Nieuw onderzoek beweert dat antidepressiva in het geheel niet werken !

Ongeveer 40 miljoen mensen, verspreid over de hele wereld, nemen het antidepressivum Prozac in, maar volgens een gloednieuwe studie is Prozac eigenlijk niet veel beter dan een doodgewone placebo. Het ergste van al is, dat de onderzoekers hun bevindingen hebben gehaald uit de studies van farmaceutische bedrijven; studies, die men niet heeft willen publiceren. Wetenschappers bekeken 47 eerder gehouden testen met de medicijnen opnieuw: de farmaceutische industrie had daarvan alleen onderzoeken naar buiten gebracht die hun producten in een goed daglicht stelden!



Prozac, tezamen met drie andere nieuwe-generatie antidepressiva hebben nauwelijks meer effect dan een suikerpil. Enkel en alleen mensen die lijden onder een zeer ernstige depressie kunnen er baat bij hebben, anderen niet. Studies toonden aan dat het verschil tussen de resultaten van mensen die placebo's kregen en zij die het geneesmiddel innamen minimaal was. In het beste geval werkt zo'n pil voor 20% en de andere 80% wordt door het placebo-effect gerealiseerd. Kirsch beweerde zelfs dat in dat 20% werkzame deel ook een groot stuk placebo-effect in verscholen zit, omdat men rekening moet houden met de versterkingen die de neveneffecten bewerkstelligen. Dit betekent, dat mensen die depressief zijn ook zonder medicatie beter kunnen worden - en, wat belangrijk is - geen last kunnen hebben van de schadelijke nevenuitwerkingen.

Een placebo-effect zorgt ervoor dat je beantwoordt aan de verwachtingen van de proefpersoon of patiënt. Als ik je zeg dat één van de neveneffecten een droge mond is, en de suikerpil geeft jou die droge mond, dan 'weet' je dat de pil een uitwerking heeft... Plus het feit dat je wilt genezen - bewezen door het feit dat je de pil inneemt - versterkt natuurlijk dit placebo-effect. Met andere woorden: het valse symptoom, versterkt door zelf-suggestie, helpt jou beter worden. Daarom werken antidepressiva aan de verwachtingen van de persoon.

Eigenlijk, zei Kirsch, zouden we vier groepen van proefpersonen moeten hebben. Twee groepen krijgen het echte geneesmiddel, de andere twee het placebo. Maar slechts aan de helft van de patiënten zou men de waarheid vertellen, en het placebo zou een non-psychoactive stof bevatten om een aantal van de bijwerkingen van de echte drug na te bootsen. Op deze manier kunnen de onderzoekers rechtstreeks kijken naar de belangrijkheidgraad van de rol van suggestie als reactie op zowel het placebo- als op het drugsgebruik. Men kan zelfs iets verder gaan door alle deelnemers eerst te testen op het placebo-effect. Zij die daar het gevoeligst aan zijn, mogen aan de volgende proeven niet meer deelnemen, bijvoorbeeld. Maar, hoe men het ook draait of keert, er is een 'maar': momenteel is het echter nog altijd 'onethisch' patiënten op deze manier te misleiden...

"Dit suggereert, dat over verloop van tijd de geneesmiddelen meer kracht hebben gekregen, maar wel om veel andere redenen dan door hun chemische samenstelling," zei Kirsch, '"namelijk: door de kracht van de marketing, via steengoede publiciteit die de mens beïnvloedt. Je geeft de patiënt hoop, hetgeen het tegengestelde is van een depressie, waarin de patiënt in het vermoeden leeft dat de dingen nooit zullen beter worden. Hoop verdrijft hopeloosheid."

De uitslag van de studie verscheen in het geneeskundig tijdschrift 'Public Library of Science'. Professor Irving Kirsch van de universiteit van Hull en zijn collega's verkregen de studiegegevens van vier verschillende soorten antidepressiva. Deze vier zijn: fluoxetine (beter gekend als Prozac), paroxetine (Seroxat), venlafaxine (Effexor), en nefazodone (Serzone).

Tevens wordt nu aan de farmaceutische bedrijven verweten dat ze niet alle gegevens publiceerden op het moment dat ze een licentie aanvroegen. De kans is groot, dat wanneer ze alle gegevens hadden ingediend, die producten nooit de goedkeuring tussen 1987 en 1999 zouden verkregen hebben. Prozac, Zoloft, Paxil, Effexor, Serzone, en Celexa, halen allen tezamen een jaarlijks verkoopcijfer van meer dan 10 miljard dollar, wereldwijd.



