer veel grote verwachtingen, met zeer veel enthousiasme, met een sterke hoop tot slagen, zigzaggend doorheen die lessen en obstakels die er op onze weg zijn geplaatst.
Falen is op dat ogenblik geen optie. Zelfs het niet bereiken van de spirituele doelstelling wordt niet in overweging genomen.
Maar dan belanden we in het fysieke – een conditie die effectief vreemd aandoet voor onze Ziel. We bevinden ons plotseling in een verdichte en beperkte, begrensde omgeving, gelimiteerd door fysieke wetten. We hebben gekozen voor de meest harde en meest bestraffende onderwijscentra teneinde een spirituele groei door te maken. Zelfs de engelen verheerlijken onze moed en standvastigheid en ze moedigen ons aan om de reis verder te zeten.
Helaas zijn er vele zielen, die onderweg, tijdens dit proces, struikelen...
Ik herinner me nog dat, toen ik verpleegster was en nadat ik een abnormale jungleziekte had opgedaan, erover contempleerde om mezelf van kant te maken.
Het is echt waar een verschrikkelijke toestand waarin een mens mentaal kan verzield geraken. Na bijna drie jaar bedlegerigheid, en in een permanente toestand van verschrikkelijk lijden en vreselijke kwellingen, had ik er genoeg van. De medische wereld informeerde me dat het slechts een kwestie van tijd was. Ik was de dood nabij en men raadde me aan om me ermee te verzoenen en vrede te maken met mijn God. Maar het was omwille van de genade van God dat ik mijn geestelijke gezondheid onderhield en me aan het leven bleef vastklampen, met als gevolg dat ik me er doorheen slaagde.
Velen die zelfmoord plegen bevinden zich in een helachtig stadium. Geschat wordt dat minstens 10% van hen, die van een doodervaring terugkomen, spreken over verschrikkelijke straffen in ‘de andere zijde’. Sommige beschrijven taferelen die ons doen denken aan Dante’s Inferno, terwijl anderen de opmerking maken dat ze zichzelf omringd voelden door duisternis en wanhoop. Waar ze het allen eens over waren was, dat van zodra ze om hulp riepen ze onmiddellijk uit die helse situatie werden weggenomen om in een - op een hemel gelijkende omgeving terecht te komen – of, dat ze in hun fysiek lichaam terugkeerden met een hernieuwde kracht om het leven in een positieve en liefdevolle manier te beleven.
In het geval van mijn grootmoeder was de hel die ze voor zichzelf had geschapen dé beslissing om in het Aardse Niveau te verblijven, uit angst voor vergelding, weigerend het ‘licht’ in te gaan, en om datgene te worden wat we in ons algemeen woordgebruik bestempelen als een Geest!
Het was pas na een pleiten voor hulp dat er hulp werd gegeven en dat ze naar haar hemelse huis werd teruggebracht. Haar grootste spijt was dat ze een verkeerde beslissing had genomen in het beëindigen van haar aardse leven. Ze had uiteindelijk begrepen dat door een einde aan haar leven te maken ze de ellende en het lijden niet had beëindigd.
Ze begreep ook dat ze ‘het contract had verbroken’ en dat ze zou worden verplicht om in een eerstvolgende leven met dezelfde reeks van omstandigheden opnieuw te worden geconfronteerd.
Wat ze in het leven ervoer, waren die lessen die door haar hogere zelf waren uitgekozen ten voordele van de groei van haar ziel. Mijn grootmoeder realiseerde zich dat zelfs de meest ellendige dag op Aarde een zegen is en een geschenk van onschatbare waarde dat nooit mag worden verspild.
Er wordt ons nooit meer gegeven dan datgene wat we aankunnen. Het maakt niet uit hoe negatief de dingen in het heden lijken: we kunnen ze via het gebed overwinnen. We hoeven ons alleen maar doorheen het lijden te loodsen, het te verdragen, omdat de lessen die ze in zich meedragen kostbaarder zijn dan we ons kunnen indenken.
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.