Zussen willen borsten preventief laten wegnemen: verzekering wil niet bijdragen

Verzekeringsmaatschappijen zijn spijtig genoeg geen liefdadigheidsinstellingen en met al die schade-uitbetalingen, waaronder de afdelingen auto, storm- en waterschade, diefstal, et cetera, onder lijden, zijn ze er op uit om zo min mogelijk extra verliezen te maken, net als andere maatschappijen. En daar zijn Cindy en Linsey Naudts uit Lokeren zich inmiddels tot hun allergrootste verbazing van bewust geworden.

Beide zussen lopen allebei - naar het schijnt - tot 65 % méér kans op borstkanker. Een reden temeer dus om indertijd zo snel mogelijk bij de een of andere verzekeringsmaatschappij een hospitalisatieverzekering af te sluiten.

Maar op dit ogenblik zou het ook een reden zijn om hun borsten en eierstokken preventief te laten weghalen, in de hoop erger te voorkomen. Maar hun hospitalisatieverzekering wil daar niet voor betalen. "Het voelt alsof ze zeggen: kom terug als je kanker hebt," zei één van hen.

Jazeker! Bijvoorbeeld: een verzekeringmaatschappij contacteren ná de brand, niet eerder. Een pacemaker laten implanteren ná een hartfalen, niet tientallen jaren eerder - als preventieve maatregel, enzovoorts.



De 36-jarige Cindy Naudts is moeder van de 9-jarige Robin en van de 11-jarige Amy, en de 35-jarige Linsey heeft twee meisjes van 3 en 7.

Over enkele maanden laten ze hun borsten amputeren én eierstokken weghalen omdat, zo zeggen ze, in hun lichaam 'een tijdbom tikt'. Zowat al hun rechtstreekse vrouwelijke verwanten hadden een vorm van borst- of eierstokkanker. "Voor zover we weten, begon het bij onze grootmoeder aan moederszijde. Onze mama is intussen hersteld van borstkanker, haar twee zussen zijn overleden aan eierstokkanker. Ons nichtje is 43 en pas terug aan het werk na borstkanker."

Geen al te gezonde bloedlijn en dus genoeg aanwijzingen voor een genetisch onderzoek bij het UZ Gent. "Onze moeder, wij en onze derde zus bleken dragers van het BRCA1-gen. Onze jongste zus ontspringt gelukkig de dans."

Het gen betekent dat de zussen erfelijk belast zijn: ze hebben tot 65 % kans op borstkanker en 30 tot 40 % kans op eierstokkanker. Voor een gewone vrouw zijn die kansen respectievelijk 10 % en ongeveer 1,2 %.

Maar, zelfs indien je 65% kans maakt om ooit de Lotto te winnen is dit nog altijd geen garantie dat je de grote pot ooit wint.

"Sommige mensen kiezen ervoor het niet te weten. Wij moesten het weten. Maar dan spookt het constant door je hoofd: Ik ga kanker krijgen, wat met onze kinderen als ik sterf? Dat slijt wel een beetje, maar het voelt toch alsof er een tijdbom in je lijf zit."

Het is een feit dat waar een mens effectief angst van heeft de kans groot is dat men het dan ook aantrekt. Ofwel staat men mentaal boven de dingen, ofwel vergroeit men ermee, en wordt men de dingen. Dit fenomeen is ook gekend onder de naam 'autosuggestie'.

Autosuggestie verhoogt jouw Lotto-kansen niet, wel op kanker krijgen, misschien.

Sinds hun diagnose, twee jaar geleden, laten Cindy en Linsey zich van nabij opvolgen. Om de zes maanden een grondig onderzoek met echo's, NMR-scans, bloedonderzoeken en mammografieën. Om te checken of de bom nog niet ontploft is. "Voor sommige mensen is dat voldoende, voor ons niet. Elke keer opnieuw heb je schrik: Zouden ze nu iets vinden? En eierstokkanker, bijvoorbeeld, is vaak al heel ver gevorderd wanneer ze het ontdekken."

Uiteindelijk beslisten Cindy en Linsey om preventief hun borsten te amputeren en hun eierstokken weg te laten nemen. Hun derde zus, nog maar 31, wil nog kinderen en wacht nog met de beslissing... Ze loopt dus nog niet met de gedachte: "Ik ga kanker krijgen, wat met onze kinderen als ik sterf?" in haar hoofd rond. Waarschijnlijk iets té vroeg? Beter afwachten, moeder worden, en dan pas in de sporen van de zussen treden, opdat het verhaal zich herhaalt?