De taak van elk farmaceutische bedrijf is om een goedkeuring te krijgen, en dit is een reëel probleem. Geneesmiddelen worden niet getest naar hun optimale werkzaamheid, noch wordt er rekening gehouden met de maximale neveneffecten, omdat er een evenwicht tussen beiden moet bestaan. Dit verklaart waarom men achteraf zoveel negatieve verslagen leest die een product, zoals Prozac, achtervolgen; verslagen gaande van versterkte agitatie tot suïcidale neigingen, bijvoorbeeld. Ook bestaat er onder farmaceutische bedrijven een onderlinge strijd aangaande octrooien. Na 20 jaar vervalt de exclusiviteit van zo'n octrooi, en de meeste klinische studies beginnen nadat het product al meer dan 10 jaar op de markt is.

Besef ook, dat het ontwikkelen van een nieuw product tussen de 300 en de 500 miljoen dollar kost. We spreken dus over enorm grote bedragen. In die industrie kost elke klinische proefdag één miljoen dollar, met als gevolg dat dit iedereen onder zware druk wordt geplaatst - en, dat hoe sneller een product op de markt wordt gebracht, hoe kleiner de extra onkosten zijn. Weet ook, dat er enorm zware verliezen worden geleden, omdat er producten zijn waar men zeer veel geld heeft aan besteed, maar die nooit de nodige goedkeuringen verkrijgen.

Zware depressie kan niet vastgesteld worden via röntgenstralen, noch via bloedonderzoek, noch via wat dan ook. Wel kan men onderzoeken welke uitwerking een antidepressiva, of een placebo, op de hersenen heeft. In Amerika krijgen werkgevers 10.000$ voor elke proefpersoon die ze vanaf het begin tot aan het einde toe begeleiden. De farmaceutische bedrijven willen méér dan snelle afwerkingen: ze willen ook 'succesvolle' afwerkingen. Het placebo-effect is hun dood. Als ze, bijvoorbeeld, 40 miljoen dollar hebben gespendeerd aan proefpersonen, en het placebo-respons is 50%, dan hebben ze zonet 40 miljoen dollar verloren.

Dan zijn er nog vele andere problemen en moeilijkheden die men moet trachten te overwinnen. Een nieuw antidepressiva kan moeilijk op mensen worden uitgetest die aan een zware depressie lijden. Het zou jaren duren vooraleer men een kleine verbetering zou kunnen vaststellen. Dit betekent, dat men mensen uitzoekt die zich maar een klein beetje ongelukkig voelen. Zij krijgen het nieuwe product toegediend, en men constateert 'wonderbaarlijke' en 'dramatische' verbeteringen. En het zijn meestal dan ook deze proefpersonen die sterk reageren op het reeds besproken placebo-respons.

Terug komend op de psychologische onderbouw van het placebo-effect... Gezonde geesten suggereren om daar meer op in te spelen. Indien een placebo evengoed werkzaam is dan het antidepressiva rees de vraag op waarom men aan patiënten niet de strategieën aanleert die ze kunnen gebruiken om zich beter te voelen? Tenslotte is placebo het oudste middel van genezing dat zelfs vandaag de dag nog wordt toegepast in primitieve volksstammen. Ook in onze moderne samenleving gebeurt het dat een kind, dat zich zopas heeft bezeerd, zich onmiddellijk beter voelt nadat moeder er een kusje heeft op gegeven - of, er wat 'moederkeszalf' heeft op gesmeerd, zijnde een beetje van haar speeksel...

Zo is het in de wereld van magnetisme, een ander woord voor handoplegging of reiki, algemeen geweten dat het meestal de patiënt is die zichzelf geneest via de kracht van zijn eigen denken. Het énige wat de magnetiseur doet, is zijn/haar hand leggen op de plaats van de aandoening, of de pijn, opdat de patiënt zich op die plaats kan concentreren.

In elk geval: geef mij maar een placebo-middel als het dan toch dezelfde uitwerking heeft als een geneesmiddel - en, in die momenten dat ik twijfel, of het nodige zelfvertrouwen mis, wil ik er wel een magnetiseur bij betrekken.

Commentaar

---

Reageer

---

Mijn naam:
Mijn e-mail adres:
Mijn commentaar:
Verificatie:	Typ de code hierboven in: