Een week geleden werd ik wakker met het vreemdste gevoel ooit.
Er was iets veranderd. Ik en mijn partner gingen lunchen en de hele voormiddag en middag en namiddag liep ik rond met dat gevoel. Dat allervreemdste gevoel dat er iets was veranderd, dat er iets ging gebeuren of reeds was gebeurd. Eigenlijk was ik enorm zenuwachtig. Ik zag maar prikkels op me afkomen en wist niet wat ik ervan moest maken.
Mijn partner op zeker moment vraagt me : " Wat scheelt er nou met jou vandaag ?"
En ik moest het antwoord zoek blijven, ik had gewoonweg geen antwoord. Ik stond de hele dag op het punt om te huilen, had enorme humeurwisselingen, de ene moment was ik uitbundig gelukkig , de volgende moment stond ik op het punt om in een huilbui uit te barsten. Normaal gezien , tijdens onze zaterdag lunch drink ik graag een Gouden Carolus, die dag had ik er absoluut geen zin in, ik walgde er zelfs van.
Daarna heeft het me nog enkele uren geduurd vooraleer ik een apotheek binnenwandelde en vroeg of er een doktor van wacht was. Die was er niet in mijn onmiddelijke omgeving. Tot die dame me opeens vroeg
"mevrouw, zou het soms kunnen dat u zwanger bent?" .... ik stond met stomheid geslagen. Daar had ik helemaal niet aan gedacht. Dus nam ik een zwangerschapstest mee naar huis.
Eens thuis deed ik de test, het controleventer gaf een lijntje weer, dus ik had de test goed uitgevoerd, het venster eronder , nou daar was geen lijn te bespeuren zoals de handleiding aangaf, er zou een lijn moeten verschijnen zou ik zwanger zijn. Maar integendeel zelfs ,heel dat venstertje kleurde roze ! Ik belde onmiddelijk terug naar de apotheek om een verklaring te vragen. Deze dame wist me te vertellen bij enig geval van twijfel en verkleuring in het tweede venster, ik van een positief resultaat mocht uitgaan. Terstond ben ik in tranen uitgebarsten, ik werd overspoeld door een gevoel van dankbaarheid en oneindige liefde. De volgende dag ben ik onmiddelijk naar de dokter gegaan voor een bloedtest, diezelfde avond kreeg ik het resultaat : Ik was zwanger !
Ik heb gehuild, van blijdschap, van liefde , van overgave maar ook van angst. Er zat nieuw leven in mij ... dit klein hoopje cellen dat zou uitgroeien tot een nieuw mensje. Ik zou ervoor moeten zorgen. Vanaf dat moment heb ik dat nieuwe wezentje in mij liefgehad. En die liefde groeit dagelijks, maar ook de onzekerheid. Maar van alle kanten rondom mij kreeg ik opeens steunbetuigingen en hulp en goede wensen. Dat gaf me enorm veel ruggesteun.
Zelfs nu zit ik hier voor mijn computer met tranen in de ogen. Dat kleine wezentje in mij , waarvan de handboeken zeggen dat het nu nog slechts een hoopje cellen is ... is voor mij zoveel meer dan dat. Het is een minuscuul mensje , amper groter dan een speldenkop. Een minimensje. Mijn minimensje wiens moeder ik zal worden. En als ik me concentreer kan ik mijn bewustzijn laten afdalen tot in mijn baarmoeder en dan voel ik dat leven daar zitten. Zo piepklein en kwetsbaar maar toch zo levenskrachtig. Ik hoor mezelf dan zeggen "ik word you mama" , dan voel ik mijn hart bijna breken van geluk.
Een van de dagen in de week die daarop volgde zat ik op de bus naar het werk en ik was overspoeld door vermoeidheid. Mijn blik was wazig toen ik mijn ogen terug open deed, blijkbaar had ik een klein dutje gedaan. Ik keek naar buiten door het raam en zag in de reflectie een jongetje zitten, hij zat naar mij te lachen. Naast hem zat een meisje, de jongen was duidelijk haar oudere broer, ze zaten dich tegen elkaar. Hij had donkere krullen, het meisje lichtbruin haar, beide hadden ze groene ogen, ik weet niet hoe ik dat heb kunnen zien in de reflectie maar ik wreef mijn ogen uit en keek naar waar ze zaten. Ik keep pal naar een lege zitplaats. Er zat niemand.
Ik had wel kunnen huilen, want ik denk dat ik mijn zoon heb gezien. En hij leek op zijn vader.
Maar wat dan met dat meisje dat ernaast zat? Zij leek jonger te zijn...
Gepost door DogStarLitany op maandag 6 februari 2012
2 reactie(s)
Dat heb ik nooit geweten ! En blijkbaar doe ik het vaak !
Toegegeven ik ben een echt nachtmens, ik hou van de nacht, van die stilte en die rust, die kalme vrede dat de nacht is, als alle andere mensen slapen hou ik ervan om wakker te zijn. Wat niet altijd een goed idee is ...zoals nu dus ..want morgen moet ik immers gaan werken.
Ik heb mijn moeder opgebeld meteen nadat mijn wederhelft het me vertelde. Zij zei mij meteen " ja hoor, dat deed je vroeger ook, we hebben je vaak terug naar je bed moeten loodsen".
Niets kan ik me daarvan herinneren, maar toen ik gisteren (eindelijk was gaan slapen) ...zo wist mijn betere helft mij te vertellen ... ben ik naar het schijnt uit mijn bed gesprongen, zat kaarsrecht en riep "nee ! "
Daarna moet ik naar de woonkamer zijn gewandeld. Mijn wederhelft was tegen dat moment een beetje onzeker volgde mij. Toen ik in de woonkamer was , zo zei mijn wederhelft, moet ik tegen hem beginnen praten zijn, beide ogen wijdopen. Hij zou mij gevraagd hebben " wat ben je aan het doen " en ik moet hem geantwoord hebben, vrij letterlijk " ik had het gevoel dat er iets heel ergs ging gebeuren " , waarna ik meteen terug naar mijn bed gewandeld moet zijn ! Zonder boe of bah ! En gezellig terug ben gaan slapen. Mijn wederhelft wel ....die kon niet meer slapen !
Ik zou het me zelf nooit herinnerd hebben, hij vroeg het me toen ik deze avond thuiskwam van mijn werk. "Weet je nog wat er gebeurd is gisternacht ?" ...mijn reactie "euh, ik heb lekker geslapen?" ,pijnlijke stilte volgde voor het antwoord kwam " ik dacht dat je een inbreker had gehoord ofzo, je leek zo klaarwakker te zijn en in paniek"
" nee schat , dit en dit is er gebeurd, kan je je daar werkelijk niets van herinneren ?" Het eerste wat hij me vroeg toen ik thuiskwam, ik was zelfs zeer goedgeluimd ! Ik kom pas laat in de avond t huis van mijn werk, hij heeft een nine to five job, in het weekend moet ik meestal werken, enkel op maandag heb ik vrijaf, dus we zien elkaar eigenlijk zeer weinig in levende, wakende lijve. Daarom vond ik het zo raar dat dat het eerste was dat hij vroeg na "welkom thuis" enzovoort. Hij leek oprecht ongerust en een beetje geallarmeerd.
En nee , dat kon ik me oprecht niet herinneren.... dat is voor mij nooit gebeurd. -Ik- was er niet bij, -ik- was niet aanwezig ! Ik zat lekker in dromeland ! Het is dan ook heel bevreemdend om zo'n dingen te horen over jezelf, terwijl jijzelf je er niets van kan herinneren. Eigenlijk is het een beetje beangstigend, was het werkelijk -ik- op dat moment ? Of was het iets of iemand anders dat tijdelijk bezit van mijn lichaam heeft genomen, in geval van het laatste kan ik mezelf er niet toe brengen om te denken dat dat -iets- kwaadaardig zou zijn geweest ...waarom anders die surrealistische angst omwille van "iets ergs dat misschien kan gebeuren". Geen kwaadaardig iets of iemand zou er volgens mij ooit een zier om geven. Als ik het was , waarom kan ik me het dan niet herinneren ? Waarom kan ik het me NOOIT herinneren wanneer ik slaapwandel ?
soms zou je nog gaan twijfelen aan je eigen bestaan ....
ben ik NU misschien aan het slaapwandelen ?
Gepost door DogStarLitany op zondag 22 januari 2012
1 reactie(s)
Cleo , een practhige Deense Dog met grijze vacht
De eerste hond in mijn herinnering. Ze was altijd geduldig, lachte vaak haar hondenglimlach, haar eigenlijk naam was Cleopatra maar mijn ouders vonden dat te aanstellerig , dus noemden ze de hond Cleo en de kat Patra, waarschijnlijk vanwege gebrek aan inspiratie en gedeeltelijke gemakzucht. Liefdevolle hond, want ik herinner me dat ik een paar maal op haar rug heb gezeten terwijl mijn vader me vasthield. Later kroop ik vaak op haar , waarop zij trachte mijn gezicht te likken. Zij is gestorven aan een hartaandoening, die zeer agressief was.
Ik was een peuter tot kleuter
Rak, een Huskey
Zeer energetisch dier, trok het behangpapier van de muren, behandelde de vuilniszakken als zijn aartsvijanden, maar was zeer beschermend, ik ging vaak met hem wandelen en dan met hem rennen. Leerde hem "play dead" en "pootje" en "dansen" , maar spijtig genoeg kon ik hem niet leren om het behangpapier met rust te laten. Dus vonden mijn ouders het beter om hem te geven aan een gezin met grote tuin, ik heb gehoord dat hij het daar heel goed heeft gehad.
Ik was een kleuter
Mirko & Raika
Twee Alaska Malamoets , zeer eigenzinnige honden, Mirko, het mannetje had eigenlijk een deel wolf in zich, het was niet slechts een hond. Zonder in detail te treden, mijn kindertijd was niet zonder kommer en kwel, mijn ouders waren reeds lang gescheiden , mijn vaders nieuwe gezin had twee honden, Mirko was altijd mijn favoriet, hij was mijn grote beschermer, hij heeft mij ooit vrij letterlijk beschermd. Vanaf dan waren we de beste vrienden. Maar we respecteerden elkaar. De honden zijn bij mijn stiefmoeder gebleven ... die zelf ook een poedel had.
Ik was een kleuter-bakvis
Mozart & Beethoven
Een bastaardhond en een Jack Russel, we hadden eerst the Jack Russel genaamd Beethoven, energetisch dier, heel amusant en sociaal maar met specifieke mensen die hij prefereerde, mijn moeder ! Ik had toen een ongeval, terwijl ik in het ziekenhuis lag namen mijn moeder en zus een onverwachte omweg op hun hondenwandeling en vonden ...Mozart, een labrador rotweiler mix. Liefste hond die ik me kan herinneren, meest trouw , meest geliefd (door mij).
Ik was een bakvis -tiener
Raiko en Senna
Twee Amstafs , eigenlijk de honden van mijn huisgenoten, maar ik ging er vaak met wandelen en ik vond het echt geweldige honden, amusant, sociaal, gevoel voor humor, werk-ethisch en gehoorzaam en beschermend. Ooit kwam er een persoon binnen waarvan ik wist dat hij zijn hond slecht behandelde, we hebben ze preemtief in hun bench moeten zetten omdat ze niet te kalmeren waren, en werden zelfs een beetje borderline agressief toen die persoon ook echt binnenkwam. Best akelig. Ik was de eerste die verhuisde uit dat huis, maar hun eigenaars waren fantastische mensen en die honden zijn heel goed terecht gekomen.
Ik was een tiener - adolescent
Ila en Kwispel
Het waren de honden van mijn zus, mijn zus wou absoluut een kleine hond maar haar vriend kwam met een labrador puppy af, ze noemden haar Ila, ook energetisch ...en veel te slim voor haar eigen goed, wat eigenlijk heel grappig is. Zij leeft nog! Maar zij gingen uit elkaar en zij vond het erg dat Ila altijd alleen was, dus ging ze naar het asiel en nam ze het meest meelijwekkende dier dat ze kon vinden, een hond die luisterde naar de naam Kwispel, een Ierse Setter. Waarvan ik zeker ben dat de vorige eigenaar hem mishandelde. Mijn zus moest verhuizen en ze verbeleven vanaf dan bij mijn moeder.
Ik was een jong-volwassene
Mirthe
De hond van mijn beste vriendin, in elk geval, HET mens dat geen familie van mij is maar ik enorm liefheb. Die ik reeds jaren ken. Haar hond is ook een Amstaf, omdat ik dat ras reeds ken weet ik hoe ze zijn, slim, zij willen behagen ... zij klaagde eerst over haar onhandelbaarheid, toen ging ze op reis en vroeg me met haar hond te gaan wandelen, wat ik met veel plezier deed ! Ook al was Mirthe inderdaad moeilijk te hanteren, zij was helemaal niet gewelddadig, dat ras is gewoon sterk, dus moet je ze te slim af zijn, het was altijd na mijn eigen werkuren dus ik zat sowieso met mijn eigen stress. Maar desalniettemin, heb ik mijn vriendin kunnen inspireren tot meer tijd te spenderen met haar hond, haar gehoorzaamheid aanleren, met veel succes ! Ik ben zo trots op hen beiden ! Wat een mooie combinatie ... :)
Ik ben hier in het nu
Gepost door DogStarLitany op zaterdag 21 januari 2012
0 reactie(s)
Vannacht had ik een heel intense droom, ik ben eruit ontwaakt zeer vroeg in de ochtend met een gevoel dat ik meteen terug moest gaan slapen omdat ik iemand had achtergelaten die dat niet verdiende.
Ik droomde dat ik met enkele vrienden in een huis was, in een straat die ik niet kende maar het leek er warm en zonnig.
Niet echt een fantastisch ogend huis maar wel heel gezellig en warm met bruisend leven binnenin.
Opeens zei één van mijn vrienden, terwijl ze uit het raam keek "kijk daar nu ! daar lijkt wel iets levends in die dozen te zitten! "
Ik keek naar waar ze wees en zag enkele dosen aan de overkant van de straat, er leek inderdaad iets te wriemelen in die dozen, ik keek beter en zag een doos vol met pekzwarte puppies. Achtergelaten.
Ik trommelde het huishouden op om die doos met puppies te gaan halen en ze zelf groot te brengen.
Maar toen we daar aankwamen was er geen doos met puppies, er was een doos met drie honden
1 zwarte , 1 witte en 1 gevlekte
De witte hond zag eruit alsof hij niet zelf kon lopen, de zwarte zag er oud uit, maar vol zelfvertrouwen, de gevlekte was bedeesd en kwam liever niet te dicht. Opeens worden we overvallen door het gevoel dat we hier NU moeten zien weg te komen, terug naar de veiligheid van ons huisje.
De zwarte hond liep voorop, ik hield de witte in mijn armen, hij had zo'n zachte vacht, het leek wel engelenhaar.
Ik had zulks een medelijden met die witte hond , het leek wel alsof diens vorig baasje hem erg had misbehandeld. Zeer angstig en eigenlijk zielig. DUs hield ik hem in mijn armen en bleef maar tegen mezelf zeggen " het is niet erg, dit gaat wel over "
De zwart wit gevlekte hond liep achter ons aan. Toen we het straat wilden oversteken riep ik tegen de zwarte hond "Lulu wacht !" En ze wachte. Het was ofwel Lulu of Jojo, net dat kan ik me niet herinneren, wel dat ik haar naam riep en dat ze luisterde, naar me teruglachte met die typische hondenglimlach " ja baas "
Dan waren we opeens terug binnen, maar de honden waren van ons weggenomen. Het moment dat we de voordeur bereikten waren ze allemaal weg. Doch wist ik waar ze waren ...ergens ...maar niet hier ...en ik voelde me kwaad. Waarom waren ze van ons weggenomen ? Het was toch de bedoeling dat we ze vonden ? Ik maakte me vooral zorgen over die witte hond. Ik wilde per kost van rekening weten dat hij ergens zou belanden dat hem goed zou doen en dat werd me nu net belet, ik weet niet waar die hond nu is ... ik maak me zorgen.
Ik werd wakker met een enorm wrang gevoel , wilde terug gaan slapen, opnieuw dromen, zodat ik terug op zoek zou kunnen gaan naar die honden. Een groot gevoel van onjuistheid , daar was ik van bevangen.
Gepost door DogStarLitany op vrijdag 20 januari 2012
0 reactie(s)
Ik wil enkel zeggen dat de toekomst en het heden maakbaar zijn
daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat precognitie niet bestaat, integendeel zelfs
ik moet voor mezelf kunnen geloven dat de liefde die je uitstraalt een verschil maakt in de wereld
het moet mogelijk kunnen zijn om je geluk af te stralen op anderen,
wetende dat er mensen zijn die helemaal niet willen dat het op hen afstraalt
dat is hun keuze en enkel hun keuze
niet enkel liefde trouwens, liefde kan ook behoorlijk hard zijn
er is liefde of er is geen liefde, dat is zeer zwart wit
begrip is een goed woord
het afkeuren van zeker gedrag maar niet de persoon is dan ook een heel delicate lijn omdat je nooit echt kan weten hoe jou eigen gedrag geinterpreteert wordt van persoon tot persoon
Ik moet dat echt kunnen geloven, daarom neem ik de voorspellingen voor wat ze zijn
dingen die kunnen gebeuren en die soms echt gebeuren
maar dat wil niet zeggen dat jijzelf niet een verschil kan uitmaken door gewoon begrip te tonen voor je medemens
dat is ook niet hetzelfde als medelijden. Integendeel zelfs ...
Je hoeft helemaal niet akkoord te gaan met hun standpunt
niemand vraagt dat
de meeste mensen willen enkel begrip
Daarom weet ik dat het een verschil maakt
Ik voel en word gevoeld
We mogen "het gevoel" niet onderschatten, het is uiteindelijk 1 van de wetenschappelijk erkende zintuigen
Gepost door DogStarLitany op donderdag 29 december 2011
1 reactie(s)
|