Een rekening opmaken is moeilijk, zeggen de zussen, maar de hele ingreep kost in totaal ongeveer 25.000 euro. Daar betaalt de mutualiteit een groot deel van, maar de rest - erelonen, remgeld enzovoort - is logischerwijze voor de patiënt. "Dat kan tot 5 à 10.000 euro extra zijn. Daar heb je dan een goede hospitalisatieverzekering voor, dachten wij. Wij rekenden er dan ook op dat DKV zou bijdragen..."

Maar dat bleek niet zo. Twee keer dienden de zussen een volledig dossier in, met medische attesten en verklaringen van de dokter. Twee keer werden ze door hun verzekering afgewezen. "Met een standaardbrief en een standaard 'neen'. En dat doet zeer. Waar is hun menselijkheid?"

De verzekering geeft als reden op dat in hun contracten een clausule staat die geen preventieve ingrepen terugbetaalt.

"Zij zeggen: Als het zover is en je hebt kanker, dan zijn er voldoende minimale invasieve ingrepen mogelijk die wij wel terugbetalen. Maar wat is dat in ons geval? Sowieso een borstamputatie, chemotherapie en bestraling. Twee jaar ziek zijn en een hoop kosten maken om dan, hopelijk, te herstellen. En dan moet je nog twee jaar wachten op een borstreconstructie die minder mooi zal zijn dan nu. Wij willen weer rust in ons hoofd. De ingreep vindt plaats, sowieso. Al moeten we ons ervoor in de schulden steken."

Cindy en Lindsey hopen iets te bewegen. "Lotgenoten vertellen dat dit bij meerdere verzekeringen een 'probleem' is. Daarom hopen we, door ons verhaal te doen, iets te veranderen. Onze dochters hebben 50 procent kans dat ze onze genen geërfd hebben. Op hun achttiende zullen ook zij misschien een moeilijke keuze moeten maken. We houden ons hart nu al vast."

In welke mate zijn volwassenen verantwoordelijk voor de gezondheidstoestand van hun eigen nageslacht? Laten ze alvast beginnen met hun derde zus aan te spreken - dingen uit haar hoofd praten - en trachten iets te voorkomen hetgeen daarna misschien niet meer te genezen valt.

"De grote verzekeringsbedrijven zijn altijd de boosdoener, dat beseffen we, maar mensen lezen de zogeheten kleine lettertjes vaak niet," reageert Luc Vancamp, topman van DKV-verzekeringen. En in die kleine lettertjes staat dat de DKV-hospitalisatiepolis twee dingen niet dekt: preventieve ingrepen en esthetische ingrepen die niet het gevolg zijn van een ongeval of operatie.

De wetgever verbiedt verzekeraars om te vragen naar genetisch info van patiënten. Wat u genetisch geërfd heeft, mag nooit tegen u worden gebruikt om u al dan niet als klant te nemen. Maar het omgekeerde is ook waar: genetica is niet genoeg om dit tot een terugbetaalde ingreep te maken. Als wij zo'n aanvraag krijgen, zijn wij verplicht om neen te antwoorden.'

Al beseft Vancamp dat een verzekeraar ook een sociale functie heeft. "We zullen in dit specifieke geval nog bekijken of we iets kunnen doen."

In elk geval kan ik verzekeringsmaatschappijen geen ongelijk geven. Indien men in dit geval wél genetische info had gevraagd, zou geen enkele maatschappij de twee zussen hebben aangenomen. Nu dus wel.

Anders gezegd: een mens kan niet van twee walletjes snoepen, ondanks het feit dat men altijd het onderste uit de kan wil. Om daarmee op een eerlijke, rechtvaardige manier mee te leven, is geen gemakkelijke opdracht.

Mensen kunnen bij dit meest eigenaardige verhaal tientallen vragen stellen, waaronder:

1) Indien je weet dat je 65% kans op borstkanker maakt, hoe verantwoordelijk is het dan nog om kinderen met misschien hetzelfde probleem op deze wereld te plaatsen?

"Onze dochters hebben 50 procent kans dat ze onze genen geërfd hebben. Op hun achttiende zullen ook zij misschien een moeilijke keuze moeten maken. We houden ons hart nu al vast..." Anders gezegd: waarom de harten nu, en niet eerder vasthouden? Ik bedoel: vooraleer aan kinderen te beginnen?

2) Indien je weet dat je 65% kans op borstkanker maakt...: waarom een verzekeringsmaatschappij daarbij betrekken en ontgoocheld zijn indien men het preventieve spel niet meespeelt?

3) Enzovoorts ..., waaronder: ervoor zorgen dat de jongste zuster niet dezelfde lijdensweg opgaat.

Voor de eclecticus: Dit is gewoonweg een dagdagelijks voorbeeld van hoe mensen met hun eigen leven omspringen. De mens schept zijn eigen toekomst, waarbij men oogst wat men zelf heeft gezaaid. En, indien men niet tevreden is met die oogst dan verwijt men de buitenwereld en zelden of nooit de zaaier. Waar of onwaar?

Commentaar

---

Naudts Cindy Gepost op: 9/07/2011 14:31:17 Mijnheer, u weet maar de helft van het verhaal en toch trekt u reeds voorbarige conclusies. Om op uw vragen te antwoorden.... 1) Toen ik mijn kindjes op de wereld zette, wist ik nog niet dat ik draagster was van het BRCA1-gen. Ik weet het nog maar pas 2 jaar (kindjes zijn 9 en 11 !). Hoe kon ik het dan vermijden, denkt u? 2) Ik ben reeds meer dan 10 jaar verzekerd via een hospitalisatieverzekering. Ik betrek mijn verzekering er enkel bij omdat ik pas nu besloten heb om iets te doen aan hetgene ik nog maar pas 2 jaar geleden ontdekt heb. En geloof mij, wij spelen geen spelletjes! Dit is heel ernstig, of vindt u de overlevingskansen van mensen een lachertje? 3) De jongste zus zal zelf die keuze moeten maken, wij zullen haar zeker niet dwingen. Deze ingreep wordt uitgevoerd om zo nét die lijdensweg te vermijden. Als we niets doen hebben we maar liefst 85% kans om borstkanker te krijgen en 65% kans op eierstokkanker (juiste cijfers van het UZ Gent). Nu stel ik u eens een vraag: "Als u weet dat u 85% kans hebt om te sterven wanneer u morgen de deur buitengaat, en 15% kans hebt om te overleven wanneer u binnenblijft en zo geen risico's neemt, wat zou u dan doen? Ik zou op safe spelen en lekker binnenblijven hoor! Door deze ingreep te doen, spelen wij op safe, aangezien nu het risico wordt weggenomen. Hebt u zich eigenlijk wel "goed" geïnformeerd vooraleer u deze ongepaste opmerkingen publiceerde? Ik kan mij nochtans niet herinneren dat ik u informatie doorgegeven heb i.v.m. deze problematiek. Gelieve eerst een arts of genetisch centrum te contacteren vooraleer u mensen kwetst met deze lukrake opmerkingen! Geloof me: ik schep nu voor mij een eigen toekomst, als ik wacht tot wanneer ik kanker krijg, heb ik misschien geen toekomst meer! Denk daar maar eens over na, mijnheer de zaaier...

