|
|
|
|
|
|
|
Auteur
Angelus
Geplaatst op
zondag 5 september 2010 1:34
|
|
|
|
|
|
|
In vorige eeuwen was het normaal dat, voordat je jezelf in een hotel inboekte, je de vraag stelde: "Heeft dit hotel een spook?" Vandaag de dag kom je ze minder snel tegen. Spoken, bedoel ik. Vooral omdat mensen 'nuchterder' zijn (= niet de hoofdreden), en er mentaal niet voor open staan en dus niet meer aan die vraag denken (= dé hoofdreden). Toch niet vooraleer ze een kamer boeken. Nochtans zijn de mensen van tegenwoordig even bijgelovig als die van indertijd.
Ik bedoel: Indien je een hotel bezoekt, waarvan iedereen 'weet' dat er 's nachts een spook rondloopt, is het normaal dat je jouw verbeelding aanwakkert en dat de kans groot is dat je er - midden in je slaap - van wakker wordt, omdat je ervan overtuigd bent dat je het hebt gehoord, of zelfs hebt gezien.
Denk misschien eens terug aan jouw jeugdjaren toen je een echt 'spookhuis' binnentrad, weet je nog wel? Ik bedoel: dat spookhuis op de kermis. Wat ging er toen allemaal niet door je hoofd en lichaam? Of, loop maar eens midden in de nacht, en gans alleen, door een uitgestrekt, donker bos...
Dus, zolang een mens zijn verbeelding niet op hol laat slaan, zal er niets gebeuren, gegarandeerd.
Maar, gaat deze veronderstelling op voor het spook dat in het Canadese 'Fairmont Algonquin Hotel' in New Brunswick ronddwaalt?
Het zou voor elke filmmaker spijtig zijn om in dat hotel, met meer dan 300 kamers, kamer 473 te huren, dagen en nachten in die kamer door te brengen, in afwachting van een spookverschijning, zonder met enige buit - hoe klein ook - naar huis te gaan. Dit geldt dan misschien ook voor filmmaker Paul Kimball.
Je moet weten dat de geest van een vrouw, die zich honderd jaar geleden het leven ontnam, nog immer in die welbepaalde kamer op het tweede verdiep rondspookt. Hoe ze stierf heeft men het raden naar. Sommigen beweren dat ze gewoonweg stierf aan liefdesverdriet, omdat haar verloofde niet voor het huwelijk opdaagde. Anderen - die het misschien beter weten - zeggen dan weer dat ze door het raam naar beneden sprong en de val niet overleefde. Hoe dan ook: Paul Kimball ging op onderzoek uit - samen met zijn compagnon, de actrice Holly Stevens. Beiden 'bestuderen' de wereld van de Parapsychologie en aanverwante fenomenen.
Piccolo is een uitgestorven beroep. Toch zijn er mensen die beweren dat ze bij hun aankomst in datzelfde 'Fairmont Algonquin Hotel' door een oude man werden aangesproken, die hen naar de lift begeleidde en onderweg een praatje met hen sloeg. Bij navraag moesten ze aanhoren dat ze aldaar helemaal geen piccolo in dienst hadden. Hoogstwaarschijnlijk was het een oude man die - uit heimwee naar vervlogen tijden - de gasten verwelkomde zonder op de loonlijst te willen staan...
Filmmaker Paul Kimball bracht een verslag uit over een zeer merkwaardig verschijnsel, waarvan Holly Stevens mede-getuige was ... Nu is het aan jou.
__________________________________________________________________________________________________________________
Nota: Spiritualia is een project van de School voor Ontwikkeling van De Innerlijke Mens vzw, afgekort: DIMschool vzw, en richt zich tot iedereen.
Wist je dat DiMschool vzw gespecialiseerd is in het samenstellen van Werkgroepen met als hoofdthema 'Zelfkennis', vooral gebaseerd op de Gurdjieff-filosofie? Interesse? Ga naar onze andere website www.DIMschool.be - of zend van hieruit een e-mailtje naar: dim-school@hotmail.com -
Weldra kun je jezelf als Eclecticus inschrijven! Niet voor iedereen, misschien - maar een privilege, wél voor Jou? ... Dit kan nog wel een tijdje duren: er wordt aan de DIMschool-website gewerkt. Maar als je bereid bent om een financieel 'baksteentje' bij te dragen, laat het ons nu al gerust weten - waarvoor dank bij voorbaat.
Reageer
Opgelet: momenteel ben je niet ingelogd. Om onder jouw eigen naam te posten kun je hier inloggen.