De Maan werd een Supermaan: een fotoreportage

We weten allemaal dat de Maan de getijden veroorzaakt. Maar, voor velen is onze Maan zoiets als een grote klomp steen dat daar zomaar doelloos rondom onze planeet rondzwerft.

Tussen de 7 miljard stervelingen zijn er, volgens mij, toch een paar mensen die er iets meer in kunnen zien en er dus veel meer over afweten. Zo zijn alle mensen die, bijvoorbeeld, de leerstellingen van G.I. Gurdjieff hebben bestudeerd, of nog bestuderen, zich van iets meer bewust. Van het theoretische gedeelte ervan, bedoel ik.

Maar laten we hier niet dieper op ingaan, en met onze ogen naar enkele prachtige maanbeelden kijken, omdat 'zien' totaal uit den boze is.

Onlangs, en wel op 19 maart jongstleden, kwam de Maan zó dicht bij onze Aarde - namelijk op een afstand van 356.575 kilometer - dat men over een Supermaan sprak. Die nacht was de Maan 14% groter en 30% briljanter. Niet dankzij haar eigen licht, natuurlijk, maar die van onze Zon. Dit was geleden sinds 1993.

Deze Supermaan werd in verschillende delen van de wereld geconstateerd en hieronder publiceren we er dan ook enkele foto's van.

Stel, dat er geen Maan was... Hoe donker zou het 's nachts dan wel zijn? Geniet dus van het Licht van de Nacht: ze heeft vele redenen van bestaan.





Voor de Eclecticus: Hieronder enkele herhalingen, maar dan iets meer uitvergroot, om op te mediteren. Maar houdt het kort. Zoals alles in de Natuur neemt het vrouwelijke, terwijl het mannelijke geeft.

Tussen haakjes: is onze planeet Aarde mannelijk, of vrouwelijk?...

Commentaar

---

eagle Gepost op: 30/03/2011 13:44:46 Is de aarde mannelijk of vrouwelijk? Deze vraag is niet zo eenvoudig als ze lijkt, anders had Angelus deze niet voorgelegd aan de eclectici. Het voor de hand liggende en door de meeste mensen gekende antwoord is: 'vrouwelijk', want de aarde ontvangt het licht van de zon. Het mannelijke (zon) is het schenkende (het licht als zaad) en het vrouwelijke (de aarde) het ontvangende (haar oppervlak als een soort eicel) en de biosfeer het gevolg of het neutrale (de vrucht). Maar zoals Gurdjieff ons leert, zijn de drie krachten enkel actief (mannelijk), passief (vrouwelijk!) of neutraal (de vrucht) m.b.t. tot elkaar op een bepaald ogenblik en zijn alle drie de krachten gelijkelijk actief. M.a.w. de aarde schenkt (passief) de mogelijkheid tot fysiek leven, ontbind (actief) fysiek leven en houd hierdoor een evenwicht (neutraal) in stand. Maar t.o.v. de zon is zij het passieve of vrouwelijke element. Maar als de zon ooit de aarde zal opslokken als deze een rode reus wordt, dan wordt de aarde een actief element voor deze zon. En toen de aarde nog moest ontstaan vanuit onze zon gezien, toen was de aarde neutraal t.o.v. de zon. Je kunt het ook nog anders stellen. Het fysieke lichaam van de aarde is vrouwelijk, het astrale lichaam ervan (de atmosfeer) neutraal en het geestelijke lichaam ervan (de biosfeer) mannelijk. Althans zo zie ik het nu. Wat de maan betreft, als ik ze bekijk en tracht aan te voelen en gewaar te worden, dan voelt ze aan als iets dat aan je trekt en je aandacht gevangen tracht te houden, net zoals een baby de aandacht van zijn moeder trekt en tracht vast te houden. Het onrechtstreekse en onaardse licht dat ze in de nacht reflecteert wordt ik gewaar als een soort zoeklicht dat onheilspellend naar iets speurt als een baby naar borstvoeding. De uitvergrote beelden geven de indruk van een zaad of onrijpe vrucht die rond moeders rokken blijft draaien. De donkere vlekken lijken een belofte in te houden voor vruchtbare continenten is de verre toekomst. T.o.v. de maan is de aarde schenkend en dat is dus mannelijk. Conclusie: "Alles is relatief omdat het kan worden gezien vanuit verschillende standpunten die niet tegenstrijdig zijn maar elkaar aanvullen."

Reageer

---

Mijn naam:
Mijn e-mail adres:
Mijn commentaar:
Verificatie:	Typ de code hierboven in: