|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
maandag 21 maart 2011 3:53
|
|
|
|
|
|
|
Betelgeuze staat op het punt te ontploffen, wat niet enkel en alleen een ongeziene lichtshow zal opleveren, maar ook zal resulteren in een tweede zon aan onze hemel.
Betelgeuze - Alpha Orionis in het Latijn - is, na Rigel, de helderste ster in het sterrenbeeld Orion en de tweede grootste ster in onze eigen Melkweg. Betelgeuze, een zogenaamde rode superreus, is wel degelijk aan het eind van zijn leven, en kan op ieder moment een supernova worden. Als dat gebeurt, zal gedurende verschillende weken een tweede zon van op de Aarde in het hemelgewelf te zien zijn. Waarschijnlijk zullen we in die periode dan ook geen nachten kennen - of, indien de lichtsterkte zwakker is, dan zien we een volle maan.
Zo'n rode superreus is een ster op het einde van zijn leven, als het vrijwel al zijn brandstof in gigantische kernfusies heeft opgebrand en er steeds zwaardere, minder brandbare elementen opduiken.
De allerlaatste fase in het leven van een ster is de supernova: de stervende ster ontploft en braakt in gigantische flitsen vrijwel al haar materie uit in de vorm van superhete gassen. Dat levert enkele weken lang tot drie miljard keer méér licht op dan wat wij nu van de zon ontvangen.
In onze Melkweg doet dit fenomeen zich één tot drie keer per eeuw voor. Maar supernova's zien we zelden of nooit rechtstreeks, omdat ze doorgaans op tienduizenden of zelfs miljoenen lichtjaren van ons verwijderd staan. Maar Betelgeuze staat véél dichter...
Sinds begin 2010 worden aan het oppervlak van Betelgeuze - dik 600 lichtjaren van hier verwijderd, of 5.676.438.283.548.480.000 kilometer, en nu al 650 keer groter dan onze zon - heldere vlekken gezien, die qua omvang groter zijn dan de afstand tussen Zon en Aarde, ongeveer 150 miljoen kilometer.
Die vlekken worden veroorzaakt door opstijgend superheet gas uit het inwendige van de ster. Ze zijn een teken dat Betelgeuze aan het einde van zijn leven is en 'ieder moment' een supernova kan worden. Lees: 'op spectaculaire wijze explodeert'. De ster kookt als het ware over, en 'vlamt op' met een lichtkracht van honderden miljoenen tot meer dan een miljard zonnen.
Brad Carter, verbonden aan de Universiteit van Queensland, en een expert ter zake, meent dat dit reeds kan gebeuren vanaf het jaar 2012. Het is hij beweert dat het resultaat zal neerkomen op een tweede zon aan onze hemel: eentje die waarschijnlijk gedurende een aantal weken nog feller zal schijnen als onze vertrouwde zon. Anderen zwakken het fenomeen af tot 'een tweede volle maan of iets sterker', maar ook in dat geval verdwijnt de nacht gedurende enkele weken, waarna de nieuwe zon wegkwijnt. Hoe dan ook, alle experts zijn het er over eens dat het een nooit eerder gezien spektakel wordt, en op de koop toe: volstrekt ongevaarlijk.
Geen nachten meer hebben, is wellicht slecht nieuws voor vampiers, maar niet noodzakelijk voor ons. Door de supernova zal onze Aarde gebombardeerd worden door neutrino's, wat op zich ongevaarlijk is voor de mens. Volgens Carter en zijn collega's valt er dus niets te vrezen, en wordt het gewoon een geweldige en onvergetelijke lichtshow. De kans dat wij die mogen meemaken is naar sterrenkundige normen groot, naar gewone normen klein, want 'ieder moment' wordt in astronomische termen vertaald als een periode gelegen tussen nu en 10.000 jaar.
Maar desondanks dat duiken nu - zoals verwacht - al de doemscenario's langs alle kanten op. Dat 2012 nu net het jaar is waarop de Maya's het einde der tijden zouden hebben voorspeld, past mooi in de kraam van de verkondigers van een nakende Apocalyps.
Ook andere sterrenkundigen houden een slag om de arm: de aanloop naar de ontploffing kan evengoed nog 10.000 of zelfs nog vele 10.000den jaren op zich laten wachten.
Daarenboven is die ster 600 lichtjaar van ons verwijderd. Anders gezegd: we kijken in het verleden. Moest hij op
dit moment tot een supernova uiteenspatten, dan duurt het nog wel 600 jaar vooraleer wij die supernova kunnen waarnemen. Net zoals het zonlicht er 8.3 lichtminuten over doet om de Aarde te bereiken.
Natuurlijk bestaat ook de kans dat Betelgeuze reeds 599 lichtjaar geleden tot een supernova is ontpopt, hetgeen betekent dat het brein van de doemdenkers in 2012 dan toch zal worden bevredigd.
Maar indien dit laatste de waarheid is, betekent het dat we het over een ster hebben die al 599 niet meer bestaat ...
Nu dat we het tóch over het verleden hebben, laten we even naar de Bronstijd afdwalen. Ga je mee?

Voor de Eclecticus: Wat de 'Trundholm Zonnewagen', betreft, daterend uit circa 1400 vChr. ...
1) Noteer dat het paard niet op de grond staat, maar als het ware de 'beweger' is van de 'lopende band' die de Zon doet draaien. Of, is de Zon de wagenmenner? Waarom staat het paard dan niet met zijn poten op de vaste grond?
2) Noteer de drie cirkels: de exoterische, de mesoterische en de esoterische. Of, hebben die cirkels een andere betekenis? Zuiver als versiering misschien?
3) Noteer hoe sommige de spiralen met elkaar verbonden zijn en dus in elkaar opgaan. De Germanen en Kelten kenden vanuit prehistorische tijden al de spiraal. Dit was een soort van zonneteken en verwees meestal naar ondergang en wedergeboorte.
4) De vier spaken verdelen het jaar in de vier seizoenen, maar zijn tegelijkertijd het symbool van onze planeet Aarde, of het symbool van Leven? Wat denk jij? Want, weten kan niet.
5) Noteer de acht cirkels rondom de centrale cirkel in het midden. Stellen ze iets voor? Of zijn ze ook gewoonweg bedoeld als decoratie?
6) Noteer de zes wielen: vier vooraan, twee achteraan. Zie je daar een betekenis in? Ik bedoel: een betekenis, die er indertijd aan werd gegeven, natuurlijk.
7) Noteer het bladgoud op één zijde, en de afwezigheid ervan op de andere. Waarom zouden ze dat hebben gedaan? Omdat ze zonder bladgoud kwamen te zitten?
8) Mediteer eventueel op onderstaande beelden van rotstekeningen uit die tijd. Wat kunnen ze jou vertellen?
Ondanks het feit dat er op meerdere plaatsen in Zweden concentraties rotstekeningen voorkomen, mag Bohuslän zich de trotse eigenaar noemen van zowel het grootste aantal rotstekeningen van Scandinavië als van de grootste diversiteit aan afbeeldingen in Europa.
Deze rotstekeningen zijn afbeeldingen die door de mensen uit de Scandinavische Brons- en Vroege IJzertijd circa 2000 v.C. - 300 n.C. in de granieten rotsoppervlakten zijn geslagen. Het is eigenlijk beter om te spreken van rotsgravures in plaats van rotstekeningen.
Op de panelen zien we dynamische en prachtige voorstellingen, zoals slanke boten, krachtige strijders, lieflijke herten, grote ossen, ploeg- en jachtscènes, enzovoort.
Het zijn voorstellingen van het leven van de bronstijd mens, van leven en dood, van hun rituelen rondom de vruchtbaarheid van mens, dier en plant, hun gereedschappen en wapens, hun boten, en nog vele andere figuren. Het zijn prachtige, haast poëtische voorstellingen, die voor ons vaak onbegrijpelijk zijn: de cultuur waarin ze werden gemaakt is onherroepelijk verloren gegaan. Deze mensen hebben niets opgeschreven, en heel hun mondelinge cultuur, verhalen van goden en helden, is verloren gegaan.
Inmiddels is het wel duidelijk dat de afbeeldingen te maken hebben met de religie, de cultus en de rituele handelingen uit die Bronstijd. De rotstekeningen vormen een unieke en onvervangbare bron, die ons meer kunnen vertellen over de gedachtewereld van de mensen uit die tijd, dan alle bronzen voorwerpen ooit zullen kunnen doen. Tracht er iets van te maken, misschien.








Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.