Angelus Gepost op: 9/07/2011 19:57:27 Beste Cindy Naudts, hartelijk dank voor de andere helft van het verhaal over te maken. Dit betekent dat ik nu met het geheel kan werken. Natuurlijk kent elk 'geheel' tientallen interpretaties, afhankelijk van de vertalingen en van wie de vertalingen doet. Weet, dat ikzelf - en als vrijwillige blogger op deze website - alles bekijk vanuit de wereld van Zelfkennis; een zelfkennis, die niets te maken heeft met het stoffelijke lichaam. Met andere woorden: het kennen van het Ware Zelf. Anders gezegd: ik richt me speciaal tot die mensen. Spijtig genoeg ben ik momenteel de enige blogger op deze site. Anderen komen wel, misschien. Je bent hier dus via mijn nieuwsberichtje aanbeland, niet vanuit interesse in die Zelfkennis en daar zal ik nu dus ok rekening mee moeten houden en een klein beetje op mijn woorden trachten te letten. Wel mag je weten dat een mens zelden de waarheid spreekt en meester is in het verdraaien van woorden en dingen. Het kan ook niet anders, omdat de persoonlijkheden van de mens om de enkele seconden kunnen veranderen. Nu is hij de ene, en daarna een totaal iemand anders. Hetgeen hij vandaag aantrekt, zal hij morgen misschien afstoten, en omgekeerd. Kortom: de mens is zelden één en dezelfde en om die reden kent geen mens zichzelf. Gevangenissen zitten vol met mensen die beweren dat ze onschuldig zijn en dat de schuld bij de ander ligt, waaronder: een slechte jeugd, geen ouderliefde, omgang met verkeerde menstypen, hersenen die malfunctioneren, et cetera. Maar de persoon zélf treft geen schuld en kon dus niet verantwoordelijk zijn voor de gestelde daden. Ik snap en heb begrip voor die logica. Maar de kans is groot dat je me vanuit die onbekende wereld van Zelfkennis niet begrijpt, noch kunt begrijpen. Laten we de dingen dan maar via de zuivere logica aanpakken... 1) "Toen ik mijn kindjes op de wereld zette, wist ik nog niet dat ik draagster was van het BRCA1-gen. Ik weet het nog maar pas 2 jaar (kindjes zijn 9 en 11 !)." In het geval dat dit dé waarheid is... Zou het dan niet goed geweest zijn om indertijd eens met je moeder te praten, met haar twee zussen en met jouw grootmoeder? Kan het dan ook niet zijn dat jouw jongste zuster dezelfde weg opgaat? Nu, op dit ogenblik, er niets van willen afweten, en binnen 10 jaar dezelfde lijdensweg bewandelen?... Weet, dat het leven gelijk kan worden gesteld aan de seizoenen waarin alles zich herhaald. (Familie)Geschiedenis ook. PS: Kindjes zijn 9 en 11? Hopelijk zijn ze 100% gezond. Wat zei de arts? 2) "Ik ben reeds meer dan 10 jaar verzekerd via een hospitalisatieverzekering." Moest ik dezelfde bloedlijn hebben van moeder, haar twee zussen die aan eierstokkanker zijn overleden, en grootmoeder, dan zou ik mezelf ook zo snel mogelijk laten verzekeren. Maar - en hier geldt hetzelfde: indien een verzekeringsmaatschappij de nodige vragen zou mogen stellen, vragen, zoals: "Is er in uw familie ...?, et cetera" dan had men jou spijtig genoeg als risico aanschouwt en jou misschien hebben geweigerd en dan kon je die vandaag de dag ook niet aanschrijven en ontgoocheld worden over het antwoord. Gevolgen hebben dus oorzaken. 3) "Ik betrek mijn verzekering er enkel bij omdat ik pas nu besloten heb om iets te doen aan hetgene ik nog maar pas 2 jaar geleden ontdekt." Dat is jouw volste recht, zolang je maar beseft dat een verzekeringsmaatschappij de dingen vanuit haar kant moet bezien. Geen enkele maatschappij betaalt graag een schadegeval uit. Niet dat ik aan de kant van DKV sta - tenslotte sta ik aan niemands kant - maar, zo werken nu eenmaal de zaken in de commerciële wereld. Veel mensen worden weliswaar aan hun lot overgelaten. En in de wereld gebeuren zeer veel 'onrechtvaardige' dingen. Maar toegegeven: indien men de krant bereikt dan is de kans groot dat DKV een kleine toegeving zal doen. Public relations is een belangrijk onderdeel in die competitieve markt. Tracht zelfs ietwat dieper te gaan: indien DKV hier effectief tussenkomt, heb je dan een idee hoeveel mensen jouw voorbeeld zullen opvolgen? Indien ze allemaal preventieve ingrepen laten uitvoeren, dan zullen maatschappijen vrij snel failliet gaan. Of, denk je van niet? 4) "En geloof mij, wij spelen geen spelletjes! Dit is heel ernstig, of vindt u de overlevingskansen van mensen een lachertje?" Ik ben ervan overtuigd dat jullie geen spelletjes spelen! De overlevingskansen van iedere mens is - bij nader inzien - geen lachertje! Geen mens weet of hij hier morgen ja dan neen nog zal zijn. Zo risicovol is het leven. Maar hier kom ik later op terug... 5) "De jongste zus zal zelf die keuze moeten maken, wij zullen haar zeker niet dwingen." Keuze? Heeft die dame wel een andere keuze dan zichzelf te laten onderzoeken, vooraleer moeder te worden en eventueel jouw lijdensweg door te maken? Is voorkomen dan echt waar niet beter dan daarna genezen? Praat met haar: ze kan geen beter voorbeeld verkrijgen. 6) "Deze ingreep wordt uitgevoerd om zo nét die lijdensweg te vermijden." Beste mevrouw - en zonder te willen kwetsen: besef je dan niet, dat je reeds die lijdensweg aan het bewandelen bent, al was het maar in jouw verbeelding? 7) "Als u weet dat u 85% kans hebt om te sterven wanneer u morgen de deur buitengaat, en 15% kans hebt om te overleven wanneer u binnenblijft en zo geen risico's neemt, wat zou u dan doen?" Hier knelt het schoentje en zijn we bij de waarheid aangekomen. Je leeft vanuit jouw verbeelding. Ten eerste weet ik - vooral op mijn leeftijd - dat ik ieder moment kan overlijden. Maar ik weet niet voor 85% zekerheid dat het morgen zal gebeuren, van zodra ik de deur uitga dan nog wel. Dus, kan ik met die verbeelding geen rekening houden. Maar het probleem is: jij wel! Om die reden raad ik jou, bijvoorbeeld, de boeken aan van Carl Simonton. Hij werkte jarenlang met kankerpatiënten. Niet met mensen die zich verbeelden dat ze het hebben en uit preventie nu al de borsten en eierstokken laten verwijderen, maar met mensen die kanker hebben en 'weten' dat ze niet lang te leven hebben, en het dus niet veronderstellen - want, autosuggestieve inbeelding kan - net zoals hypnose misschien - even negatief op het lichaam inwerken als echte kanker. Ieder huisje draagt zijn kruisje. En van mij mag je nu de violen op de achtergrond laten spelen, maar ikzelf leef nu al jaren langer dan verwacht. Ook mijn zoon kreeg, wegens een onverzorgde tekenbeet, de ziekte van Lyme en was op 16-jarige leeftijd voor de helft van zijn lichaam verlamd. Twaalf maanden lang was hij bedlegerig. We verhuisden hem van het ene hospitaal naar de andere, totdat de medische wetensshap hem opgaf en we hem terug naar huis brachten. Maar hij leefde niet in zijn verbeelding, zijn toekomst zag er niet zo zwartkleurig uit, hij vocht, en zijn brein - die hij met heilzame gedachten vulde - deed de rest van het werk. Nu, 8 jaar later, zie je niets meer aan hem. Nogmaals: lees Carl O. Simonton: zijn boeken staan vol met soortgelijke verhalen, maar dan wel wat effectief kanker hebben betreft. 8) Tot besluit: ik had geenszins de bedoeling jou te kwetsen, en ook nu niet, integendeel. Waarom zou ik? Ik adviseer gewoonweg om uit jouw verbeeldingswereld te treden, de ingebeelde angsten los te laten en om jouw overtuigingen te vervangen door andere, meer heilzame. En, van mij mag je 100 jaar oud worden. Wel vond ik het -als nieuwsberichtje op deze website - een prachtig voorbeeld van hoe het niet moet. Ik schrijf dus niet enkel voor mezelf, maar ook tot anderen. Mensen hebben niet alleen schokken nodig teneinde wakker te worden, maar ook voorbeelden uit het leven gegrepen. En het zijn die mensen die ik via deze website vooral tracht te bereiken. 9) "Geloof me: ik schep nu voor mij een eigen toekomst, als ik wacht tot wanneer ik kanker krijg, heb ik misschien geen toekomst meer!" Nogmaals, Cindy 'herschep' die toekomst - vooral in je eigen hoofd, en, misschien heb je dan wel een andere toekomst. Wie weet!? 10) Denk daar maar eens over na, mijnheer de zaaier... Zal ik misschien ooit eens doen, indien ik er meer tijd aan wil besteden. Tijd: benut het, of verspil het. En ik besef tegelijkertijd - dat, indien mijn zaden op rotsen, of op onvruchtbare bodem zijn gevallen, ik ze ergens anders zal moeten gaan zaaien. In elk geval wens ik jouw van ganser harte een welgemeende mooie toekomst toe.

Reageer

---

Mijn naam:
Mijn e-mail adres:
Mijn commentaar:
Verificatie:	Typ de code hierboven in: