|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
donderdag 30 juni 2011 7:35
|
|
|
|
|
|
|
In onze knettergekke wereld ontmoet men verschillende menstypes. Zo zijn er normaal uitziende mensen, die van extreme pijn kunnen genieten. De SM-wereld, bijvoorbeeld, is daar voor gekend en allen die daar deel van uitmaken beschouwen zichzelf 'normaal'.
Er is dus een groot verschil tussen mensen die aan zelfverminking doen vanuit een aandrang van wanhoop en aandachttrekkerij - en anderen, die het bewust ondergaan, omdat ze er een kick van krijgen - of, in dit geval: er hun boterham mee verdienen.
Anders gezegd: de inhoud van het brein van bepaalde mensen is voor de gewone mens niet te begrijpen. Waar wij, misschien met walging en afgrijzen naar kijken, ervaren zij als een sublieme gebeurtenis. Anders gezegd: indien men zuiver lichamelijk is ingesteld, dan kun je zoiets aan: zoals met vleeshaken in je rug een tijdlang aan koorden of kettingen bengelen.
Het was vooral de film uit 'A man called Horse' uit 1970, met Richard Harris in de hoofdrol, die die rage heeft gelanceerd. Ongeveer hetzelfde ritueel kon men aanschouwen in deel 2, getiteld 'The return of a man called Horse', een film uit 1976.
De aanstoot van dit nieuwsberichtje werd uitgelokt door het nieuws over de 34-jarige waaghals, Zane Whitmore. Hij liet vier vleeshaken in zijn rug piercen en vloog hangend door de lucht onder een heteluchtballon. Ruim 75 minuten bengelde hij onderaan die ballon op een hoogte van meer dan drieduizend meter over de Californische Long Valley Caldera. De Amerikaan deed dat voor de opnames van de documentaire 'Feet Off the Ground'.
"Het voelde aan alsof ik aan het vliegen was'," zei Whitmore. "Het was geweldig om een landschap te bekijken op een manier die nooit iemand eerder heeft gedaan."
Bekijk het filmpje en geniet eventueel mee van zijn vlieggenot. En, zoals je in de andere filmpjes kunt zien, is hij natuurlijk niet de enige wiens hersenen met pijn dienen te worden gevoed.
Het is niet omdat ik het 'automutilatie' noem dat anderen dit zullen beamen. Zo beweert men dat men dan ook iedere piercing of tatoeage zelfverminking zou kunnen noemen. Ja..., waar trekt men de grens, en welk menstype zorgt voor de vertaling? Menselijke wezens die dit goedpraten, beweren dan ook dat wat Whitmore doet gelijk is aan het zetten van een 'normale' piercing.
"Als je goed ontspant valt die piercingpijn ook enorm mee. Zelfs bij een 5 mm dikke haken. En daarbij is de bovenrug een van de minst gevoelige delen van het menselijk lichaam," zegt men er bij.
We laten de expert verder aan het woord: "Het takelen van een suspension (vleeshaak hangen) kan je geleidelijk doen, waardoor ook de pijn prima te controleren is. Als je eenmaal hangt maakt je lichaam endorfine aan, die de pijn verdooft en waardoor je in een lekkere trance terecht komt.
Op deze trance kan je ook weer verder mediteren, waarbij je dieper kan gaan dan met gewoon mediteren. Wie ooit een suspension heeft gezien, of gedaan, weet dat het een euforisch gevoel oproept. Na circa 1 tot 2 uur geraakt jouw endorfinevoorraad op en dan kom je naar beneden. Hetzelfde verhaal geldt ook voor een pull. Waarbij een pull iets makkelijker te doen is dan een suspension.
Huid is reuzesterk en scheurt niet makkelijk. Waarschijnlijk zal eerder de haak verbuigen dan dat de huid scheurt. Je kunt aan 2,5 mm dikke haken rustig een uurtje hangen. De wonden van die suspensions/pulls zijn slechts een aantal mm groot. Tijdens de genezing zit er een klein korstje op. Na genezing blijft er een rood puntje over. Velen moeten echt al goed kijken om ze te zien. Na enkele jaren trekt alles weg. De prijs van een definitieve piercing, die je eruit moet halen, of een spijt tatoeage, is vele, vele malen hoger.
Waarom wordt dit soort zaken zo idioot geëtaleerd? Kortzichtigheid, sensatie en hardleerse naaldenfobie zorgt ervoor dat men dit als geschift aandoet. Wie verder dan deze vooroordelen durft te kijken en weet hoe het effectief werkt kan er achter komen dat het ook lekker kan zijn."
Voorbeeld van suspension pulls ...
Onderstaande afbeeldingen betreffen hetzelfde thema, maar sommige foto's zijn misschien niet geschikt voor de gevoelige lezer. Maar, ik blijf bij mijn originele overtuiging: volgens mij zijn het menselijk uitziende wezens met een ziekelijke geest, maar ze beseffen het niet. Of..., ik ben het die gewoonweg is gestoord en noch het mooie noch het meditatieve ervan niet kan inzien.
Eigenlijk kijk ik dan liever naar..., bijvoorbeeld, een Diana Silk in actie. En geloof me: niet omdat het een vrouw is. Maar ik geef toe dat ik iets 'simpeler' van geest ben en eerder van buitengewone gewone dingen houd.
Nabericht - 22 juli 2011:In Texas heeft een zekere Chris Elliot zich in één sessie 800 keer laten piercen. Maar hij had er al 3.100. Dat is dus een nieuw record. Hij moest daarvoor wel bijna 7,5 uur voortdurend met naalden 'geprikt' worden. Sinds vorige maand stond het record van aantal piercings in één sessie op naam van Staysha Randall, een showgirl uit Las Vegas. Zij liet toen 3.200 piercings zetten.
Chris Elliot, de vorige eigenaar van het record, wilde dat de showgirl niet eens het Guiness Book of Records haalde en ging meteen in de tegenaanval. Hij stapte naar de tattoo- en piercingstudio van zijn goede vriend Tyson Turk en samen verpulverden ze het nieuwe, nog onofficiële record van Randall.
Maar nu moeten dus ook Elliot en Turk wachten op de bevestiging dat hun record geldig is. Wie weet gaat de showgirl in tussentijd nog voor de 4.000...
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.