Ooit telde onze Aarde - misschien - niet één, maar twee manen

In het wetenschapsblad 'Nature' staat te lezen dat Amerikaanse wetenschappers denken dat onze Aarde in een ver verleden twee manen telde; manen, die uiteindelijk op elkaar zijn gebotst.

De kant van de Maan die naar de Aarde is gericht, wordt gekenmerkt door uitgestrekte vlakten. De achterkant van het hemellichaam is veel rotsachtiger. De korst is er ook vijftig kilometer dikker. Een botsing met een kleinere maan, miljarden jaren geleden, zou deze onregelmatige vorm kunnen verklaren.

De bevinding is het resultaat van de theorie dat de Maan ontstaan is uit puin dat vrijkwam door meerdere botsingen tussen onze jonge Aarde en veel kleinere planeten. Wetenschappers denken nu dat daarbij niet één maar twee manen zijn ontstaan. De kleinere maan zou een massa hebben gehad van ongeveer een dertigste van de Maan die we nu kennen.

Beide zouden samen zo'n 100 miljoen jaar lang rond de Aarde hebben gedraaid. Ruim vier en een half miljard jaar geleden zouden zij dan op elkaar zijn gebotst, en samengesmolten, aldus de theorie van de Amerikaanse wetenschappers.

De Maan ontstond zo'n 4,5 miljard geleden - en, indien die er niet was geweest, is het twijfelachtig of er ooit leven op onze Aarde had kunnen ontstaan, omdat er dan hoogstwaarschijnlijk geen dampkring zou zijn geweest, noch water van waaruit alle leven gradueel is ontstaan.

In wezen heb jij dus, beste lezer, jouw bestaan aan onze Maan te danken. Haar dankbetuigingen aanbieden, hoeft niet, want er komt een dag dat ze er zélf profijt uit haalt.

Bovendien zijn er zeer veel onwetende mensen, die zó sterk met de inhoud van hun brein zijn vergroeid, dat ze onmogelijk kunnen begrijpen dat onze Aarde - met alles erop en eraan - niet zomaar toevallig is ontstaan.

Anderzijds moeten we wetenschappers begrijpen - want, het inbrengen van een Schepper, of een Intelligent design, zal hun uitgangspunt automatisch verbinden met de één of andere religie. En, de religies die we kennen, bezitten elk maar een klein deeltje van de Ene Waarheid, zijn al duizendmaal aangepast - met als gevolg dat er van het originele weinig overblijft, en ze zijn allemaal ontstaan in tijdperken dat de onwetende en bijgelovige mens amper kon lezen of schrijven.

Toch treffen we - tussen de miljarden - hier en daar een persoon aan, die zich van die oeroude jukken en kettingen tracht los te maken - zich distantieert van wat men hem tijdens zijn jeugdjaren heeft trachten wijs te maken - en zich in de Wereld van Ware Zelfkennis stort, op zoek naar dat 'iets' in zichzelf.

Maar, het zal nog wel enkele duizenden jaren duren vooraleer het bewustzijnsniveau van onze Aarde zal verhogen dankzij de mensheid die haar op dat moment zal bevolken. Dit is geen vermoeden, noch een denken van mijnentwege, maar een Kosmische Wet, naar het schijnt.






De achterkant van het hemellichaam is veel rotsachtiger..., en de reden daarvan is, volgens mij, gewoonweg te wijten aan het feit dat onze Maan zich ook de rol van 'beschermer' heeft toebedeeld, en daardoor veel kosmisch afvalt opvangt; puin, dat anders op onze planeet zou zijn neergestort. Wat is jouw opinie?

Commentaar

---

Reageer

---

Mijn naam:
Mijn e-mail adres:
Mijn commentaar:
Verificatie:	Typ de code hierboven in: